ของหวงคุณธีร์

เสียงเพลงจังหวะบีทหนักแน่นกระแทกเข้าโสตประสาท แสงไฟสลัวสีแดงส้มสาดสะท้อนลงบนพื้นกระจกของ Zenith Club คลับหรูระดับพรีเมียมที่มีแค่คนมีเงินและอำนาจเท่านั้นถึงจะก้าวเข้ามาได้

แก้วกัลยา ก้าวเข้ามาในโลกที่เธอไม่คุ้นชินเธอแต่งด้วยด้วย ตามกฎระเบียบของพนักงานเสิร์ฟชั่วคราว

เสื้อเชิ้ตขาว กระโปรงดำรัดรูป ผมยาวสยายถูกรวบหลวม ๆ ขับให้เธอดูเป็นเหยื่อที่สมบูรณ์แบบเกินไปในสายตาของใครบางคน มือเล็กกำถาดแน่นขณะเดินผ่านเหล่าชายหญิงที่จิบไวน์ราคาแพง แววตาของบางคนจับจ้องมาที่เธอเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

แน่นอนว่าคิดไปทางที่ดีไม่ได้เลย เพราะผู้ชายเหล่านี้เสมือนหมาป่าที่หิวกระหายเนื้อสดอย่างเธอ เพราะสายตาเหล่านั้นที่จับจ้องมายังเธอมันเต็มไปด้วยความ ‘อยาก’

พวกเขาไม่ได้มองเธอเหมือนเด็กเสิร์ฟทั่วไป แต่เป็น “ของที่อยากครอบครอง”

เธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่เลย…

หากไม่เพราะว่านี่คือปีสุดท้ายที่เจอจะเรียนจบและออกไปหางานทำ เธอคงไม่ใช้ชีวิตเสียงแบบนี้ ก่อนจะโทษฟ้าโทษดิน แก้วกัลยาก็ขอโทษพ่อชั่ว ๆ ที่มันไปหลงเมียน้อย จนไล่เธอกับแม่ออกจากบ้าน และนั่นเหมือนชีวิตเธอพลิกไปหลายตลบ

เพราะปัญหาในครอบครัวที่หาจุดกึ่งกลางไม่ได้ พ่อต้องการผู้หญิงใหม่เข้ามาแทนที่แม่ ส่วนแม่ที่เคยมีชีวิตที่สุขสบายพอร่วงถึงขีดสุดคิดสั้น ผูกคอตายในบ้านที่พ่อจะพาผู้หญิงอื่นมาอยู่

         ส่วนฉันที่เป็นลูกของแม่ก็เกลียดพ่อที่สุด ดังนั้นฉันต้องย้ายมาอยู่หอพักราคาถูก ๆ ที่พอแค่ใช้ซุกหัวนอน กับเงินในบัญชีเพียงน้อยนิดที่จะหมดอยู่รอมร่อ

         ทำไงได้...ชีวิตต้องก้าวต่อ เสียใจไปเธอก็เรียกคืนชีวิตแม่ไม่ได้ ส่วนพ่อเฮงซวยเธอก็ขอให้ถูกผู้หญิงคนนั้นปอกลอกจนหมดตัว!

         และนักศึกษาแบบเธอที่กลางวันเรียน มีเวลาว่างแค่ช่วงกลางคืนก็ต้องรับงานพิเศษแบบนี้ ซึ่งยอมรับเลยว่ามันได้เงินเร็วและบางคืนรวมทิปส่วนตัวก็เกือบห้าพัน

         ใครรังเกียจก็เชิญ แก้วกัลยาไม่ได้รังเกียจเงิน ไม่ว่าจะหาด้วยวิธีไหนก็ตาม แต่เธอก็ต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง เธอเป็นสาวเวอร์จิ้น แน่นอนว่ามาทำงานในดงหมาล่าเนื้อมันทำให้เธอกลายเป็นเหยือที่หอมหวาน...แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้มาประจำที่ Zenith Club แห่งนี้หรอก วันนี้แค่เธอมาทำงานพิเศษแทนใครบางคนที่ลากะทันหัน

         ตอนแรกก็อยากปฏิเสธ แต่ค่าจ้างคืนเดียวมากกว่าทำงานร้านกาแฟทั้งอาทิตย์ สำหรับนักศึกษาที่กำลังจะเรียนจบ เงินก้อนนี้หมายถึงค่าเทอม ค่าห้อง ค่าชีวิตที่เธอต้องดิ้นรนเอาตัวรอด

         ที่เธอกลัวไม่ใช่เรื่องงาน...

         “โต๊ะ VIP หมายเลข 7” เธอกวาดตามองหมายเลขบนจอแท็บเล็ตที่ใช้สั่งออเดอร์ ก่อนจะชะงักเล็กน้อย

         “แค่เสิร์ฟเหล่าน่า...ไม่มีปัญหาอะไรสักหน่อย” เธอปลอบตัวเองแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปยังโต๊ะ VIP ตามหมายเลขที่กำหนดไว้ในออเดอร์ที่สั่งผ่านแอปที่ใช้ในร้านเพื่อความสะดวกและไม่ต้องคอยเรียกเด็กมารับออเดอร์

         ที่นี่ไม่ได้แค่เสิร์ฟเหล้า… พนักงานเสิร์ฟทุกคนต้องแสดงชื่อบนแอปของร้านด้วย ลูกค้าจะรู้ว่าใครกำลังเสิร์ฟให้พวกเขา และถ้าถูกใจ…