Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“เอาล่ะ หมดธุระของพวกเจ้าแล้ว รีบแยกย้ายกันออกไปทำงานได้แล้ว เรื่องราวในวันนี้ พวกเจ้าอย่าได้ปากมากแพร่งพรายอันใดออกไปเล่า เช่นนั้นแล้วหากหัวพวกเจ้าได้หลุดออกไปจากบ่าก็อย่าหาว่าฝ่าบาทของข้าพระทัยดำไปเลยนะ” มู่กงกงกล่าวคำขู่ออกมาน้ำเสียงขึงขังก่อนจะโบกมือขับไล่เหล่าบรรดาขันทีสามคนนั้นออกไปจนหมด พร้อมแอบลอบมองเข้าไปในตำหนักมู่เฉอด้วยแววตาสงสารระคนห่วงใยเทพธิดาโฉมงามนั่นอยู่หน่อยๆ ก่อนจะรีบเดินจากไปในทันทีเมื่อช่วงเวลายามห้ายมาเยือน (เวลา 21.00น.) องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงกำลังแสร้งอ่านฎีกาอยู่ในตำหนักตงชางด้วยท่าทีที่สติมิอยู่กับเนื้อกับตัวนัก มู่กงกงแอบลอบสังเกตท่าทีขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงมอยู่ได้พักใหญ่ก่อนจะรีบนำชาเข้ามาถวายให้กับองค์ฮ่องเต้อย่างรู้งานองค์อ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงยกชาขึ้นมาจิบช้าๆ โดยมิรู้รสชานั้นแต่อย่างใด เพราะในยามนี้พระทัยของพระองค์ได้ทรงลอยไปหาคนผู้หนึ่งเข้าเสียแล้ว“ฝ่าบาท ค่ำคืนนี้จะทรงพลิกป้ายคัดเลือกเหล่าบรรดาพระสนมหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” มู่กงกงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนอบน้อมก่อนจะถูกองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตวัดสายพระเนตรดุดันเข้าใส่ในทัน

หลินหลานฮัวนอนร้องไห้หมดอาลัยตายอยากไปได้อีกเพียงมินานนัก ก็มีเสียงฝีเท้ามุ่งตรงมาที่โรงเก็บฟืนของนางอีกครั้ง หลินหลานฮัวจึงรีบลุกขึ้นไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าในทันใด พร้อมรีบเช็ดหยาดน้ำตาออกจากดวงตาคู่งามอย่างลวกๆเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นจากทางด้านนอกอย่างเป็นจังหวะ พร้อมคำกล่าวแนะนำตัวอย่างสุภาพจากมู่กงกงที่ขอให้หลินหลานฮัวมาเปิดประตูให้กับตนเองนั้นทำให้หลินหลานฮัวต้องลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้กับอีกฝ่ายอย่างมิมีทางเลี่ยง“คาราวะท่านกงกง”หลินหลานฮัวเอ่ยขึ้นอย่างมีมารยาท“ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้คุณหนูไปทำการปรนนิบัติรับใช้ฝ่าบาท ณ ที่ตำหนักตงชางในตอนนี้ ข้าให้เวลาคุณหนูล้างหน้าล้างตาอีกเพียงมิเกินครึ่งเค่อ หลังจากนั้นคุณหนูต้องออกจากโรงเก็บฟืนนี่ไปในทันที” มู่กงกงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเรียบก่อนจะอดนึกสงสารโฉมสะคราญผู้นี้ขึ้นมามิได้ มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่านางคงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ดวงตากลมโตคู่นั้นจึงได้บวมก่ำขึ้นจนคนสังเกตได้ อีกทั้งริมฝีปากที่บวมเจ่อขึ้นมาน้อยๆ นั่นอีก บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา นางคงจะถูกปีศาจบ้าราคะบุกเข้ามาทำร้ายเป็นอย่างแน่“ขอบคุณท่า

หลินหลานฮัวอยากจะตอบกลับองค์ฮ่องเต้ผู้ไร้หัวใจพระองค์นี้ไปเสียเหลือเกินว่า นางมิใช่สัตว์เลี้ยงของผู้ใด นางมิใช่ข้าทาสของผู้ใด แต่นางเป็นคนที่มีเลือดเนื้อมีหัวใจต่างหากเล่าแต่ด้วยการที่ต้องแบกรับชีวิตของผู้คนมากมายในสกุลหลินนี่เอาไว้ หลินหลานฮัวจึงพยายามตั้งสติ สูดลมหายใจเข้าปอดไปลึกๆ และเอ่ยขึ้นมาว่า“มิทราบว่าหม่อมฉันจะต้องตกอยู่ในสถานะนี้ของพระองค์ไปอีกนานเพียงไร พระองค์จึงจะทรงยอมปล่อยหม่อมฉันให้เป็นอิสระได้เสียที”“เช่นนั้นข้าก็ขอตอบเจ้าเอาไว้ ณ ตรงนี้เลยว่า ไม่มีวัน” หลังกล่าวจบองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ได้ก้มหน้าลงมามอบจุมพิตให้กับหลินหลานฮัวในทันใดพระองค์ทรงรู้ดีว่าร่างเล็กนี่มิปรารถนาการจุมพิตจากพระองค์ นางพยายามเบือนใบหน้าเล็กๆ นี่ให้พ้นไปจากพระองค์อย่างสุดความสามารถ แต่ทว่าด้วยพระองค์มิทรงยินยอมให้นางได้กระทำเช่นนั้น หลินหลานฮัวจึงถูกจุมพิตเข้าเสียเนิ่นนาน จนนางมิอาจยืนทรงตัวได้อีกต่อไปแล้ว องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจึงได้ตวัดร่างเล็กอุ้มเข้าไปใน ตำหนักบุปผารัก อันอยู่ใกล้ ณ บริเวณนั้นมากที่สุดแทน ซึ่งตำหนักนี้พระองค์ได้ให้คนมาจัดเตรียมทำความสะอาดไปได้เมื่อว

