Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“ข้าจำเป็นที่จะต้องเดินทางจากท่านแม่เข้าเมืองหลวงไปจริงๆ เช่นนั้นหรือเจ้าคะท่านแม่?” หลินหลานฮัวเงยใบหน้างามเอ่ยถามมารดาน้ำตาคลอ ตั้งแต่เล็กจนโตนางมิเคยคิดที่จะแยกห่างจากอกของมารดาเลยสักครั้ง แล้วเหตุใดองค์ฮ่องเต้บ้าอะไรนี่จึงทรงมีรับสั่งที่ทำร้ายจิตใจผู้อื่นกันเช่นนี้ด้วยเล่า นางมิเข้าใจเลยจริงๆ“ข้าเองก็มิอยากจะให้เจ้าเดินทางจากข้าไปเลยแม้แต่เพียงนิด ข้าได้แต่หวังเอาไว้ว่าองค์ฮ่องเต้น่าจะมิให้เจ้าเป็นข้ารับใช้ส่วนพระองค์ไปตลอดทั้งชีวิตหรอกกระมัง พระองค์อาจจะเพียงแค่อยากหาเรื่องลงโทษสกุลหลินเพียงชั่วครั้งชั่วคราวก็เพียงแต่เท่านั้น” หานเซียงซิวพยายามกล่าวคำปลอบใจตนเองระคนกล่าวคำปลอบใจบุตรสาวไปด้วยในตัว“เช่นนั้น ข้าก็จะทำตัวเป็นข้ารับใช้ที่ดี เพื่อที่พระองค์จะได้ทรงโปรดปรานข้า เมตตาข้า และปล่อยตัวข้าให้กลับมาอยู่กับท่านแม่โดยไวเจ้าค่ะ”หลินหลานฮัวเอ่ยขึ้นน้ำเสียงมีความหวัง“ข้าเชื่อมั่นว่าเจ้าจะต้องทำได้แน่” หานเซียงซิวยกมือของตนขึ้นมาจับกับมือของบุตรสาวเอาไว้พร้อมบีบมือของบุตรสาวเบาๆ อย่างจะให้กำลังใจ“แล้วข้าจะต้องเริ่มเดินทางเข้าวังหลวงไปเมื่อยามใดกันเช่นนั้นหรือเจ้าคะ

ช่วงเช้าวันที่สิบห้า วสันตฤดู หลินหลานฮัวก็ได้เดินทางมาถึงยังเมืองหลวง บรรยากาศอันคึกคักของผู้คนในยามเช้าวันนี้ยิ่งทำให้นางคิดถึงผู้เป็นมารดาขึ้นมาอย่างจับใจ“คุณหนูจะลงไปเดินเล่นสักหน่อยหรือไม่เจ้าคะ?”เสี่ยวเชี่ยนเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตาตื่นใจ ที่เมืองเฉียวฉีเอง แม้จะเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่ในทางตอนเหนือแต่ก็มิอาจเทียบเคียงเมืองหลวงได้เลยแม้แต่น้อย “ข้าคงจะมิลงไปเดินเล่นหรอก แต่จะลงไปถามทางไปจวนท่านลุงสี่มากกว่า” หลินหลานฮัวว่าพลางร้องสั่งสารถีให้หยุดรถม้าอยู่ตรงใต้ต้นดอกเหมยอันบานสะพรั่งต้นหนึ่งหลังจากนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็ได้ลงจากรถม้าไปเปิดผ้าม่านออกให้กับคุณหนูของตนในทันทีเพียงโฉมสะคราญปรากฏกายออกมาภายนอกรถม้า ก็ทำเอาเหล่าบรรดาผู้คนในบริเวณนั้นต่างพากันตกตะลึงพรึงเพริดถึงขนาดอ้าปากกว้าง ตาเบิกโพลงขึ้นโดยมิรู้ตัว พวกเขาเอาแต่พากันจ้องมองมาที่หลินหลานฮัวเป็นตาเดียวกันโดยมิได้นัดหมายภาพโฉมสะคราญสวมใส่ชุดสีฟ้าอ่อนที่มีดอกเหมยสีชมพูเข้มโปรยปรายลงมาต้องกายของนางนั้น ช่างดูงดงามราวกับเทพธิดาบนสรวงสวรรค์ เส้นผมดำขลับที่เนียนละเอียดยาวจรดสะโพกนั้นอีก ยิ่งมองก็ยิ่งชวนให้ดูลุ

