Semua Bab พัวพันรักนายฮอตเนิร์ด: Bab 61 - Bab 70

วันสุดท้ายของการสอบผ่านไป ทั้งข้าวหอมและออสตินแทบไม่ได้อยู่ด้วยกันมานานแล้ว แม้ว่าจะกระหายรักด้วยกันทั้งคู่ แต่ก็มีเหตุต้องแยกกันนอน และเขาบอกเธอว่าสอบเสร็จจะพาไปกินข้าวที่บ้านกับแม่ของเขา เพราะบ่ายเบี่ยงแม่มานานอ้างว่าเธอป่วยบ้าง ติดสอบบ้างจนแม่อยากตัดเขาจากกองมรดกแล้ว วันนี้ข้าวหอมเดินมาตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ด้วยเพราะอยากมาแสดงความยินดีกับเขา จึงหอบดอกไม้ช่อโตเป็นกุหลาบขาว 99 ดอกเพื่อแสดงว่าเขากำลังจะก้าวต่อไปอีกก้าวหนึ่งแล้วนะ เธอยินดีกับความสำเร็จและการเติบโตของเขา “ไงยะ...จำนวนดอกขนาดนี้ตั้งใจจะทวงเขาหรือเปล่าที่ปล่อยให้แห้งเหี่ยวไม่ได้รดน้ำมานาน” ลลินเย้าเพื่อน หลังจากเป็นคนอาสาไปเอาดอกไม้เป็นเพื่อน และเดินมาเป็นเพื่อนข้าวหอมถึงตึกคณะ “ก็เคยรดจนชุ่มฉ่ำ หากไม่รดมันก็ต้องการน้ำมากหน่อยอ่ะนะ” ข้าวหอมคุยทับเสียเลยที่เพื่อแซว เพราะเธอไม่อายเพื่อนอีกแล้ว “ว้าย...คุยท่วม ย่ะขอให้ได้ขอให้โดน วันนี้มีส่งพี่ที่ตึกคณะวิศวะ หวังว่าแกจะผ่านด่านสาว ๆ ของพี่ออสตินไปได้นะ” ข้าวหอมคิดนิดหนึ่งแล้วเงียบไป ยายลลินพูดมาก็ถูก เมื่อก่อนเขาฮอตยังไงตอนนี้ก็ยัง

ออสตินจอดรถด้วยความเร็ว แล้วก็พบว่าแม่นั่งอยู่ที่โซฟารับแขกดูทีวีเขาจึงไปทรุดนั่งข้าง ๆ พร้อมกับหนุนตักแม่เหมือนตอนที่คิดไม่ตก “อ่าวไอ้ลูกเวร ไปทำผิดอะไรมาอีกล่ะสิ มาถึงมาอ้อนขนาดนี้” มาลิณีที่รู้ว่าลูกชายตัวเองต้องทำบางอย่างผิดมาแน่ ๆ ถึงได้มาสภาพนี้ “แม่ครับ...ผมสับสน” มาลินีขมวดคิ้ว ไม่เคยได้ยินคำนี้จากลูกชาย มันสับสนอะไร วันนี้มันเรียนจบแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วบอกว่าขอฉลองกับเพื่อน แล้วจะพาแฟนมาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการทีหลัง “แกนี่นะสับสน ทำไมรถไฟชนกันล่ะสิ” คนที่รู้สันดานลูกชายดีไม่มีใครเกินมาลิณีคนนี้ “ผมแค่...แค่...ไม่รู้จะเอาอย่างไรต่อดีครับ ข้าวฟ่างเป็นรักแรก แต่ข้าวหอมเป็นคนปัจจุบัน ผมสับสน วันนี้ข้าวหอมเห็นผมจูบกับข้าวฟ่าง” เขาหลับตาเล่าไปพร้อมกับอาการปวดหัวตุบ ๆ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นบาทามารดาสุดที่รัก ตุบ! “โอ๊ย...แม่ครับ ถีบผมทำไมครับ” “ฉันไม่ได้จะแค่ถีบ จะกระทืบแกด้วย อีกคนยังไม่เคลียร์ดันไปจูบอีกคน ถ้าเป็นฉันจะทึ้งหัวแกแล้วกดลากกับพื้นคอนกรีดรอบมหาวิทยาลัย เลวนัก!” นอกจากแม่จะด่าแล้วยังซ้ำเต

ที่สนามบินไฟต์บินหกโมงเช้า แต่คนที่ยังไม่ได้นอนมาถึงตั้งแต่ตีสามหลังจากรู้เบาะแสคร่าว ๆ แล้วว่าคนรักไปอยู่ที่ไหน แต่เมื่อเวลาใกล้จะขึ้นเครื่องในอีกหนึ่งชั่วโมง สายเรียกเข้าของข้าวฟ่างก็ดังขึ้น Rrrrrr เสียงเรียกนี้แตกต่างเพราะเขาเคยตั้งเฉพาะสำหรับแฟนเอาไว้ โดยที่เป็นเพลงที่เราสองคนชอบ ออสตินลังเลว่าจะรับดีไหม แต่ทว่าเขาก็เลือกที่จะปัดสายทิ้งแม้ในใจลึก ๆ ยังรู้สึกเจ็บนิด ๆ แต่ว่าข้าวหอมก็ยังไม่ได้เคลียร์เขาจะไม่ยอมกลับไปคุยกับข้าวฟ่างอีกเด็ดขาด จูบนั้นเป็นแค่ตอนที่เขาเผลอแต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าใครที่เขารักจริง ๆ ขณะคิดและตัดสินใจไปแล้วข้าวฟ่างก็ยังไม่เลิกโทร จนเขารำคาญและรับสายในที่สุด “ข้าวฟ่างฟังนะผมกำลังยุ่งไม่สะดวกคุยอะไรกับใครทั้งนั้น” ข้าวฟ่างกำหมัดแน่น เธอไม่คิดว่าเสียงออสตินที่เคยรักเธอนักหนาจะตัดสัมพันธ์กับเธอแบบนี้ เธอรู้มาว่าผู้หญิงที่ชื่อข้าวหอมได้หัวใจของออสตินไป และเธอไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ แน่ “ออสติน...ช่วยข้าวฟ่างด้วยค่ะ ข้าวฟ่างล้มในห้องน้ำลุกไม่ได้” เขารู้มาว่าไอ้พวกนั้นเลือกจะให้ข้าวฟ่างไปพักใกล้พวกมันแทนที่จะอ

