All Chapters of พี่เขยจัดหนัก: Chapter 51 - Chapter 60

ฟางข้าวนึกตำหนิตัวเองแล้วรีบชักสายตาออกมาจากผนังห้องด้วยความลืมตัว จู่ๆ ก็เกิดอาการร้อนวูบวาบที่ใบหน้า รู้สึกอับอายจนต้องวิ่งออกมาจากห้อง เพื่อหนีจากภาพที่ทำให้เกิดอาการร้อนวูบวาบแล่นร้าวไปทั่วช่องท้องของเธอหญิงสาววิ่งหน้าตื่นลงมาถึงชั้นล่างของเรือนใหญ่ ก้าวยาวๆ จนไม่ทันได้ระมัดระวังว่าจะมีคนเดินสวนทางมา กระทั่งรู้สึกว่าตัวเองรีบจนเกินเหตุก็ตอนที่ร่างบอบบางของเธอปะทะเข้ากับร่างกำยำใหญ่เหมือนยักษ์ปักหลั่นของคนที่เดินผ่านมาถึงมุมเสาตรงหลังบ้านพอดี“ว้าย... ”สาวน้อยอุทาน ร่างต่างไซส์ปะทะเข้าด้วยกันอย่างจัง ทรวงอกอวบใหญ่ของฟางข้าวเบียดกระแทกเข้ากับลำตัวหนาของคนที่บังเอิญผ่านมาชนกันโดยไม่ตั้งใจเมื่อฟางข้าวแหงนหน้าขึ้นมองจึงรู้ว่าเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่เธอชนเข้าอย่างจังก็คือพ่อเลี้ยงเขตต์ตะวันนั่นเอง“ผีหลอกมาหรือยังไง... วิ่งหน้าตื่นมาเชียว”เขาเอ่ยขึ้นหลังจากคว้าร่างเอิบอิ่มของสาวน้อยมากอดเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่ฟางข้าวจะถลาลงไปในลำคูน้อยๆ ที่ทอดผ่านมาทางหลังบ้าน“ปะ... เปล่าค่ะ”ฟางข้าวส่ายหน้า ทรวงอกที่ยังเบียดกันแน่นทำให้เขตต์ตะวันรู้ว่าเธอคงเจอเหตุการณ์ระทึกใจอะไรมาสักอย่าง ไม่งั้นหัวใจค

ด้วยริมฝีปากที่ผนึกแน่นเข้าหากัน ฟางข้าวทัดทานได้เพียงสั้นๆ เพราะเสียงร้องถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ พร้อมๆ กับเรียวลิ้นร้อนๆ ของพ่อเลี้ยงเขตต์ตะวันที่สอดเข้ามาในร่องปาก กวาดต้อนเอาเรียวลิ้นน้อยๆ ของเธอออกมารัดเลียกันจนได้ในที่สุดสาวน้อยไม่เคยจูบมาก่อน ไม่เคยมีใครกระทำกับร่างกายของเธอเยี่ยงนี้มาก่อน เมื่อเจอลีลาจูบแสนเร่าร้อนของพ่อเลี้ยงมากลีลา ก็ทำเอาหัวใจกระตุกวูบ มือไม้อ่อนระทวย สองขาอ่อนเปลี้ยวราวกับว่าจะยืนไม่อยู่“ปล่อยนะ... ฮือๆ”ฟางข้าวรีบกระชากริมฝีปากหนีจูบดูดดื่ม เมื่อสติคืนกลับมาในช่วงสั้นๆ หลังจากเผลอจูบตอบโต้ด้วยเรียวลิ้นที่รัดเลียกันพัลวันอยู่นานเป็นครู่ ดวงตาแดงเหมือนจะร้องไห้เพราะไม่คิดว่าจะโดนเจ้าของบ้านรังแกด้วยวิธีการที่คาดไม่ถึงกำปั้นน้อยๆ รัวตีไปที่แผงอกกว้างของเขาพัลวัน แต่ก็มิได้สร้างความสะทกสะท้านให้กับคนตัวโตเลยสักนิด ดูเหมือนว่าเขายิ่งชอบที่เธอตอบโต้เขา การได้ออกแรงยื้อยุดเล็กๆ น้อยๆ กับสาวน้อยซึ่งเนื้อตัวหอมกรุ่นไปด้วยสาบสาวคนนี้ยิ่งทำให้เลือดในกายของเขตต์ตะวันพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างประหลาดล้ำ“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะพ่อเลี้ยง... ไม่งั้นฟางจะร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย”เ