หลินหลานฮัวมิได้อยู่อาศัยที่เมืองหลวงแคว้นชวี่นี่เป็นระยะเวลานานหลายปีแล้ว อีกทั้งนางยังจดจำเส้นทางต่างๆ ในเมืองหลวงนี่มิได้ด้วย เพื่อความมั่นใจในการเดินทางไปที่จวนของท่านอัครมหาเสนาบดีหลินไห่กัง นางจึงได้ให้เสี่ยวเชี่ยนลงไปสอบถามเส้นทางกับชาวบ้านดูก่อนหลังจากนั้นในอีกมินานนัก สารถีก็ได้พากันบังคับรถม้ามาหยุดอยู่ที่หน้าจวนท่านอัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังเข้าจนได้หลินหลานฮัวจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่านี่เป็นจวนท่านอัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังที่นางเคยอยู่อาศัยตั้งแต่เมื่อครั้นที่นางยังเป็นเด็กจริง แต่ทว่าจวนหลังนี้กลับมีพื้นที่ขยายใหญ่โตออกไปอย่างกว้างขวางเป็นอันมาก เกรงว่าบิดาของนางคงจะมีความดีความชอบใดกระมังจึงสามารถขยับขยายพื้นที่ของจวนออกไปได้อย่างกว้างขวางมากถึงเพียงนี้ นอกจากนี้ยังมีสิ่งก่อสร้างต่างๆมากมายได้เกิดขึ้นในจวนแห่งนี้อีกด้วยเพียงหลินหลานฮัวได้ก้าวขาลงจากบนรถม้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู เหล่าทหารยามต่างก็พากันตกตะลึงในความงดงามของนางเสียจนตาค้าง กว่าพวกเขาจะดึงสติกลับคืนมาได้นั้น เสี่ยวเชี่ยนก็แทบจะส่งเสียงตะคอกแจ้งเหตุของการมาเยือนจวนอัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังในครั้งนี

“ยังจะมามัวยืนตกตะลึง อ้าปากค้างทำอันใดอยู่อีก สัตว์เลี้ยงชั้นต่ำของข้าหมดสติไปด้วยความน่าสมเพชไปแล้วนี่เจ้ามิเห็นหรือ รีบไปตามหมอหลวงมาเสียทีสิ เหตุใดจึงได้ยืนบื้อทำท่าทางโง่ทึ่มไปอยู่ได้” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง น้ำเสียงไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง“อ้อ พ่ะย่ะค่ะ รีบไปตามหมอ กระหม่อมจะรีบสั่งให้คนไปตามหมอมาประเดี๋ยวนี้” มู่กงกงตอบไปด้วยน้ำเสียงที่แสร้งจริงจังขึ้นมาเป็นอย่างมากพร้อมทั้งลอบกลั้นขำเอาไว้อย่างเต็มความสามารถ เดิมทีที่ผ่านมาองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเคยมีท่าทีเสียอาการอย่างหนักเช่นนี้มาก่อนตั้งเมื่อยามใดกัน มีวันนี้วันแรกนี่แหล่ะที่มู่กงกงได้เห็นท่าทีการเสียอาการขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเอาเช่นนี้เวลาผ่านไปได้อีกชั่วอึดใจเดียว หมอหลวงผู้หนึ่งที่เป็นเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของมู่กงกงก็ได้เดินทางเข้ามาในตำหนักตงชาง เพียงเขาคุกเข่าลงกล่าวคำถวายพระพรไปได้มินานเท่าใดนัก องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ทรงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า“รีบลุกขึ้นมาตรวจดูอาการสัตว์เลี้ยงของข้าเร็วเข้า อย่ามัวแต่มากพิธี”เพียงได้ยินคำว่าสัตว์เลี้ยงของข้า อว

ด้านหลินหลานฮัวเอง เมื่อเดินออกมานอกตำหนักตงชางแล้ว นางจึงได้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อยว่า“ท่านกงกงเจ้าคะ ข้าขอตัวไปพูดคุยกับสาวใช้ของข้าชั่วครู่ก่อนจะได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าจะใช้เวลาพูดคุยกับนางไปเพียงมินานหวังว่าท่านกงกงคงจะพออนุญาต”หลังกล่าวจบหลินหลานฮัวก็มีท่าทีที่จะคุกเข่าลงไปกับพื้นมู่กงกงเห็นดังนั้นแล้วจึงรีบร้อนส่ายศีรษะไปมาเป็นพัลวันพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นว่า “เชิญคุณหนูตามสบาย”“ขอบคุณท่านกงกงที่มีเมตตาต่อข้าเจ้าค่ะ”หลินหลานฮัวว่าพลางระบายรอยยิ้มเศร้าสร้อยออกมาเล็กน้อยพร้อมโค้งศีรษะลงเป็นการแสดงความขอบคุณต่ออีกฝ่ายนางเดินมุ่งตรงมาหาเสี่ยวเชี่ยนที่รออยู่ด้านนอกประตูตำหนักตงชางอย่างช้าๆ“เป็นเช่นไรแล้วบ้างเจ้าคะคุณหนู?”เสี่ยวเชี่ยนเอ่ยถามขึ้นด้วยความหนักใจ “เสี่ยวเชี่ยนพวกเรามิได้รับอนุญาตให้อยู่ในวังหลวงนี้ด้วยกัน เจ้าจงนำข้าวของและสมบัติพวกนี้ติดตัวไปขอพึ่งพาอาศัยบารมีของท่านลุงสี่ ขออยู่กับท่านลุงสี่ชั่วคราวเถิด ข้าขอฝากให้เจ้าช่วยดูแลเจ้าเหยาๆ แทนข้าด้วยนะ เสี่ยวเชี่ยนเจ้าจงดูแลตัวเองให้ดี หากมีโอกาสเราคงได้พบเจอกันใหม่ รักษาตัวด้วย” หลินหลานฮ