หลังกินข้าวเสร็จข้าวหอมก็เข้าไปอาบน้ำ แต่ทว่าอีกคนกลับมาเฝ้าในห้องน้ำ ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวมาก ๆ แค่เขาอยู่ห้องเดียวกับเธอก็รู้สึกว่าเขาล้ำเส้นเกินไปแล้ว “พี่ออสติน!” เสียงเรียกต่ำหวังให้เขารู้สึกแต่สีหน้าตีมึนนี้ทำให้เธอรู้แล้วว่านอกจากจะไม่รู้สึกเขาก็ยังหน้าด้านหน้าทนอีกต่างหาก “ออกไป...จะอาบน้ำ” “พี่จะยืนเฝ้าตรงนี้ หรือจะให้พี่อาบน้ำด้วยก็ได้นะยินดี” ข้าวหอมผลักเขาออกไป จากนั้นก็ปิดประตูล็อกแน่นหนาไม่ยอมให้เขาได้เห็นเรือนร่างของเธออีกแน่ ‘จะไปกกข้าวอะไรก็เชิญแต่ต้องไม่ใช่เธอ!’ เสียงอาบน้ำดังซาบซ่าอยู่ราวครึ่งชั่วโมงก็หยุด และเขาก็ฉวยโอกาสตอนเธอกำลังเปิดประตูแทรกเข้าไปแล้วกักเธอเข้าไปด้วยกัน “นี่ปล่อยนะ” “อาบน้ำด้วยกันก่อน” “ไม่!” สิ้นเสียงปฏิเสธเขาก็ผลักเธอเข้าไปในห้องจากนั้นก็ยืนกักเธอเอาไว้ พร้อมกับแก้ผ้าต่อหน้าต่อตา เท่านั้นไม่พออะไรที่มันยืดได้หดได้ก็ยาวเฟื้อยตั้งชี้โด่ชี้เด่ สถานการณ์แบบนี้มันชวนให้เธอใจสั่นเหลือเกิน แต่เธอจะไม่ยอมให้เขาแตะต้องตัวเด็ดขาด “จะอาบก็อาบไป จะมากักไว้ทำไม ไม่ไ

คนสายตาหวานเยิ้มโดนรวบขึ้นแล้วมุ่งตรงกลับห้อง แต่ทว่ายังแผลงฤทธิ์ขณะเดินมาไม่หยุดจนเขาต้องยกตัวพาดบ่าแล้วฟาดก้นด้วยมือใหญ่ ๆ ของตัวเอง ป้าบ!! “งื้อ...เจ็บนะ คนใจร้ายทำเขาเจ็บใจไม่พอยังทำร้ายร่างกายอีก” คนเมาตัดพ้อแต่ก็ดิ้นหลุดจากการถูกแบกไม่ได้ ร่างกายขย่มโยกไปตามแรงเดินจ้ำอ้าวราวกับพายุ จนรู้สึกอยากอ้วก เธอเอามือปิดปากเอาไว้แต่แล้วก็กลั้นไม่ได้... “ฮึก...ปล่อย...ปล่อยจะอ้วกแล้ว” คราวนี้ทั้งแขนทั้งขาสามัคคีกันรัวให้คนตัวยักษ์ปล่อย ออสตินสูดหายใจแรง ๆ พยายามข่มใจให้สงบที่สุดแล้ววางเธอลงข้างพุ่มต้นพุดที่ปลูกเป็นแถวขนานไปตามทางเดินในรีสอร์ต ข้าวหอมโก่งคออ้วกแทบหมดตัว แล้วก็ทรุดนั่งที่พื้นอย่างหมดแรง แต่ทว่าคนอุ้มกำลังหัวเสียเพราะชุดนี้มันปิดอะไรมิดที่ไหนกัน ล้นมือทั้งบนทั้งล่าง สุดท้ายก็ต้องถอดเสื้อของตัวเองปิดแล้วก็อุ้มขึ้นเหมือนเดิม เพราะมีคนมองมาตรงจุดที่เขายืนหลายคน แม้ท้องฟ้าจะหมดแสงแล้ว แต่ไฟในโรงแรมก็ยังส่องสว่างไสวส่องให้คนอีกคนอย่างชัดเจน “ไปอ้วกต่อในห้อง” “เหนื่อย...ปวดหัวด้วย” เสียงอ้อแอ้อ้อนเอากับคนอุ้มทำให้เขาที่