All Chapters of จงจำฉันไว้: Chapter 31 - Chapter 40

ไลราฉันเรียบชุดของฉัน ฉันรวบผม ฉันบีบแก้มเพื่อไล่สีแดง แต่ฉันรู้ว่าไม่มีอะไรพอเพียง เขายังอยู่ตรงนั้น บนผิวหนังฉัน ในปากฉัน ในความคิดฉัน ในหัวใจฉันฉันจ้องเงาสะท้อนตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย และฉันเกลียดสิ่งที่เห็น ไม่ใช่เพราะฉันยุ่งเหยิง แต่เพราะฉันไม่ใช่ตัวฉันทั้งหมดอีกต่อไป จูบนั้นได้เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง พลิกคว่ำ เขียนใหม่ฉันออกจากห้องน้ำ ส้นเท้าไม่มั่นคง หัวใจเต้นระส่ำอยู่ที่ปลายริมฝีปากเมื่อฉันปรากฏตัวอีกครั้งในห้องโถงใหญ่ บรรยากาศเปลี่ยนไปเล็กน้อย แก้วในมือมากขึ้น เสียงหัวเราะที่ฝืนขึ้นเล็กน้อย แต่ที่สำคัญที่สุด ไม่มีดาเนียลแล้ว ไม่มีคาสซานดรา ไม่มีอเล็กซานเดอร์และลูคัส... ลูคัสอยู่ที่นั่นสายตาของเขาพบฉันทันทีพวกเขาหรี่ลงฉันรู้จักสายตานี้ ฉันเห็นมันนับพันครั้งบนใบหน้าเขาเมื่อเขาพยายามจับทางฉัน มันเป็นสายตาที่เขามีเมื่อเขารู้ เมื่อเขาสัมผัสได้ เมื่อเขาเดาว่าฉันทำอะไรผิดพลาดเขาเดินเข้ามาช้า ๆ แก้วหนึ่งในมือ— คุณหายไปไหนมา? เขาพึมพำ เกือบจะเบาเกินกว่าจะได้ยิน— ฉันต้องการอากาศฉันพยายามยิ้ม เขาไม่ยิ้มตอบ— อากาศ... คนเดียวเหรอ? แปลกนะ เพราะอเล็กซานเดอร์ก็ต้องการอากาศเหมือนกัน แ

 อเล็กซานเดอร์:เธอมองฉันราวกับว่าฉันเป็นโลกทั้งใบของเธอและฉัน ฉันรู้สึกเหมือนกำลังร่วงหล่น กำลังทรยศต่อออกซิเจนที่เธอมอบให้ เพียงแค่หายใจอยู่ข้าง ๆ เธอนิ้วของเธอเกาะติดเสื้อเชิ้ตฉัน ดวงตาของเธอเป็นประกายดุจถ่านไฟที่ยังคุกรุ่น ลมหายใจของเธอปะทะกับลมหายใจฉัน หัวใจของเธอเต้นระส่ำ สั่นไหว อยู่บนอกฉัน เธออยู่ตรงนั้น ทั้งหมดทั้งมวล ปรากฏตัว เป็นของฉันเธอพูดว่า: "อย่าหยุดนะ"และฉันก็พร้อม: ที่จะทำทุกอย่างที่จะทิ้งระเบิดใส่กฎเกณฑ์ พันธมิตร คำโกหก และความสะดวกสบาย ที่จะเลือกในที่สุดสิ่งที่สั่นสะเทือน มากกว่าสิ่งที่ให้ความมั่นใจ ที่จะเลือกเธอแต่แล้วก็มีเสียงหนึ่ง แห้งและชัดเสียงกระทบกันบนพื้นหินอ่อน ดุจมีดที่ฟาดลงมาฉันหันไปเพียงเล็กน้อย โลกช้าลง: คาสซานดราเธอเซ เผชิญหน้าของเธอซีดขาวราวกับชอล์ก ดวงตาของเธออ้อนวอน อ่อนแรง เธอพิงกำแพง มือข้างหนึ่งกดลงบนท้องของเธอ กำแน่นราวกับเป็นเกราะป้องกันสุดท้าย— อเล็กซานเดอร์...เสียงของเธอสั่นเครือ สั่นเทา แทงทะลุหัวใจฉัน— ฉันเจ็บ..

 ไลราฉันกลับมาอย่างเงียบเชียบฉันไม่ได้ปิดประตูดังฉันย่องเข้าห้องนอนของตัวเองเหมือนขโมยชีวิตของตัวเองข้างนอกมืดสนิท แต่ฉันคิดว่าข้างในตัวฉันกลับว่างเปล่ากว่าอีกฉันโยนรองเท้าของฉันใส่กำแพง การกระทำที่ไร้ประโยชน์ ดั่งเด็ก ๆ ที่ไม่สามารถทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นได้แม้แต่น้อย จากนั้นฉันก็ปล่อยให้ร่างกายทรุดลงบนเตียง หนักหน่วง อ่อนล้า เหนื่อยเกินกว่าจะต่อสู้ รู้สึกตัวเกินกว่าจะหลับฉันไม่ร้องไห้ยังไม่ไม่ใช่ไม่ต้องการ แต่น้ำตามันเหมือนติดอยู่ที่ไหนสักแห่งระหว่างท้องและลำคอ มันเจ็บ มันหนัก แต่มันไม่ออกมาฉันยังได้ยินมัน"ฉันเจ็บ... ฉันคิดว่าฉันเลือดออก"และเขาก็วิ่ง ไปหาเธอ โดยไม่หันกลับมาและฉัน... ฉันไม่ขยับฉันไม่ได้ตะโกน ฉันไม่ได้รั้งเขาไว้ฉันแค่มองประตูปิดลงข้างหลังเขา ราวกับว่ามันป่าใส่หน้าฉันทุกอย่างหยุดนิ่งหลังจากนั้นแม้แต่หัวใจฉันแม้แต่แสงเล็ก ๆ ที่ฉันเคยจุดติดกับเขาคาสซานดราชนะแล้วไม่ใช่ด้วยความรัก ไม่ใช่ด้วยความจริง แต่ด้วยความอ

