All Chapters of จงจำฉันไว้: Chapter 21 - Chapter 30

ลีร่าฉันนอนดึก ร่างกายเหน็บล้าจนหมดแรง แต่จิตใจกลับหยุดนิ่งไม่ได้ วันนี้ช่างยาวนาน เต็มไปด้วยสายตาที่แลกเปลี่ยนกัน ความทรงจำที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น และความเงียบอันหนักอึ้งเกินกว่าจะเพิกเฉย กระนั้น เหนือสิ่งอื่นใดที่ทำให้ฉันว้าวุ่น ภาพของเขาก็ยังคงย้อนกลับมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่าฉันหลับไปโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ และแล้วทุกอย่างก็ค่อยๆ เข้มข้นขึ้น เหมือนจริงขึ้น ราวกับว่าร่างกายของฉันเองตัดสินใจจะลืมสิ่งที่เหตุผลพยายามควบคุมไว้ให้ได้ในความฝัน อเล็กซ็องดร์อยู่ที่นั่น เขามองฉันโดยไม่หลบหนี ไม่มีระยะห่าง ไม่มีหน้ากาก สายตาของเขารุ่มร้อน และครั้งนี้ เขาไม่ได้พยายามซ่อนเร้นความปรารถนา เขาเดินเข้ามาใกล้ อย่างมั่นใจ ร่างของเขาแนบชิดกับฉันด้วยความเรียบง่ายที่แทบจะเป็นสัญชาตญาณดิบฉันรู้สึกถึงมือของเขาที่ค่อยๆ เลื่อนลงมาตามแขนของฉันอย่างช้าๆ แล้วมาสะโพก และเมื่อเขาดึงฉันเข้าไปหา ฉันก็ไม่คิดถึงสิ่งใดอีกแล้ว ไม่คิดถึงอดีต ไม่คิดถึงสิ่งที่กั้นเราไว้ เขาจูบฉันโดยไม่รอช้า ปากของเขาตามหาปากฉันด้วยความเร่งด่วนที่ฉันคุ้นเคย ที่ทำให้ฉันหวั่นไหวร่างกายของเขาอบอุ่น แน่นหนา เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ถูกเก็บกัก เขาอุ้

อเล็กซานดร์โทรศัพท์ของฉันสั่นบนโต๊ะทำงาน ขัดจังหวะการอ่านรายงานทางการเงินฉบับล่าสุด ลูคัส ฉันรับสาย อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงให้เขาโทรมาหาฉันในเวลานี้— อเล็กซานดร์ ข่าวดี! น้ำเสียงของเขาร่าเริง คู่ค้าต่างชาติยืนยันการนัดหมายแล้ว เราออกเดินทางกันในอีกสามวันฉันใช้นิ้วเคาะปากกาเป็นจังหวะบนโต๊ะโดยอัตโนมัติ— ดี ฉันจะดูแลการเตรียมการเองมีเสียงลังเลเล็กน้อยในน้ำเสียงของเขาก่อนที่เขาจะพูดเสริมว่า— ไลร่าจะไปด้วย เธอรู้จักวัฒนธรรมของพวกเขาดี น่าจะมีประโยชน์กับเรามือของฉันชะงัก— ไลร่า? คำถามหลุดออกมาก่อนที่ฉันจะห้ามไว้ทัน— ใช่ คือ... ถ้าคุณตกลงนะ เธอเคยร่วมงานกับพวกเขามาก่อนฉันปรับตัวให้ตรงในเก้าอี้— ไว้ค่อยคุยกันใหม่ ฉันขอตรวจสอบตารางงานก่อนหลังจากวางสาย ฉันนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองทิวทัศน์เมืองผ่านกระจกสูง การเดินทางครั้งนี้เปลี่ยนความหมายไปทันทีเมื่อกลับถึงบ้าน ฉันพบแซ็ซ็องด์นั่งอยู่บนโซฟา ถือนิตยสารเกี่ยวกับการตั้งครรภ์อยู่ในมือ เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อฉันมาถึง รอยยิ้มที่ดูเหนื่อยล้าบนริมฝีปาก— คุณดูมี心事จังเลยนะ เธอวางนิตยสารลงฉันวางเสื้อคลุมบนพนักเก้าอี้— ฉันต้องไปประชุมธุรกิจในอ

ไลร่าวันเดินทางมาถึงในที่สุด และความตื่นเต้นปนความกังวลบีบเค้นท้องฉัน การเดินทางครั้งนี้สำคัญ ไม่ใช่แค่ต่อบริษัท แต่ต่อตัวฉันด้วย ฉันมีโอกาสพิสูจน์คุณค่า แสดงให้เห็นว่าฉันสามารถดำเนินโครงการสำคัญให้สำเร็จได้ แต่มันก็มีอเล็กซานดร์ด้วย การทำงานเคียงข้างเขาเป็นทั้งความท้าทายและโอกาสที่ฉันไม่สามารถปล่อยผ่านฉันกำลังจัดของสุดท้ายเมื่อลูคัส พี่ชายของฉัน เดินเข้ามาในห้องโดยไม่เคาะประตู เหมือนอย่างที่เขาทำเสมอ— พร้อมจะพิชิตโลกหรือยัง? เขาพูดติดตลก นั่งลงที่ขอบเตียงฉันยิ้ม ปรับปกเสื้อหน้ากระจก— พร้อมสำหรับทุกอย่าง ยกเว้นพิชิตโลก ลูคัส แต่การเดินทางนี้สำคัญ— ฉันรู้ ไลร่า และฉันก็รู้ว่าคุณเก่งที่สุดสำหรับงานนี้ ฉันโชคดีที่มีคุณอยู่เคียงข้างฉันส่งสายตาขอบคุณให้เขา ลูคัสเป็นที่พึ่งพิงที่มั่นคงของฉันเสมอ แม้ในยามที่ฉันสงสัยตัวเอง— ขอบคุณ มันมีความหมายกับฉันมาก แต่คุณก็รู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้นกับอเล็กซานดร์...ลูคัสยักไหล่ ท่าทางเหมือนจะบอกว่า "อะไรในชีวิตมันง่ายล่ะ?"— เอาน่า น้องสาว ทำในสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุด และอย่าลืม ฉันก็จะอยู่ที่นั่นด้วย เราบินด้วยกัน นะ จําไว้!ฉันหัวเราะ มั่นใจขึ้น