“หม่อมฉันมิเข้าใจว่าฝ่าบาททรงอยากได้ตัวของหม่อมฉันแบบไหน แล้วการที่หม่อมฉันเป็นสัตว์เลี้ยงของพระองค์ เป็นข้าทาสของพระองค์นี่มินับว่าฝ่าบาททรงได้ตัวของหม่อมฉันไปแล้วหรอกหรือเพคะ”หลินหลานฮัวขมวดคิ้วถาม“เหตุใดเจ้าจึงได้ใสซื่อมากถึงเพียงนี้คำกล่าวอันตรงไปตรงมาของข้า มันยังมิชัดเจนมากพอหรืออย่างไร?”องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงตรัสถามหลินหลานฮัวกลับไปด้วยสีหน้าอันยุ่งยากลำบากใจพร้อมทั้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดไปมากกว่าหลินหลานฮัวนับสิบเท่าได้กระมัง“ก็หม่อมฉันมิเข้าใจจริงๆ นี่เพคะ เหมือนอย่างที่หม่อมฉันมีเสี่ยวเชี่ยนเป็นสาวใช้ ตัวของเสี่ยวเชี่ยนเองก็เป็นกรรมสิทธิ์นายอย่างหม่อมฉัน แล้วการที่หม่อมฉันเป็นสัตว์เลี้ยงของพระองค์ เป็นทาสของพระองค์ นั่นก็เท่ากับว่าตัวของหม่อมฉันเป็นของฝ่าบาทอยู่แต่เดิมแล้ว เช่นนั้นฝ่าบาทได้โปรดจงคืนสร้อยคอจี้หยกของท่านแม่หม่อมฉันมา”หลินหลานฮัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังขึงขังเป็นอย่างมาก“เด็กโง่ เจ้ามันช่างโง่งม ไร้เดียงสายิ่ง เรื่องราวเพียงเท่านี้ก็ยังมิรู้ ปีนี่เจ้าอายุเท่าใดแล้ว เหตุใดจึงยังมิรู้เรื่องราวอันใดเลย“หม่อมฉันพึ่งจะอายุครบสิบสี่ปีเต็มไ

เมื่อเห็นว่าองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงกำลังคิดจะทำอันใดต่อไปอยู่ หลินหลานฮัวก็มิได้มีท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด นางเพียงนึกเกลียดชังองค์ฮ่องเต้ผู้นี้มากยิ่งกว่าอะไรไปทั้งหมดก็เพียงแต่เท่านั้น ที่เขารังแกคนไม่มีทางสู้อย่างนางได้มากขนาดนี้“บอกกับข้ามาทีสิว่า ข้าควรประทับตำแหน่งตราสัญลักษณ์ทาสนี้ไปบนส่วนใดในร่างกายของเจ้าดี?” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสพลางเดินสืบเท้าก้าวเข้ามาหาหลินหลานฮัวอย่างช้าๆ“คนไร้หัวใจ ฮ่องเต้ไร้คุณธรรม กล้ารังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีทางสู้ พระองค์มันมิใช่ลูกผู้ชาย”หลินหลานฮัวเอ่ยขึ้นน้ำเสียงรอดไรฟัน พร้อมช้อนสายตาขึ้นมองดูผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นโอรสสวรรค์ด้วยความเกลียดชังอย่างถึงที่สุด“หรือหากเจ้ามิชอบตราประทับร้อนๆ นี่ อยากให้ข้าเป็นผู้ตีตราประทับเจ้าด้วยร่างกายของข้าเองก็บอกมา มิแน่ว่าข้าอาจจะปราณีต่อเจ้าบ้างสักเล็กน้อยในฐานะสัตว์เลี้ยงของข้าก็เป็นได้”องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นน้ำเสียงเยาะ แต่เมื่อทอดพระเนตรเห็นว่าหลินหลานฮัวยังคงเอาแต่นั่งก้มหน้า กำหมัดทั้งสองข้างแน่นด้วยความคับแค้นใจ พระองค์จึงทรงวางตราประทับส่วนพระองค์ล