“ว้าย!... ”คุณนายร้องด้วยความตกใจ ความใหญ่โตที่ตั้งตระหง่านอยู่นั้น... ให้ตายสิ! ขนาดของมันพอๆ กับแขนเด็ก“ไม่นะกำนัน... ฉันตายแน่”คุณนายคิดในใจว่าจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่ไร่ส้มก็วันนี้เสียแล้วกระมัง“อย่ากลัวครับ”เสียงทุ้มลึกปลุกปลอบให้กำลังใจคุณนายซึ่งจ้องมองอาวุธประจำกายของเขาด้วยแววตาขยาด“ประเดี๋ยวคุณนายจะชอบ”กำนันไม่รอช้า ร่างท้วมหนาทรุดลงนั่งคุกเข่า สองมือดันหัวเข่ากลมกลึงของคุณนายจนแบะอ้าขึ้นไปขนานแนบลำตัว แล้วส่วนปลายแดงก่ำก็กดพรวดเข้าสู่พูทุเรียนหนีบแน่นตรงหน้า“อร๊าย... ฮือๆ”คุณนายร้องลั่น เนื้อตัวสั่นเทิ้มกำนันเดชค่อยๆ เติมเต็มเข้าไปทีละน้อยทีละนิด ใบหน้าบิดเบ้ของคุณนายฟ้องว่าเขาใหญ่โตเกินกว่าหลืบเนื้อนุ่มแน่นของหล่อนจะรับไหว หากความชุ่มลื่นที่หลั่งออกมาตามธรรมชาติ ก็ทำให้มันสามารถเคลื่อนเข้าไปสนิทแน่นเป็นเนื้อเดียวกันได้อย่างเหลือเชื่อ“เบาหน่อยกำนัน”คุณนายพรูลมหายใจคล้ายกับคนที่แบกรับความรู้สึกหนักอึ้ง มือเรียวยังคงยื้อยันแผงอกของกำนันเดชที่คร่อมอยู่เหนือร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนกำนันคงลืมไปว่าเกือบยี่สิบปีมาแล้วที่หัวใจของคุณนายปิดตายจากความรักความใคร่หล
Read more