อเล็กซานดร์ฉันไม่ได้นอนไม่แม้แต่นาทีเดียวฉันนั่งอยู่ตรงนั้น บนเก้าอี้ในโรงแรมที่แสนจะไม่สบายตัว จ้องมองไปที่ลวดลายวอลเปเปอร์สีเบจอย่างไร้จุดหมาย ลมหายใจกระชากขาด เสียงดัง สาคอแน่นไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้งคาสซานดร้านอนอยู่ในห้องนอนฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธออีกแล้ว ฉันมองเธอ นอนอยู่ตรงนั้น หวีผมเรียบร้อย perfectly, ผ้าปูที่นอนแทบไม่มีรอยยับ และทุกอย่างมันก็ดูผิดไปหมด ควบคุมได้ดีเกินไป ราบเรียบเกินไปและฉัน ก็หลงกลเธอเข้าให้แล้วเธอร้องไห้ พึมพำว่าเป็นห่วงลูก และฉันก็ตอบสนองอย่างที่เธอหวัง ฉันรีบไปฉันทิ้งไลร่าไว้ข้างหลัง โดยไม่ทันคิดไม่แม้แต่จะเหลียวหลังมองฉันเห็นหน้าของเธออีกครั้งดวงตาของเธอ ความเงียบของเธอ ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีอาวุธ มีเพียงความเจ็บปวดที่เปลือยเปล่า ดิบเถื่อน ในแววตาคู่นั้น และฉัน... ฉันก็หนี อย่างคนขี้ขลาดฉันเอามือลูบหน้าความขยะแขยงเกาะติดผิวฉันฉันทำในสิ่งที่เคยสาบานไว้กับตัวเองว่าจะไม่ทำอีกแล้ว นั่นคือการทอดทิ้งคนที่สำคัญแต่ไลร่า... เธอไม่ใช่ใครอื่น เธอคือทุกอย่างสำหรับฉัน กับเธอ ฉันเริ่มรู้สึกถึงอารมณ์ที่รุนแรงแรงกล้าเหล่านี้แต่ฉันก็ทำทุกอย่างพังฉัน

คาสซานดร้าห้องนอนเงียบสงัด เงียบเกินไปความเงียบแบบที่ไม่ทำให้หลับ แต่ทำให้ตื่น ที่ humming ในขมับ กรีดกรายหลังดวงตา เตือนให้คุณรู้ทุกลมหายใจว่าคุณอยู่คนเดียวฉันนอนอยู่บนเตียง ผ้าปูที่นอนยุ่งเหยิงรอบตัว มือข้างหนึ่งวางบนท้องฉันโน้มน้าวตัวเองว่ารู้สึกถึงมัน บางอย่าง การเต้นเป็นจังหวะ การกระเพื่อมแต่อาจจะแค่หัวใจฉันที่เต้นแรงเกินไป หรือความกลัวของฉันไม่เจ็บ ไม่มีเลือดไม่มีอะไรอาจจะไม่มีเด็กหรืออาจจะมี อาจจะมีตัวตนอยู่ เล็กๆ เกาะติดฉันไว้เหมือนโอกาสสุดท้าย โอกาสของฉัน ที่จะไม่สูญเสียทุกสิ่งเขาไปแล้วเมื่อเช้านี้เขาไม่ได้มองฉันเขาไม่พูดสักคำแต่ฉันรู้สึกได้ สิ่งที่เขาทิ้งไว้ข้างหลัง สิ่งที่เขาพาไปด้วยไม่ใช่ฉันมันคือเธอไลร่าเธอเสมอฉันค่อยๆ ลุกขึ้น นิ้วมือเกาะผ้าปูที่นอนราวกับหน้าผา ฉันลากตัวเองไปที่กระจกเหนือตู้ ฉันมองตัวเองในนั้นและฉันเกลียดสิ่งที่เห็นฉันไม่ใช่คนที่เขาเคยรักอีกต่อไป ฉันเป็นเงาของความหวัง ที่ยึดติดกับภาพลวงตาฉันอยากจะเชื่อว่าการพาเขากลับมา here, การเล่นไพ่ของฉันถูกจังหวะ, การโบกพุงนี้เป็นความจริงอันศักดิ์สิทธิ์ เขาจะอยู่และเขาก็อยู่ร่างกายชั่วขณะแต่ส