All Chapters of Ninong Stranger (SPG/TAGALOG STORY): Chapter 121 - Chapter 130

Pagkatapos kumain ay dumeretso agad ako sa kwarto ko. Kahit pagod ay binuksan ko uli ang laptop ko. Nag-check ako ng email at totoo nga, nagsend na siya ng exercises na dapat kong gawin bago ang susunod na Sabado. Babasahin ko na sana iyon nang biglang nag-vibrate ang phone ko sa tabi. From: Future Husband Get some rest. And don't stay up too late doing those exercises. You have school on Monday. Napatili ako sa sobrang kilig sabay yakap ng mahigpit sa laptop ko. Lord, ano ba 'to? Baka mamaya ay panaginip lang pala ang lahat ng ito, ha? Please, wag! Magtatampo na talaga ako! Agad akong nag-reply kahit alam kong hindi siya sasagot agad. To: Future Husband Opo, Architect! Matutulog na po after nito. Good night po! Don't overwork yourself too much. Baka mapanaginipan niyo po ako sa sobrang pagod. Isinara ko na ang laptop at humiga sa kama. Nakipagtitigan ako sa kisame ng kwarto ko habang inaalala ang mga naging eksena namin kanina. 'Yung bango niya, 'yung seryoso niya

Important Note: Hi sa naguluhan sa Chapter 20. May hindi lang ako naisama sa intro pero na-edit ko na po. Waiting na lang na ma-approve bukas. Balikan niyo na lang po pag approved na huhu. Pasensya na po talaga. ***Parang gumuho ang buong mundo ko sa loob ng sasakya niya. Hindi na ako nakapagsalita. Ni hindi ko na rin siya tiningnan muli. Basta na lang ako lumabas ng sasakyan at patakbong pumasok sa loob ng bahay namin nang hindi man lang siya nililingon. Dire-diretso lang ang akyat ko sa kuwarto. Narinig ko pa ang pagtawag sa akin ni Mama mula sa kusina pero hindi ko na iyon pinansin. Pagkapasok ko sa kuwarto ay agad akong dumapa sa kama at doon na binuhos ang kanina ko pa pinipigilang luha. Nang mapagtanto kong suot ko pa pala ang bigay niyang jacket ay agad ko itong hinubad saka tinapon sa kung saan. I cried and cried until my eyes grew heavy and exhausted on their own that night. "Ang sakit..." bulong ko sa unan. "Six years lang naman, ah? Bakit parang sobrang bawal nan

Matapos ang gabing iyon, parang may kung anong bahagi ng pagkatao ko ang nagising. Hindi dahil sa natatakot ako kay Ate, kundi dahil siguro ay napagtanto ko na tama naman talaga lahat ng sinabi niya sa akin. Mabilis na lumipas ang mga buwan. Pumapasok na rin ako sa school na parang walang nangyari. Kung dati noong ’di ko pa siya nakikilala ay maayos na Ang pag-aaral ko, mas dinoble ko na ang focus ko doon ngayon. Aral, uwi, gawa ng plates, and then tulog lang ang halos naging routine ko. Hindi na rin ako muli pumunta sa kompanya niya. Ang email at number kong may koneksyon sa kaniya ay pinalitan ko na rin. Basta kusa na lang akong nag-move on. Pagsapit ng graduation ko sa Senior High ay tuwang sina Mama't Papa, lalo na si Ate. Halos mangiyak-iyak pa nga sila nang masungkit ko ang With Honors. Pero kahit na ganoon, parang may kulang pa rin sa akin. Ayaw ko man aminin sa sarili ko pero n'ung araw na iyon na umakyat na ako sa stage ay nagawa ko pang lumingalinga sa paligid,

“Kami na lang kung ayaw mo, Chloe!" “Ano ba ’yan! Ayaw pa tumayo, e!" “Oo nga! Huwag mong paghintayin si Sir!" Napilitan akong tumayo at kunin kay Mia ang mikropono nang magsunod-sunod ang sigawan na naman ng mga estudyante. Kung bakit ba naman kasi! Mia! Patay ka talaga sa’kin mamaya! "Can you introduce us your name, Miss?” sabi nung staff na nag-abot ng mikropono kanina kay Mia. Tumikhim ako at saka tinutok sa harap ang paningin, pero nang makita kong titig na titig pa rin sa akin si Alistair ay kay Dean na lang ako tumingin na ngayon ay nasa tabi na niya ulit. "Um… Good day po sa inyong lahat, lalo na po sa guest speaker natin, Ar-architect A… Alistair Montecillo…" panimula ko sa medyo nauutal na boses. "I'm Chloe Montes… Regarding the integration of green spaces in high-density residential buildings, how do you… um… balance the structural load without compromising the developer's required floor area ratio?" Hindi ko alam kung bakit iyon ang napili kong itanong

"Aray! Chloe, ’wag naman ang buhok ko! Kaka-rebond ko lang,e" reklamo ni Mia habang pilit na kumakawala sa sabunot ko. Natawa na lang siya nang bitawan ko ito pagkatapos ko siyang muntik nang kalbuhin. “Bakit ba?" maang-maangan niya. “Eh sa gusto kong magpakakupido sa inyo, e! Atsaka aminin mo, kinilig ka n'ung magdikit mga braso niyo!" Aba’t— Muli ko na sana siya sasabunutan pero ang lokaloka ay mabilis na nilayo sa akin ang ulo. “Kiligin mo mukha mo!” inis kong bulyaw na tinawanan niya lang. Pumauna na akong maglakad patungo sa gate pero mabilis niya akong nasabayan. At hindi pa siya tapos, ha! "Akala ko dati, over ka lang sa pagdedescribe sa kaniya kung gaano siya kapogi. Infairness naman, worth it siyang luhuran!" “Anong luhuran? Bastos ka! Please lang, Mia, awat na. At huwag mo na siyang babanggitin sa akin. Moved on na ako. As in moved on na!" “Ay sus! Maniwala!" Nagawa pa akong sundutin ulit sa tagiliran. "Sabagay, gets ko rin ba’t ganyan ka na ka-bitte