“ผมจะให้บทเรียนกับคนที่คิดว่าจะเข้ามากอบโกยทรัพย์สมบัติของคุณพ่อได้ง่ายๆ ผมจะสอนให้รู้ว่าผู้หญิงสองคนนี้มีค่าแค่โสเภณี แค่นางบำเรอชั่วคราว... พอผมกับคุณพ่อเบื่อก็จะโดนเขี่ยทิ้งด้วยการเฉดหัวออกจากบ้าน”เขตต์ตะวันเอ่ยถึงสองแม่ลูกอย่างสาดเสียเทเสีย ก่อนที่เสียงสนทนาระหว่างเขากับแม่นมจะหยุดลงกลางคัน เพราะว่าคนที่กำลังโดนลูกชายของตัวเองนินทาเดินเข้ามาถึงห้องครัวพอดี“หิวจัง... วันนี้มีอะไรกินบ้าง”นายบัญชาชะโงกใบหน้าเข้ามาในครัว“แหม... พอออกมาจากห้องนอนก็หิวเลยนะครับป๋า แต่ผมไม่แปลกใจหรอก เพราะว่าช่วงนี้ป๋าคงออกแรงเยอะเป็นพิเศษ... อิอิ”ถ้าไม่ใช่เขตต์ตะวันก็คงไม่มีใครหน้าไหนกล้าเอ่ยปากแซวนายบัญชาเช่นนี้“แหม... แก่แล้วนี่หว่า อายุปูนนี้แล้วจะให้กำลังวังชาเหมือนคนหนุ่มๆ ได้ยังไงวะ”นายบัญชารู้ทันว่าลูกชายแซวอะไร แม้จะยอมรับว่าตัวเองแก่ แต่อันที่จริงใบหน้าของนายบัญชาก็ยังดูอ่อนกว่าวัยอยู่มาก หากเปรียบเทียบกับผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันในวัยใกล้แซยิด“ไวอะอร้าอย่ากินมากนะพ่อ... หักโหมเกินไปเดี๋ยวหัวใจวาย”ลูกชายเหน็บแนม แต่ก็แฝงเอาไว้ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงจริงจัง“เออน่ะ... รู้”คนเป็นพ่อพยักหน้

อะไรที่อยู่ในบ้านหลังนี้เป็นของฉันทั้งหมด เพราะฉะนั้นฉันจำทำอะไรก็ได้ รวมทั้งตัวเธอด้วย”“มันเป็นเหตุผลที่บ้าบอที่สุด... พ่อเลี้ยงรีบออกไปเถอะค่ะ ตอนนี้มันดึกมากแล้วนะคะ”เสียงของฟางข้าวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ด้วยคิดว่าถ้าพูดกับเขาดีๆ ขอร้องเขา บางทีพ่อเลี้ยงอาจจะยอมออกไปจากห้อง แต่เธอคิดผิดถนัด“ลืมไปแล้วหรือยังไงว่าเมื่อตอนเย็นเธอตบหน้าฉัน คิดหรือว่าคนอย่างฉันจะยอมให้ใครตบฟรีๆ โดยไม่เอาคืน” “เอาคืน... พ่อเลี้ยงหมายความว่ายังไงคะ?” หญิงสาวทวนคำด้วยน้ำเสียงหวาดๆ “เอาคืน... ก็หมายความว่าฉันจะ ‘เอาเธอ’ ยังไงล่ะ อย่าแกล้งทำเป็นเข้าใจอะไรยากหน่อยเลยน่ะ บอกตรงๆ ว่าฉันชอบเธอนะ นมใหญ่ สะโพกใหญ่แบบนี้น่าจะขย่มมันสุดๆ” ดวงตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงราคะ เขตต์ตะวันพูดพลางสืบเท้าเข้าหาฟางข้าว คนที่รู้ว่าภัยกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้รีบตั้งสติแล้วทำท่าว่าจะวิ่งหนีออกไปจากห้อง แต่ช้ากว่ามือของพ่อเลี้ยง“จะไปไหน”ท่อนแขนกำยำของเขาเหวี่ยงออกมารัดรวบเอวเธอเอาไว้แล้วกอดแน่น“อื๊อ... คนบ้า อย่าทำอะไรฟางนะคะพ่อเลี้ยง”เสียงร้องวิงวอนน่าเวทนา“เดี๋ยวเราจะสนุกด้วยกัน...

ร่างกายโอนอ่อนให้เขาก็จริง แต่สติก็ยังย้ำเตือนอยู่ตลอดเวลาว่าให้เธอขัดขืน แม้รู้ดีว่าสภาพของตัวเองในตอนนั้นไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือของพ่อเลี้ยงหื่นสวาท จะบีบก็ตาย... จะคลายก็ไม่รอด“หยุดเถอะค่ะ... ฮือๆ”สาวน้อยวิงวอนทั้งเสียงสะอื้น หากแต่ดูเหมือนว่าอาการขัดขืนของฟางข้าวยิ่งปลุกเร้าให้พ่อเลี้ยงเขตต์ตะวันเกิดอารมณ์จนอยากกระหน่ำดุ้นเนื้อที่แข็งปั๋งอยู่ตรงกลางหว่างขาเข้าใส่ร่างบอบบางของเธอเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อยๆ สาวน้อยแกล้งทำเป็นโอนอ่อนยินยอมให้เขาเชยชม ปล่อยให้เขตต์ตะวันดูดนมอย่างเมามัน“เยี่ยมไปเลยสาวน้อย... ชอบละสิ”เขาดูหนักๆ จนยอดปทุมเผยอติดอุ้งปาก เชยชมจนหัวนมช้ำแดงทั้งสองข้างกระทั่งเขาเริ่มตายใจเมื่อเห็นว่าเธอมีอารมณ์ร่วมอย่างไม่ต้องสงสัย จึงยอมคลายมือใหญ่ที่กดไหล่เธอแนบลงกับพื้นที่นอน ทำให้ฟางข้าวรีบฉวยโอกาสในวินาทีสั้นๆ กระแทกเข่าใส่หว่างขาของเขาที่แนบเน้นลงมา ส่งผลให้หัวเข่าของเธอกับกล่องดวงใจของพ่อเลี้ยงปะทะเข้าด้วยกันพอดีเป๊ะ ทำเอาเจ้าของพวงสวรรค์ร้องลั่นกันเลยทีเดียว“อ๊ากกก... ” เขตต์ตะวันเอามือกุมพวงสวรรค์ของตัวเอง จุกและเจ็บจนหน้าเขียวฟางข้าวรีบฉ