All Chapters of บุปผารัก มังกรร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อเดินทางมาถึงตำหนักเฉียนฟู่แล้ว พระสนมหม่ากุ้ยเฟยก็พลันต้องรู้สึกย่ำแย่มากขึ้นไปอีก เมื่อสาวใช้ที่นางซื้อตัวไว้ในแต่ละตำหนักของสนมที่มีโอกาสได้เข้าไปถวายการปรนนิบัติองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเมื่อคราก่อนด้วยกันนั้นมาแจ้งข่าวให้นางได้รับทราบว่า คังฉางจ้ายได้ตั้งครรภ์อ่อนๆ ขึ้นมาได้สองเดือนแล้ว หมอหลวงพึ่งไปตรวจดูชีพจรและตรวจดูอาการของนางในตำหนักมาเมื่อไม่กี่ชั่วยามที่ผ่านมานี้เอง ก็ทำเอาหม่ากุ้ยเฟยถึงกับได้อาละวาดขึ้นมาอีกครั้งจนตำหนักเฉียนฟู่ของนางแทบจะราบเป็นหน้ากลอง“พระสนมเพคะ ขอจงทรงพระทัยเย็นลงสักนิดก่อนเถิดนะเพคะ”เยี่ยนสือเอ่ยขึ้นน้ำตานองหน้าเมื่อเห็นนายหญิงที่นางรักต้องมาตกอยู่ในสภาพร้องไห้เสียใจฟูมฟายมากมายขนาดนี้“เยี่ยนสือ ข้าผิดอันใด เหตุใดฝ่าบาทจึงมิทรงอนุญาตให้ข้าได้ตั้งครรภ์มังกร ข้าปรนนิบัติรับใช้ฝ่าบาทมาตั้งหลายปี ข้าตกหลุมรักพระองค์ตั้งแต่ครั้นเมื่อที่พระองค์ทรงเป็นองค์รัชทายาท พวกเราทั้งคู่ต่างเหมาะสมกันราวกับคู่สม แต่ผู้ที่ตั้งครรภ์มังกรเหตุใดจึงเป็นนังสนมชั้นต่ำเพียงแค่ขั้นฉางจ้าย เรื่องนี้มันมิจริงใช่หรือไม่เจ้าบอกกับข้ามาที ว่าเรื่องนี่มันมิ

หลินหลานฮัวพักผ่อนอยู่กับเสี่ยวเชี่ยนพร้อมหยอกล้อกันกับเจ้าเหยาๆ ไปด้วยความสบายใจ ชีวิตในวังต้องห้ามแห่งนี้แม้จะเงียบเหงาแต่ก็มิได้เดียวดายอันใดมากนัก นางยังคงมีความหวังลึกๆ ในใจมาโดยตลอดว่าตนเองน่าจะมีโอกาสได้กลับไปหามารดาอย่างที่คาดหวังเอาไว้มาโดยตลอดเพียงแต่มิคิดมิฝันมาก่อนเลยว่าในช่วงดึกดื่นเที่ยงคืนนี้ องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจะทรงเสด็จมาหานางด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงนัก เมื่อเสด็จมาถึงก็ทรงจุมพิตนางด้วยความดุเดือดรุนแรงยิ่ง ทำเอาหลินหลานฮัวรู้สึกมึนงงจนจับต้นชนปลายมิถูกแล้ว ว่าตอนนี้สภาพอารมณ์ขององค์ฮ่องเต้ผู้นี้เป็นอะไรกันแน่“ฝ่าบาททรงเป็นอันใดไปหรือเพคะ มีเรื่องมิสบายพระทัยอันใดเช่นนั้นหรือ?” หลินหลานฮัวเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“ข้ามิอนุญาตให้เจ้ามีชู้ ข้ามิอนุญาตให้เจ้านอกกายข้า ข้ามิอนุญาตให้เจ้านอกใจข้า” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสพลางถอดเสื้อผ้าของหลินหลานฮัวออกมาอย่างรีบร้อนและก้มลงไปฟอนเฟ้นเต้านมอวบของนางอย่างบ้าคลั่งในทันใด“หม่อมฉันจะกล้านอกกาย นอกใจฝ่าบาทได้อย่างไรกัน เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้หม่อมฉันก็ยังมิเคยแม้แต่จะคิดเลยสักนิดก็มิเคยนะเพคะฝ่าบาท” หล

