All Chapters of Ninong Stranger (SPG/TAGALOG STORY): Chapter 141 - Chapter 150

"At tinanggap mo naman, Chloe?!" baling sa akin ni Mama, ang boses niya ay nanginginig na sa galit na may halong dismaya. "Sa dinami-rami ng pwedeng makatulong sa'yo, bakit ang taong ito pa?" "Ma, nagpapanic na po ako kanina. Siya lang po ang nandoon at wala na po akong ibang choice—" "May taxi! May Grab! May bus!" putol ni Mama. "Kahit maglakad ka, bakit sa kaniya pa?! Nalimutan mo na ba ang ginawa niya sa'yo?” Napayuko ako sa hiya. Ramdam ko ang mga mata ng ibang tao sa ER lobby na nakatingin sa amin, pero parang hindi iyon pansin ni Mama. Ang buong atensyon niya ay nakatuon kay Alistair na nananatiling kalmado sa harap namin. "Ma'am, I understand your anger," mahinahong singit ni Alistair. "But right now, ang kaligtasan po ni Mr. Montes ang mas mahalaga. Nandito lang po ako para tumulong." "Hindi namin kailangan ang tulong mo!" asik ni Mama. "Umalis ka na. Salamat sa paghatid sa anak ko, pero hanggang doon na lang 'yun. Huwag mo nang hintayin na makita ka pa ng Papa niya

Nang tuluyang sumara ang pinto, mabilis na lumapit si Mama sa kabilang banda ng kama ni Papa para tulungan akong pakalmahin ito. Ang tunog ng heart monitor ay unti-unti ring bumabalik sa normal na ritmo, pero ang paghinga ni Papa ay nanatiling malalim at mabigat. "Pa…" mahinang alo ni Mama habang hinihimas ang dibdib ni Papa. "Pinaalis na siya ni Chloe kaya kumalma ka na.” Hindi sumagot si Papa. Nanatili siyang nakatingin sa kisame, ang kaniyang panga ay nananatiling nakatigom. Alam kong nasaktan siya hindi lang dahil sa pagpapakita ni Alistair, kundi dahil sa harap-harapan kong pagsisinungaling sa kaniya kanina. "Bakit, Chloe?" mahina pero gumaralgal na tanong ni Papa. "Bakit kailangan mo pang itago? Akala ko ba hindi ka na maglilihim sa amin?" Napayuko ako, nilalaro ang dulo ng suot kong cardigan. "Pa, natakot lang po akong sabihin ang totoo dahil alam kong ganito ang mangyayari." "Sana sinabi mo agad," madiin niyang sabi. "Ayaw naming bumalik ka na Naman sa…" hindi na niy

Mabilis ang bawat hakbang ko palayo sa Faculty wing, pilit na hindi lumilingon kahit nararamdaman ko pa rin ang bigat ng presensya niya sa likuran ko. Hindi ko alam kung paano ko natapos ang araw na iyon. Ang bawat klase ay parang dumaan lang sa harap ko, kasi ang isip ko ay pabalik-balik sa mga binitawan niyang salita. Sa tono pa naman ng pagkakasabi niya ay parang may kasamang pananakot iyon. Prepare your arguments. Hindi kaya Plano niyang ibagsak ako? Dahil sa palaisipan na iyon ay nagmistula akong robot sa mga sumunod na araw. Mula sa pag-aalaga kay Papa sa bahay hanggang sa pagpupuyat para sa final revisions ng plates ko, wala na akong ibang inisip kung hindi iyon. Kaya dapat ay paghandaan ko ang magiging final defense ko. No. Dapat perfect lahat! "Anak, huwag mong masyadong pagurin ang sarili mo," sabi ni Mama isang gabi habang nakatitig ako sa aking drafting board. "Ang mahalaga ay nakabalik na ang Papa mo. 'Yung ibang bagay... hayaan mo na 'yun." Magmula nang araw na

Matapos ang gabing iyon sa restaurant ay parang bumalik na sa normal ang lahat. O baka dahiliyon ang gusto kong isipin. Na normal na ang lahat kahit hindi naman sa parte ko. Sa paglipas ng mga araw, inabala ko ang sarili ko sa pag-aayos ng mga requirements para sa susunod na semester. Hindi na rin namin pinag-uusapan sa bahay si Alistair, na para bang hindi na siya nag-eexist. Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga gamit sa kwarto, nakita ko muli ang itim na envelope sa ibabaw ng study table ko. Hindi ko pa rin ito binubuksan simula nang ibigay niya iyon sa akin. Para kasing may pumipigil sa akin, na baka kapag binasa ko ang laman niyon ay may magbago sa akin. Pero kasi kailangan ko na ring maghanap ng mapapasukan para sa internship ko. Mahalagang requirement iyon para maka-graduate, at sa totoo lang, wala pa akong nasisimulang apply-an dahil sa nangyari kay Papa. Dahan-dahan kong kinuha ang envelope at binuksan iyon. Isang malinis na papel ang bumungad sa akin na may letter

Inisip ko pa kung dapat ko bang bawiin ang email. Halos limang minuto akong nakatitig sa screen ng laptop ko, hinihintay kung matagumpay maise-send iyon o magkakaroon ng error. Pero nang lumitaw ang notification na pumasok na ito sa outbox ko, isinara ko na ang laptop. Bahala na. Kung hindi siya mag-reply, edé huwag. Wala na akong magagawa doon. Sinubukan kong itulog ang bigat ng nararamdaman ko, pero hindi ako dinalaw ng antok. Panay ang sulyap ko sa phone ko na nasa side table. Pakiramdam ko ay bawat vibration nito mula sa kung anong app ay notification galing sa kaniya. Pero hanggang sa mag-madaling araw, nanatiling tahimik ang inbox ko. Lumipas ang Martes, Miyerkules, at Huwebes na walang sagot mula sa kaniya. Naging routine ko na ang pagche-check ng email tuwing gigising ako at bago matulog. Minsan ay napapaisip ako, baka naman mali ang email address na nakuha ko kay Mia? O baka naman sobrang busy niya sa Singapore na wala na siyang oras para magbasa ng messages? "Chloe,