All Chapters of บุปผารัก มังกรร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

หลินหลานฮัวตื่นนอนขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมด้วยอาการตัวร้อนจัด ไข้ขึ้นสูงเป็นอย่างมาก นางถึงกับนอนครางพร่ำเพ้อร้องไห้ถึงมารดาและสุนัขคู่ใจชื่อเหยาๆ มิยอมหยุด ทำเอาองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงรู้สึกโมโหจนเลือดขึ้นมาหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ว่าเจ้าเหยาเหยานั้นมันเป็นผู้ใดกันแน่ หากมิติดว่านางกำลังป่วยไข้อยู่พระองค์คงจะฉุดกระชากร่างน้อยนี่ให้ลืมตาขึ้นมาตอบคำถามของพระองค์ให้จงได้องค์ฮ่องเต้หวังเจียนเฉิงทรงมีรับสั่งให้คนไปตามหมอหลวงมาตรวจดูอาการของหลินหลานฮัวในตำหนัก ก่อนเหล่าหมอหลวงจะพากันกราบทูลขึ้นด้วยใบหน้าแดงจัดซับสีว่าองค์ฮ่องเต้ต้องทรงให้เวลาหลินหลานฮัวได้พักผ่อนเป็นระยะเวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์เต็มจึงจะสามารถมีความสัมพันธุ์ลึกซึ้งกับนางได้อีก ก็ทำเอาองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงรู้สึกมิพอพระทัยขึ้นมาหน่อยๆ เลยทีเดียวหลินหลานฮัวถูกกูกูในตำหนักช่วยกันเช็ดตัวป้อนยาแก้ปวดและยาลดไข้ให้เป็นระยะเวลาสามวันเต็ม นางจึงสามารถลุกขึ้นจากบนเตียงนอนขึ้นมาเดินเหินได้เป็นปกติ ซึ่งหลังจากที่นางลุกขึ้นมาได้นั้น นางก็ถูกองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงหาเรื่องจิกหัวใช้เลยทีเดียว พระองค์ทรงอ้างว่าหลินหลานฮั

“เจ้ามีปัญญาทำให้ข้าเชื่อเจ้าได้เพียงเท่านี้เองหรอกหรือ กูกูพวกนั้นสอนให้เจ้าปรนนิบัติข้า เพื่อที่จะทำให้ข้ารู้สึกเชื่อใจเจ้าเพียงเท่านี้เองหรอกหรือ?” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสถามหลังจากถอนจุมพิตกับหลินหลานฮัวออกมาแล้ว"เดิมทีกูกูเหล่านั้นก็สอนหม่อมฉันอยู่มากมายหลายอย่างด้วยกัน กูกูบางท่านก็เปิดตำราให้หม่อมฉันดูด้วย แต่หม่อมฉันดูไปเพียงผ่านๆ เท่านั้น เพียงรู้ว่าตนเองจะต้องถวายตัวต่อฝ่าบาทเช่นไรบ้าง หม่อมฉันก็เกิดความรู้สึกรับไม่ได้ขึ้นมาทันทีเพคะ"หลินหลานฮัวตอบพลางหลุบสายตาลงมองพื้น"แล้วเหตุใดเจ้าจึงรับไม่ได้เล่า?"องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงว่าพลางวางหลินหลานฮัวลงบนเตียงบรรทมอย่างช้าๆ"ก็การกระทำเหล่านั้นเป็นการกระทำของผู้ที่จำต้องแต่งงานกราบไหว้ฟ้าดินร่วมผูกเงื่อนผมให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักและซื่อสัตย์ต่อกันตลอดไป แต่ฝ่าบาทกับหม่อมฉันไม่ใช่ ฝ่าบาทเป็นถึงโอรสสวรรค์ผู้สูงส่ง แต่หม่อมฉันเป็นเพียงสถานะทาสชั้นต่ำและสัตว์เลี้ยงอันไร้ค่าของฝ่าบาทเท่านั้น มิว่าจะมองดูเช่นไร ก็มิใช่เรื่องที่ฝ่าบาทจะต้องทรงมาลดตัวกระทำเช่นนี้"หลินหลานฮัวว่าพลางยกมือเล็กขึ้นมาผลักดันแผงอกแกร่งขององค์ฮ่อ