หลินหลานฮัวมาอยู่ที่วังต้องห้ามแห่งนี้ได้เป็นระยะเวลาสองเดือนเต็มแล้ว จนกระทั่งนางได้รับทราบข่าวมาว่าหลินปังหยวนได้ถูกปล่อยตัวออกมาจากคุกหลวงแล้ว และหลังจากนั้นทั้งหลินปังหยวน และหลินหลิวซวงก็ได้รับพระราชทานมงคลสมรสจากองค์ฮ่องเต้ต่อในใจของหลินหลานฮัวก็ได้แต่หวังเอาไว้ว่าองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงน่าจะทรงคลายโทสะลงมาบ้างแล้ว นางจะได้หาช่องทางออกไปส่งจดหมายให้กับมารดาได้เสียที นางจึงตัดสินใจออกนอกตำหนักบุปาผารักไปเดินสำรวจเส้นทางต่างๆ ในวังต้องห้ามแห่งนี้ไปโดยรอบมิเว้นแม้กระทั่งยามค่ำคืน ด้วยความรู้สึกคิดถึงมารดามากเกินขนาด หลินหลานฮัวจึงได้ออกมาเดินเล่นนอกตำหนักเพื่อมองจันทร์มองฟ้าและชมวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนไปเรื่อยเปื่อยองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเองก็ทรงมิได้เสด็จมาหานางที่ตำหนักบุปผารักนี่นานแล้ว หากหลินหลานฮัวเดามิผิด องค์ฮ่องเต้น่าจะเสด็จไปร่วมหลับนอนกับเหล่าบรรดาพระสนมขั้นต่ำครั้งละสามถึงสี่คนแล้วกระมังเพียงคิดมาถึงตรงนี้หัวใจดวงน้อยก็เกิดอาการสั่นไหวเจ็บแปลบในใจขึ้นมาแปลกๆ แต่จะทำเช่นไรต่อไปได้เล่า องค์ฮ่องเต้นั้นอยู่สูงเทียมฟ้า นางมันต่ำต้อยเพียงดิน มิว่าจะมองมุ

หลังองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเสด็จจากไป หลินหลานฮัวก็เอาแต่ทรุดตัวนั่งร้องไห้อยู่ในตำหนัก เสี่ยวเชี่ยนเองก็รีบเข้ามาดูอาการคุณหนูของนางโดยไว เมื่อพบเจอเข้ากับสภาพของหลินหลานฮัวดังนั้นแล้ว เสี่ยวเชี่ยนก็ถึงกับร้องไห้โฮออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ“คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดกันจึงเป็นเช่นนี้?”“เสี่ยวเชี่ยน ขะ ข้า ข้าปวดท้อง ข้ารู้สึกปวดท้องมากมายเหลือเกิน” หลินหลานฮัวเอ่ยขึ้นมาน้ำเสียงขาดๆ หายๆ“ข้าจะรีบไปตามหมอให้มาตรวจดูอาการของคุณหนูนะเจ้าคะ” เสี่ยวเชี่ยนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงร้อนรนก่อนจะรีบผุดลุกขึ้นในทันที“อย่า อย่าไปเลยเสี่ยวเชี่ยน” หลินหลานฮัวรีบเอ่ยร้องเรียกพร้อมจับมือของสาวใช้เอาไว้แน่น“เพราะเหตุใดกันเจ้าคะคุณหนู คุณหนูอาการมิสู้ดีเช่นนี้ อย่างไรก็ให้ข้าไปตามหมอมาดูอาการของคุณหนูสักนิดเถิด” เสี่ยวเชี่ยนพูดขึ้นน้ำเสียงน่าสงสาร“ข้ามิได้เป็นอันใดมากนักหรอก ให้ข้านอนพักสักหน่อยก็คงจะหาย เสี่ยวเชี่ยนเจ้าช่วย ช่วยพยุงข้าไปอาบน้ำทีนะ” หลินหลานฮัวเอ่ยขึ้นน้ำเสียงอ่อนแรงมากแล้วเต็มที แต่ถึงอย่างไรนางก็ต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อที่เสี่ยวเชี่ยนจะได้ไม่ต้องรู้สึกทุกข์ใจและเป็นห่วงเป

หลินหลานฮัวพยายามกินข้าวต้มเข้าไปให้มากที่สุดเท่าที่นางจะทำได้หลัง จากนั้นจึงกลั้นใจดื่มยาขมหลายถ้วยเข้าไปจนหมดนางพยายามข่มตานอนหลับไปด้วยความทุกข์ทน นอนหลับไปพร้อมหยาดน้ำตาที่ยังรินไหลออกมามิหยุดและเช่นเคยในค่ำคืนที่เงียบสงบนี้ ที่ตำหนักบุปผารักกลับมีร่างสูงของคนผู้หนึ่งแอบลักลอบเข้ามาสูดดมกลิ่นหอมของนางเข้าอีกจนได้โดยที่นางมิรู้สึกตัวเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมาเยือน ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสเอาไว้ คือที่ตำหนักบุปผารักแห่งนี้มิได้มีการส่งอาหารใดเข้ามาอีกแล้ว นี่มิรู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าใดแล้วที่นางต้องโดนกลั่นแกล้งให้ต้องอดข้าวอดน้ำเช่นนี้อีกเมื่อก่อนหลินหลานฮัวก็ยังคงพอทนได้กับเรื่องราวเลวร้ายเช่นนี้ แต่ในตอนนี้นางมีเจ้าก้อนแป้งน้อยอยู่ในท้องแล้ว เรื่องไหนที่ล้วนส่งผลกระทบต่อครรภ์ของนาง หลินหลานฮัวย่อมมิอาจปล่อยผ่านไปได้แต่โดยง่ายเสี่ยวเชี่ยนจึงจำต้องแบกหน้าไปขอวัตถุดิบต่างๆ มาจากครัวหลวงเข้าจนได้ โชคดีที่คนเหล่านั้นพอจะมีคนที่ใจดีช่วยแบ่งปันวัตถุดิบให้นางอยู่บ้าง เสี่ยวเชี่ยนจึงได้นำวัตถุดิบนั้นกลับมายังตำหนักบุปผารัก พร้อมคิดเอาไว้ว่าสักวันหน