ของหวงคุณธีร์ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เสียงเพลงจังหวะบีทหนักแน่นกระแทกเข้าโสตประสาท แสงไฟสลัวสีแดงส้มสาดสะท้อนลงบนพื้นกระจกของ Zenith Club คลับหรูระดับพรีเมียมที่มีแค่คนมีเงินและอำนาจเท่านั้นถึงจะก้าวเข้ามาได้แก้วกัลยา ก้าวเข้ามาในโลกที่เธอไม่คุ้นชินเธอแต่งด้วยด้วย ตามกฎระเบียบของพนักงานเสิร์ฟชั่วคราวเสื้อเชิ้ตขาว กระโปรงดำรัดรูป ผมยาวสยายถูกรวบหลวม ๆ ขับให้เธอดูเป็นเหยื่อที่สมบูรณ์แบบเกินไปในสายตาของใครบางคน มือเล็กกำถาดแน่นขณะเดินผ่านเหล่าชายหญิงที่จิบไวน์ราคาแพง แววตาของบางคนจับจ้องมาที่เธอเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่างแน่นอนว่าคิดไปทางที่ดีไม่ได้เลย เพราะผู้ชายเหล่านี้เสมือนหมาป่าที่หิวกระหายเนื้อสดอย่างเธอ เพราะสายตาเหล่านั้นที่จับจ้องมายังเธอมันเต็มไปด้วยความ ‘อยาก’พวกเขาไม่ได้มองเธอเหมือนเด็กเสิร์ฟทั่วไป แต่เป็น “ของที่อยากครอบครอง”เธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่เลย…หากไม่เพราะว่านี่คือปีสุดท้ายที่เจอจะเรียนจบและออกไปหางานทำ เธอคงไม่ใช้ชีวิตเสียงแบบนี้ ก่อนจะโทษฟ้าโทษดิน แก้วกัลยาก็ขอโทษพ่อชั่ว ๆ ที่มันไปหลงเมียน้อย จนไล่เธอกับแม่ออกจากบ้าน และนั่นเหมือนชีวิตเธอพลิกไปหลายตลบเพราะปัญหาในครอบครัวที่หาจุดกึ่งกลางไม่ได้ พ

ดวงตากลมตาฉายแววตระหนกเหมือนกับเหยื่อตัวน้อย ๆ ที่กำลังอยู่ในกรงเล็บราชสีห์ อย่างธีร์ อัศวเกียรติแก้วกัลยาไม่คิดว่าการตัดสินใจหาเงินค่าหอพักและค่าเทอมวันนี้จะนำมาซึ่งหนี้ถึง ‘เจ็ดหมื่น’ เมื่อเธอเผลอมือสั่นตอนเห็นสายตาอีกคนจ้องมองมาดวงตาคมเข้มของธีร์จับจ้องเธอไม่วาง มือใหญ่ที่จับปลายคางเธออยู่ยังไม่ละไปไหน“เธอจะจ่ายยังไงล่ะ?”เขาย้ำคำถามที่แฝงนัยยะบางอย่าง ทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้องไวน์สีแดงยังไหลเป็นทางเปื้อนพรมหรู แต่ดูเหมือนคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าจะไม่สนใจมันแม้แต่น้อยเขาสนใจแค่ เธอ“ฉัน… จะหาเงินมาจ่ายให้เร็วที่สุดค่ะ” เธอพยายามดึงตัวเองออกจากสถานการณ์ แต่มือหนากลับกดแน่นขึ้นกับปลายคาง ลูบไล้ไปตามแนวกรามเบา ๆ“เร็วที่สุดของเธอ… คือเมื่อไหร่?”เสียงทุ้มต่ำทอดช้าๆ ราวกับกำลังล่อลวงเหยื่อ ลมหายใจอุ่นร้อนแทบสัมผัสได้“ฉะ… ฉันจะหามาให้ภายในหนึ่งเดือน” เธอพยายามตอบให้หนักแน่น แม้ในใจจะสั่นไปหมดริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มขำเบาๆ ก่อนที่ธีร์จะเอนตัวไปพิงโซฟาช้า ๆ“นานไป”เสียงทุ้มขาดห้วน แต่กลับทำให้เธอใจสั่นเขาใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบาๆ จังหวะเชื่องช้า ก่อนจะตวัดสายตามองเธออีกครั้ง“เธอมีตัวเ

