Alle Kapitel von Ninong Stranger (SPG/TAGALOG STORY): Kapitel 161 – Kapitel 165

Pagkatapos ng meeting, parang mabigat na bato ang bawat hakbang ko pabalik sa cubicle ko. Sinalubong ako ni Joaquin ng nag-aalalang tingin, pero umiling lang ako para ipahiwatig na huwag muna kaming mag-usap. Hindi ko kaya. Pakiramdam ko, kapag may nagsalita pa tungkol kay Alistair, tuluyan na akong maiiyak sa harap ng lahat.Inayos ko ang mga files sa laptop ko. Isang folder doon ang may pangalang 'Horizon Project - Lead: Arch. Alistair Montecillo'. Ilang beses kong tinitigan ang pangalan niya bago ko ito i-compress sa isang zip file. Bawat click ko sa mouse ay tila unti-unting pagbura sa presensya niya sa kompanyang ito."Chloe," isang pamilyar na boses ang narinig ko sa likod ko.Si Architect Valderama. Agad akong tumayo at humarap sa kaniya, pilit na inaayos ang aking emosyon. "Sir Valderama. Hinihanda ko na po 'yung mga files para i-transfer sa inyo."Tumingin si Valderama sa paligid, sinisigurong walang ibang nakikinig sa amin, bago huminga nang malalim. "I'm sorry, Chloe. Ala

Nanigas ako sa aking kinatatayuan habang unt-unting umawang ang aking mga labi. Ang mga matang pamilyar na pamilyar sa akin, ang tindig niya, at ang boses na gabi-gabi kong naririnig sa aking mga panaginip, narito siya sa harap ko. Buhay siya!"A-Alistair..." Ang unang salitang lumabas sa labi ko pagkatapos ng isang taon ng pangungulila. Halos pabulong ito, puno ng pag-asa at luha.Ngunit ang kasunod na nangyari ang nagpabagsak sa buong mundo ko.Matapos ang isang mabilis na sulyap, ibinalik din ni Alistair ang tingin niya sa babae. Walang emosyon ang kaniyang mukha. Walang gulat. Walang kahit anong senyales na nakilala niya ako. Para lang siyang tumingin sa isang ordinaryong kostumer na dumaan sa harap ng kaniyang bakeshop. "Eto na 'yung paper bags, Anna," kaswal niyang sabi sa babae habang inilalapag ang tray at iniabot ang mga supot sa babae.Napatulala ako. Pakiramdam ko ay sinaksak ang puso ko ng libu-libong karayom. Ang lalaking pinaglaanan ko ng isang taon ng pag-iyak at pagda

Dahan-dahang humarap sa akin si Alistair. Walang kahit anong emosyon sa kaniyang mga mata. Ang kaniyang mukha ay nanatiling seryoso at malamig, tila ba ang mga salitang binanggit ko ay walang kahit anong bigat sa kaniya."Ang logo?" pormal na tanong niya. Mababa at walang kabuhay-buhay ang kaniyang boses. "Ipinagawa lang 'yan ng may-ari sa isang designer sa syudad bago kami magbukas. Wala akong alam sa disenyo niyan, miss. Panadero lang ako."Napatitig ako sa kaniya. Ang daling lumabas ng mga salitang 'yan sa bibig niya. Kung hindi ko lang siya kilala, baka naniwala na ako. Pero napansin ko kung paano bahagyang gumalaw ang kaniyang panga matapos siyang magsalita. Maliit na detalye, pero sapat na para mas lalong tumibay ang hinala ko. Nagpapanggap lang siya."Ah, ganoon ba?" pilit kong pinanatili ang kaswal kong boses, kahit na nadudurog na naman ang puso ko sa lamig ng pakikitungo niya. "Masyado kasing pulido ang pagkaka-sketch. Akala ko ay gawa ng isang propesyonal na arkitekto.""Ma