บททั้งหมดของ Someone Like You : บทที่ 61 - บทที่ 70

Vanessa POV Tama… ganito nga pala ang nangyari. Ang sakit ng batok ko ah. Siguro dahil sa pagpalo sa’kin kanina. “Va–Vanesa…” Isang boses ang tumawag sa’kin—parang batang nakikipaglaro. “Hahaha!” Malakas na tawa nito na parang ewan lang. Inilibot ko ang paningin ko sa paligid. Wala akong makita o kahit maaninag kung sino ang taong gusto atang makipaglaro sakin. Grabe, sobrang nag-effort pa yata sa megaphone o karaoke system ang baliw na ’to. Napatingin ako sa mga tali sa kamay ko, parang hindi naman ako bihag nila, hinila ko lang ang lubid sa kamay ko dahil hindi ito mahigpit. …Ang bilis naman makalas nito? Napailing ako. Ang tatanga naman ng mga nagtali sa’kin. Professional kidnappers ba ang mga ito? Paturo sila samin. Mabilis kong tinanggal ang tape sa bibig ko. “Sino ka?! Lumabas ka diyan! Sayang oras ko sa’yo! Bwisit ka—nakuha mo pa ’kong pukpukin! Subukan mo kayang ikaw ang pukpukin ko!” Nakapamewang pa ako habang sumisigaw. Tumawa ulit siya. Mas malakas pa kesa k

Vince’s POV Isang araw nang nawawala ang mag-iina ko, at hanggang ngayon hindi pa rin namin sila mahanap, hanap. Shit! Nasaan na sila?!Ang tanga ba talaga naming lahat? Dahil kahit anong hanap namin di talaga namin alam kung nasaan sila Vanessa at ang kambal namin. “Bro, may naghahanap sa’yo sa labas. Mga madre.” Tumango lang ako kay Nilo at agad siyang sinundan. “Good morning po, Mr. Lee.” Nakangiting bati ng isang madre sakin. Ngumiti ako ng tipid, nagmano ako sa kanila, pagbibigay ng galang. Ano kaya ang kailangan nila sa akin? Siguro manghihingi ng donations para sa ampunan. Handa naman akong magbigay, basta makakatulong sa aking kapwa. Ayan talaga ang natutunan ko kay Vanessa, ang pagiging mapagbigay sa kapwa. “Good morning din po. What can I help you with?” Umiling lang ang mga madre sa aking tanong,at nagkatinginan sila, na parang mga nag aalala. “Nothing, Sir. Nandito po kami para sabihin sa inyo na nasa bahay ampunan po ang mga kambal ninyo—si Vance Lee at ang maku

Nalasahan ko ulit ang dugo sa labi ko. Mabilis siyang lumapit at hinawakan ako sa magkabilang braso. Pilit niyang hinarap ang mukha ko sa kaniya. Kahit nakamaskara pa siya, kita ko ang mala brown niyang mga mata na sobrang naglalagablab sa galit. “Anong meron si Vince na wala ako ha?!” sigaw niya sakin na halatang di matanggap ang narinig niya mula sakin. “Bakit siya palagi, Van? Bakit siya?! Wala naman kwenta ang lalaki na yon! ” Nakakatakot ang boses niya. Nag-iiba—minsan mababa, minsan paipit. Parang may ibang taong nagsasalita sa loob niya. Para siyang nasasaniban ng iba't ibang katauhan. “Dahil may puso siya, may pagmamahal siya sa kapwa niya!” sigaw ko pabalik na parang kinabigla lang niya at mas lalong kina inis. “At ikaw? Wala! Katulad ng pagkatao mo—wala kang mukha, wala kang pagkakakilanlan! Gets mo? Kung hindi, problema mo na ’yon. Basta ang alam ko, wala kang puso! Wala kang kaluluwa na nababagay na nakatago sa hood at mask na yan! ” “Gano’n ba?! Ganon b

Vanessa POV "Ma'am. Ma'am." Dumilat ako dahil may bumubulong sakin. Nang nakita ko na siya. Nag silent sign siya, mabilis niyang kinalas ang pagkatali sakin. Nang nakalas niya na ang tali. Inalis niya na din ang nakatakip sa bunganga ko. "Bakit mo ko pinakawalan? " Bulong ko sa kaniya. "Hindi pa kita pinapakawalan. Ibabalik din kita diyan kapag alam kong padating na siya. " Kumunot ang noo ko. "P-Pero-" Sabi ko sa kaniya kaso naputol dahil hinila niya ko dahan dahan. "Wear this." Kumunot ulit ang noo ko. Na nagtatanong kung bakit kailangan kong isuot ang hood jacket na hawak niya. " Basta wear this, may pupuntahan tayo." Bulong niya sakin. Tinali ko ang mahaba kong buhok na inutos niya. Suot ko na ang black jacket na may hood. Hanggang bukong bukong ko ang haba kaya walang makakaalam kung sino ako. Yung mga dinadaanan namin wala lang sa kanila. Nang nakarating na kami sa ilalim ng bodega! Shit! May secret base pala dito? Grabe ang ganda! "Wag kang ma amazed. Dahil kahit anong

Author’s POV Madilim ang paligid na tinatahak ng grupo ni Vince. Nasa maliliblib na lugar sila, at nasa kalagitnaan ng gubat, kung saan naroon ang asawa niya. Magkahalo ang emosyon ni Vince sa mga oras na iyon. May halong kaba at saya—kinakabahan siya dahil hindi niya alam ang kalagayan ng asawa, at sabay namang masaya dahil sa ilang araw na hindi pagkikita, ito na ang pinakahihintay niyang sandali: mailigtas si Van at makasama na nilang mag-aama. Napalingon siya sa tumapik sa kanya. Si Jeric, nakangiti nang tipid at tumango. Tiningnan niya rin ang tatlo pang kaibigan, at ganun din ang sagot nila. Napaka swerte niya sa mga ito—mga tunay na maasahang kaibigan, halos parang kapatid na rin. Nawala ang kaba niya. Alam ng grupo na kabado si Vince, kaya nakaalalay sila sa kanya. Limang oras ang lumipas bago narating nila ang kuta ng mga “walang puso.” Maraming armadong kalalakihan ang nagbabantay doon. Mga naka suot ng hood at eye mask. "Naks! Bro! Mga naka-hood at mask pa yang mga y