หลินหลานฮัวเอ่ยขึ้นน้ำเสียงอ่อนโยน"เจ้าทำให้ข้าตัดผมรอเก้อเสียแล้ว"องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นน้ำเสียงเศร้า"ก็หม่อมฉันไม่คู่ควรจริงๆนี่เพคะ""แล้วลูกของเราเล่า?"องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสหยั่งเชิง"หม่อมฉันไม่ปรารถนาดื่มยาทำลายครรภ์ อีกทั้งยังไม่ปรารถนาให้ลูกของหม่อมฉันต้องตกอยู่ในสถานะเดียวกันกับหม่อมฉันด้วยเพคะ"หลินหลานฮัวเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเศร้าพร้อมหลุบตาลองมองพื้น หยาดน้ำใสๆ ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้"เอาเช่นนี้เป็นอย่างไร หากเจ้าคลอดบุตรให้ข้าหลายๆ คน ข้าจะให้อภัยและไว้ชีวิตทุกคนในสกุลหลิน อีกทั้งยังจะให้มารดาของเจ้าได้เดินทางมาพบปะเจ้าในวังหลวงแห่งนี้ด้วย ส่วนสถานะของเจ้าหากเจ้าไม่อยากเป็นสัตว์เลี้ยงของข้า ไม่อยากเป็นทาสของข้าแล้ว เจ้าอยากจะเป็นอันใดกับข้าดี?"องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นน้ำเสียงนุ่มพร้อมมีความคาดหวังเล็กๆ ในใจขึ้นมาว่าหลินหลานฮัวอาจจะอยากเป็นคนรักของพระองค์หรือหนึ่งในสนมของพระองค์ก็เป็นได้ ส่วนการลงโทษพวกคนในสกุลหลิน เขาก็จะรีบทำให้แล้วเสร็จช่วงที่นางกำลังตั้งครรภ์นี่อยู่อย่างไรกันล่ะ แต่เมื่อได้ยินโฉมสะคราญกล่าวออกมาอย่างชัดถ้อยชัดค

ในที่สุดร่างเล็กก็กระตุกขึ้นมาเบาๆ ช่องทางรักของนางตอดรัดปลายนิ้วขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเอาไว้แน่น“อาฮัวเสร็จสุขสมไปแล้วเช่นนั้นหรือ?”องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงกล่าวกลั้วด้วยรอยยิ้มหลินหลานฮัวพยักหน้าลงน้อยๆ ด้วยความเขินอายก่อนจะถูกองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจุมพิตนางอีกคราด้วยความหมั่นเขี้ยวแล้ว“เช่นนั้นน้ำรักของเจ้าย่อมตกเป็นของข้า”องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสพลางส่งปลายลิ้นออกไปเลียวนที่ปลายนิ้วของพระองค์อันมีหยาดน้ำรักมันวาวของหลินหลานฮัวเคลือบเอาไว้อยู่หลินหลานฮัวจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึงพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นว่า “มันกินเข้าไปได้ด้วยหรือเพคะ ฝ่าบาท?”“นี่ล่ะโอสถชั้นดีขนานเอก” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสตอบ“เช่นนั้นหม่อมฉันสามารถกินน้ำรักของฝ่าบาทเข้าไปด้วยได้หรือไม่เพคะ?”หลินหลานฮัวกล่าวขึ้นด้วยความซื่อ“เหตุใดจะมิได้เล่า” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสพร้อมนอนเหยียดยาวบนแท่นบรรทมและจับร่างเล็กของหลินหลานฮัวให้ขึ้นมานอนคร่อมกายให้ช่อบุปผางามของนางมาจดจ่ออยู่ตรงเบื้องหน้าของพระองค์แล้วในยามนี้เมื่อหลินหลานฮัวเห็นเจ้ามังกรตัวเขื่องมาจ่ออยู่ที่หน้าของ

มีเพียงหลินหลานฮัวเพียงผู้เดียวเท่านั้น ที่พระองค์ก็ทรงมิรู้ตัวเลยเหมือนกันว่าเพราะเหตุใดจึงได้หลงใหลหน้ามืดตามัวไปปรนนิบัติต่อนางเอาเช่นนี้ แม้ว่านางจะมีลักษณะของคู่แท้แต่ก็มิแน่ว่านางจะต้องเป็นคู่แท้ของพระองค์ตามคำทำนายของไต้ซือรูปนั้นเสียหน่อย แต่ทว่าการได้ร่วมรักกันกับนางนั้น พระองค์ก็มิได้ทรงมีอันใดเสียหายไปเลยสักนิดนี่นาองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงปล่อยให้พระองค์ได้ปล่อยใจและความคิดให้ไหลไปตามแต่ที่ใจจะปรารถนา จนกระทั่ง...“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” เป็นเสียงของมู่กงกงที่ดังขึ้นน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ“เจ้ามีอันใดจะพูดก็พูดมา” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงธรรมดา มิได้เจอไปด้วยอารมณ์โทสะเหมือนดั่งแต่ก่อนแล้ว อีกทั้งช่วงหลังมานี่มู่กงกงแทบจะมิเห็นว่าองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงมีอาการหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกต่อไปแล้วด้วย“พระสนมหม่ากุ้ยเฟยทรงกราบทูลมาว่า มีเรื่องอยากขอเข้าเฝ้าต่อฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ?”“นางแจ้งหรือไม่ว่ามีเรื่องอันใด?” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสถามขึ้นอย่างมิค่อยใส่พระทัยเท่าใดนัก“แจ้งว่าเป็นเรื่องราวความสงบในวังหลังพ่ะย่ะค่ะส่วนเนื้อหาหลักนั้นกระหม่อม