บทที่ 2 เกมของมาเฟีย 1/2

ดวงตากลมตาฉายแววตระหนกเหมือนกับเหยื่อตัวน้อย ๆ ที่กำลังอยู่ในกรงเล็บราชสีห์ อย่างธีร์ อัศวเกียรติแก้วกัลยาไม่คิดว่าการตัดสินใจหาเงินค่าหอพักและค่าเทอมวันนี้จะนำมาซึ่งหนี้ถึง ‘เจ็ดหมื่น’ เมื่อเธอเผลอมือสั่นตอนเห็นสายตาอีกคนจ้องมองมา

ดวงตาคมเข้มของธีร์จับจ้องเธอไม่วาง มือใหญ่ที่จับปลายคางเธออยู่ยังไม่ละไปไหน

“เธอจะจ่ายยังไงล่ะ?”

เขาย้ำคำถามที่แฝงนัยยะบางอย่าง ทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง

ไวน์สีแดงยังไหลเป็นทางเปื้อนพรมหรู แต่ดูเหมือนคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าจะไม่สนใจมันแม้แต่น้อย

เขาสนใจแค่ เธอ

“ฉัน… จะหาเงินมาจ่ายให้เร็วที่สุดค่ะ” เธอพยายามดึงตัวเองออกจากสถานการณ์ แต่มือหนากลับกดแน่นขึ้นกับปลายคาง ลูบไล้ไปตามแนวกรามเบา ๆ

“เร็วที่สุดของเธอ… คือเมื่อไหร่?”

เสียงทุ้มต่ำทอดช้าๆ ราวกับกำลังล่อลวงเหยื่อ ลมหายใจอุ่นร้อนแทบสัมผัสได้

“ฉะ… ฉันจะหามาให้ภายในหนึ่งเดือน” เธอพยายามตอบให้หนักแน่น แม้ในใจจะสั่นไปหมด

ริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มขำเบาๆ ก่อนที่ธีร์จะเอนตัวไปพิงโซฟาช้า ๆ

“นานไป”

เสียงทุ้มขาดห้วน แต่กลับทำให้เธอใจสั่น

เขาใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบาๆ จังหวะเชื่องช้า ก่อนจะตวัดสายตามองเธออีกครั้ง

“เธอมีตัวเลือกสองทาง”

“ทางแรกเอาเงินมาให้ฉันภายในสามวัน”

…สามวัน!? นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง!?

เธอเผลอกัดริมฝีปากแน่น สายตาสั่นไหว แล้วอีกทางล่ะ?

ธีร์ยิ้มเล็กน้อยราวกับอ่านเธอออก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาหาเธอจนช่องว่างแทบไม่เหลือ

กลิ่นหอมเย็นจากน้ำหอมของเขาแทรกซึมเข้ามาในทุกลมหายใจ

“ทางที่สองฉันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นให้เธอจ่าย”

คำพูดนั้นไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม… แต่มันชัดเจนเกินไป

เธอเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่มือหนากลับคว้าเข้าที่เอวคอดของเธอ กดให้เธอหยุดอยู่ตรงหน้าเขาจบมือใหญ่ตรงสะโพกกลมกลึงเข้ามาแนบส่วนกลางกายของเขา ใบหน้าหล่อแบบแบดบอยก้มลงมาที่ข้างใบหู

“ฉันไม่ได้บอกให้เธอถอย”

เสียงกระซิบข้างใบหู แผ่วเบาจนเธอรู้สึกได้ถึง ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอ

หัวใจเธอกระหน่ำเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

“คะ… คุณธีร์”

“ชอบให้ฉันเรียกเธอว่าอะไรดี?”

เขาพูดพลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอ ไม่ได้ปลดออก แค่แตะเบาๆ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังร้อนขึ้น

“หรือจะให้เรียก ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่?”

คำพูดของเขาทำให้ร่างของเธอชาวาบ

ของเล่น...

แก้วกัลยาเม้มริมฝีปากแน่นราวกับสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่แล่นเข้ามาในอก

เธอคิดเอาไว้แล้วว่าคนรวย ๆ ก็ต้องเป็นแบบนี้ มองทุกอย่างเป็นของซื้อขายและมีราคา ทั้งที่ไวน์ราคาเท่านี้ เขาซื้อมาโยนเล่นก็ยังได้ แต่ทว่ากับมาค้ากำไรกับคนตัวเล็กตัวน้อยที่ไร้ทางสู้

หัวใจเธอกระตุก เจ็บจี๊ดกับคำพูดที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนไม่ใช่ ‘คน’ ในสายตาของเขา

แต่เป็นของที่เขาสามารถหยิบจับลูบเล่น แล้วก็โยนทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้