อเล็กซานดร์ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่นใหม่ แต่ความร้อนผ่าวก็แผ่ซ่านทั่วตัวทันที เมื่อความคิดหวนกลับไปถึงสิ่งที่เกือบจะเกิดขึ้นเมื่อวาน ฉันเกือบจะจูบเธอ ฉันเห็นริมฝีปากเธออิ่มเอิบ น่าดึงดูด ถ้า... แซ็ซ็องด์ไม่มาถึงในจังหวะนั้น... ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันหลับตาลงครู่หนึ่ง ไลร่าเองก็ต้องการมัน ชัดเจนแต่ไม่ใช่ ไม่ ฉันทำแบบนั้นกับแซ็ซ็องด์ไม่ได้ เธอไม่สมควรได้รับมันฉันต้องรักษาเส้นทางให้มั่น จดจ่อกับเหตุผลที่แท้จริงของการมาที่นี่: สัญญา มันสำคัญสำหรับบริษัทเรา มันอาจเปิดระยะใหม่ของการขยายธุรกิจสู่ระดับนานาชาติ และฉันรู้ว่าเราพร้อมแล้วฉันเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว จิตใจจดจ่ออยู่กับการเจรจาที่จะมาถึง เมื่อฉันก้าวเข้าไปในห้องประชุม ไลร่ากำลังคุยกับลูคัสอย่างขมักเขม้น จดจ่ออยู่กับการปรับเปลี่ยนงานนำเสนอครั้งสุดท้าย แซ็ซ็องด์ก็นั่งอยู่ตรงนั้นเช่นกัน สงบ สง่างาม เธอยิ้มให้ฉัน แต่ฉันสัมผัสได้เบื้องหลังรอยยิ้มนั้นถึงความตึงเครียดที่มีเพียงฉันที่รับรู้— สวัสดีทุกคน ฉันกล่าวขณะเดินเข้าไปใกล้— สวัสดีอเล็กซานดร์ พวกเขาตอบรับพร้อมเพรียง จดจ่อฉันนั่งลง ทบทวนองค์ประกอบสำคัญของการนำเสนอกับพวกเขา

อเล็กซานเดอร์ฉันเกลียดงานเลี้ยงนี้ฉันเกลียดรอยยิ้มสุภาพ เสียงหัวเราะที่เสแสร้ง การจับมือที่ชุ่มไปด้วยความหน้าซื่อใจคด และที่มากกว่าใคร ฉันเกลียดวิธีที่ดาเนียลยังคงตระเวนรอบตัวเธอ ราวกับนักล่าที่แต่งตัวด้วยเสน่ห์ไลราเธออยู่ทุกหนทุกแห่ง หรือพูดให้ถูกคือ เธออยู่ตรงนั้น และนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกสิ่งที่ฉันพยายามควบคุมปั่นป่วนฉันเห็นเธอหัวเราะกับแอนาแอล โน้มตัวไปทางลูคัสเพื่อกระซิบตอบอะไรบางอย่างกับเขา และในทุกขณะ ดาเนียลก็ไม่เคยอยู่ห่าง แก้วหนึ่งในมือ คำพูดที่ถูกจังหวะ รอยยิ้มที่คำนวณไว้ฉันระงับตัวเองไม่ให้กัดฟัน คาสซานดราพูดอยู่ข้าง ๆ แต่ฉันไม่ได้ฟัง ขากรรไกรของฉันเกร็งเมื่อไลราวางมือเบา ๆ บนไหล่ดาเนียลเพื่อเรียกเขา ท่าทางธรรมดา แต่ไม่ใช่สำหรับฉันฉันลุกขึ้นอย่างรุนแรงคาสซานดรามองฉันด้วยความแปลกใจ— คุณจะไปไหน?— ออกไปรับลมฉันไม่รอคำตอบเธอ ฉันต้องการออกไปให้ไกลก่อนที่จะทำอะไรที่ฉันจะเสียใจ หรือบางทีฉันอาจจะเสียใจแล้วที่ไม่ได้ทำอะไรเลยฉันออกไปที่ระเบียง หายใจติดขัด อากาศหนาวเฉือนผิว แต่ไม่มีทางชนะไฟที่เผาผลาญฉันจากภายในได้เธอปล่อยให้เขาเข้าใกล้ เธอหัวเราะกับเขา เธอเต้น เธอพูด