แก้วกัลยารีบหลบสายตาจากจุดนั้น เพราะเกรงว่าหากมองนานอีกนิด เจ้าของ Zenith Club จะคิดว่าเธอต้องการมันก็เป็นได้ สายตาของเธอหันไปมองผนังติดกระจกดำเงา ด้านหนึ่งของห้อง มีกระจกเงาบานใหญ่ ที่จะสะท้อนทุกการเคลื่อนไหว แต่เธอไม่แน่ใจว่ามันเป็นแค่กระจกธรรมดา หรือเป็นกระจกด้านเดียวที่ให้ใครบางคนมองเห็นจากอีกฝั่ง ในห้องนี้เธอคาดเดาไม่ได้เลยว่าจะเจอกับอะไรบ้าง หันไปสำรวจโซฟาที่ไม่ได้มีไว้แค่นั่ง เบาะกำมะหยี่สีเข้มมีร่องรอยเหมือนถูกใช้มานับครั้งไม่ถ้วน จากที่เห็นมันรองรับสรีระ คงสำหรับกิจกรรมที่ไม่ใช่แค่ดื่มเหล้า คิดได้ดังนั้นใบหน้าสวยของแก้วกัลยาพลัดเห่อร้อนพร้อมกับมีเลือดฝาดขึ้นที่ข้างแก้ม จนคนที่แอบลอบสังเกตยกยิ้มคล้ายกับพอใจในปฏิกิริยาของเธอ นั่นก็เตียงคิงไซส์ที่เป็นเหมือนสนามประลอง ผ้าปูเตียงสีดำสนิท ล้อมรอบด้วยหมอนใบโต และมีเชือกหนังเล็ก ๆ โผล่ให้เห็นที่ขอบหัวเตียง ราวกับบอกใบ้ว่าห้องนี้ไม่ได้มีเพียงการพักผ่อนนอนหลับธรรมดา และตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่าอันตรายจากเจ้าของคลับหรูกำลังจะคืบคลานเข้ามาหาเธอ เขาเดินไปกดปุ่มบางอย่าง ทำให้ทั้งห้องเปลี่ยน

ธีร์วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจนัก ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาสนใจอยู่ตรงหน้าตักของเขาเองมือใหญ่ที่วางอยู่บนเอวเลื่อนลงช้า ๆ ลูบไล้ผ่านสะโพกนุ่มเนียนไปจนถึงต้นขา ปลายนิ้วลากวนเบา ๆ ตรงเนื้อผ้าที่รัดรูปแนบเนื้อแก้วกัลยาสะดุ้งเฮือกทันที กลั้นหายใจแทบไม่ทันเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสนั้นจากเจ้าของตักแข็งแกร่ง ริมฝีปากเล็กอ้าออกเล็กน้อยก่อนจะเปล่งเสียง“คุณธีร์!”เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ“ชู่ว์...อย่าเพิ่งพูด”ธีร์ก้มลงชิดใบหน้าของแก้วกัลยา ลมหายใจของเขาร้อนจัด เป่ารดข้างแก้มของเธอจนรู้สึกเหมือนโดนไฟลูบผ่านผิวปลายจมูกของเขาซุกชนชนกับแก้มของเธอก่อนลากผ่านแนวกราม ก่อนไล้ต่ำลงมาที่ลำคอขาวผ่อง“หอมเหมือนที่คิดไว้จริง ๆ”คำกระซิบข้างลำคอยิ่งทำให้เธอเหมือนถูกกระชากสติออกไปทีละนิดมือที่ลูบอยู่ที่ต้นขาเริ่มเลื่อนสูงขึ้น มันช้า...แต่แนบแน่นและจงใจนิ้วโป้งของเขาลูบไปตามขอบชายกระโปรงราวกับกำลังชั่งใจว่าจะ...ขยับมันขึ้นไป ดีไหมหัวใจของแก้วกัลยาเต้นแรงจนเธอได้ยินเสียงของมันสะท้อนอยู่ในอกตัวเองร่างกายของเธอเหมือนทรยศ เธอไม่ได้ผลักเขาออกไปมันแค่สั่น...ความกล้าปฏิเสธการกระทำอันหื่นห่ามหายไ

เธอเกือบลืมหายใจร่างทั้งร่างเหมือนโดนตรึงไว้ด้วยปลายนิ้วเพียงนิ้วเดียวที่ยังคงลูบวนเบา ๆ อยู่บนลูกไม้ขาวบางใต้กระโปรง เธอเกร็งขาแน่น ขณะที่ลมหายใจเริ่มกระชั้นถี่ ความวูบวาบที่ไหลซ่านจากจุดสัมผัสไล่ขึ้นไปถึงท้ายทอยมือของเขาไม่ได้หยุดและแววตาคู่นั้นก็ยังคงจับจ้องเธอ...แน่นิ่ง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความกระหายเธอกำลังจะเคลิ้มไป...แต่ทว่าก็ยังดิ้นให้สติกลับมาเงียบ ๆ อยู่ในใจ พยายามต้านแรงกระตุ้นที่ไม่มีวันชนะเธอไม่กล้าสบตาเขา...แต่ก็ยิ่งรู้ว่าร่างกายไม่สามัคคีกับหัวใจเลยสักนิด มันคอยจะคล้อยตามการจับจูงของเขาอยู่ร่ำไปมือเล็กของเธอเผลอกำชายกระโปรงแน่นอย่างความหนักแน่น กลืนน้ำลายอย่างฝืดเคือง ก่อนจะกระซิบเสียงเบา“คุณธีร์...อย่าทำแบบนี้...อื้อ”ธีร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ๆ ลมหายใจร้อนเฉียนปลายจมูกของเธอ“ทำไม?” เขาถามเสียงเบา แต่แรงสะเทือนทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนหมัดหนัก“เพราะเธอไม่อยาก...หรือเพราะเธอเริ่มอยากจนควบคุมตัวเองไม่ได้กันแน่?”มือเขาลูบไล้หนักขึ้นทีละนิด จังหวะเน้นย้ำมากขึ้นแต่ก็ยังคงแนบเนื้ออยู่ในขอบเขต...ขอบเขตที่เขาสร้างขึ้นเองแล้วปล่อยให้เธอ ‘สั่น’ อยู่ในนั้น“มะ...ไม่...อื้