All Chapters of ตามดวงใจหวนคืน: Chapter 31 - Chapter 40

สุดสัปดาห์ต่อมาปฐพีได้รับข่าวสารการยืนยันจากทางไกลแล้วว่า ทีมที่จะมาเซ็นสัญญาและคุยงานถ่ายทำซีรีส์จะเดินทางมาวันไหนจากโปรเฟสเซอร์เลียม ชายหนุ่มได้โทรบอกทางโทชิและเอมิลี่เรียบร้อยทั้งสองจะเดินทางกลับก่อนกลุ่มจากอเมริกามาถึงสองวันปฐพีขออนุญาตยารินดาไปรับลูกที่โรงเรียนให้ในวันที่ว่าง แต่เธอบอกว่าห้ามพากลับบ้านแม่เขาไม่เช่นนั้นจะไม่ยอมให้ไปรับเด็จขาดและจะโกรธถ้าฝืนทำปฐพีจึงตกลง เขามีความสุขมากแต่ก็ยังไม่ได้บอกยารินดากับลูกๆ แม้กระทั่งกับแม่เลยว่าตนจะต้องทำอะไรในเร็วๆ นี้ เพราะเขาก็ยังไม่มั่นใจในเรื่องเวลานักถึงอย่างไรก็ต้องรอให้ทางนั้นมาถึงก่อนวันหนึ่งความจริงก็เริ่มเผยออกเมื่อดาวกำลังนั่งดูทีวีอยู่ห้องรับแขกแล้วมันก็ตัดเข้าโฆษณา เธอดูอย่างไม่ใส่ใจเท่าไรนักจนเมื่อสะดุดตาลูกชายตัวเอง เธอรู้สึกคุ้นขมวดคิ้วลุกนั่งตัวตรงดูให้แน่ใจว่านั่นคือเขา“ไปแอบถ่ายโฆษณาตอนไหนทำไมไม่บอกแม่เนี่ย” เธอบ่นอุบประจวบเหมาะกับจอห์นเดินผ่าน“จอห์น”“ครับ” ร่างสูงหันตามเสียงเรียก“เมื่อกี้แม่เห็นโฆษณานมผงสำหรับเด็กมีตาดินด้วย เขาไปรับงานตอนไหน”“อ๋อ ว้าว ขึ้นเร็วดีนึกว่าจะดองไว้ครึ่งปีซะอีก” จอห์นพูด“สรุปว่า” ด

เพื่อรักษาบรรยากาศปฐพีแกล้งไม่รู้ว่าเธอตั้งชื่อลูกตามเขาปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติเติมเต็มความสุขให้กันและกันในมื้อค่ำที่แสนอบอุ่นตัดสินใจจะสืบเรื่องนี้ให้รู้ด้วยตัวเอง ตอนนี้เรื่องพ่อของเด็กเป็นใครถูกตัดออกไปแล้วเพราะระยะเวลาที่คลุกคลีกัน มีเพียงโนอาห์ที่โทรหาเธอและลูก ถึงจะหึงแต่ต้องยอม‘ฉันต้องลดความหึงหวงลงหาทางเอาไอดีของโนอาห์มาให้ได้ก่อน จริงสิ มีเรื่องสำคัญต้องบอกเธอ’“ที่รักครับ” ปฐพีเก้อเขินเมื่อยังไม่ถูกอนุญาตให้เรียกเช่นนั้น เขารู้จากสายตาของเธอ“เอ่อคุณ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก” ยารินดามองเขาหน้านิ่งเหลือบมองลูก“เรื่องอะไรเหรอคะถ้าเด็กๆ ไม่ควรได้ยินห้ามพูดนะ”“ควรสิ เด็กๆ ก็ต้องรู้ด้วย” ยารินดาพยักหน้าทั้งที่เคี้ยวอาหาร“คือ จากนี้ไปอีกหนึ่งสัปดาห์ผมกับเพื่อนๆ จะไม่ได้อยู่กรุงเทพแล้ว” ยารินดาชะงักเหลือบมองลูกอีกครั้ง“มันสำคัญไหมคะ”“ทำไมพูดเหมือนแค้นเคืองผมไม่เลิกจังเลยล่ะครับ” ปฐพีทำหน้างอแง“เด็กๆ มองอยู่นะ” ชายหนุ่มหันมองสองร่างเล็กที่จ้องตนตาแป๋วแล้วก็ต้องเก็บอาการ“ก็ได้ มันอาจไม่สำคัญสำหรับคุณแต่ผมจะบอกไว้ ผมต้องเดินทางไปหาโลเคชันถ่ายซีรีส์กับเพื่อนน่ะ ระยะเวลาไม่

ราวสี่ทุ่มก่อนที่ยารินดาจะเข้านอนในขณะเดินตรวจเช็กกลอนประตูหน้าต่างเธอเห็นรถปฐพีขับเข้ามาจอดนอกรั้วหน้าบ้านหญิงสาวดูจนแน่ใจว่าใช่เขาจึงเดินออกไปเปิดประตูให้“ทำไมกลับมาล่ะคะคุณลืมอะไรไว้เหรอ พรุ่งนี้ค่อยมาเอาก็ได้นี่นา” ยารินดาเอ่ยถามขณะที่เขามุดผ่านประตูบานเล็กที่เธอเปิดให้เข้ามา ชายหนุ่มดึงประตูในมือเธอไปปิดพร้อมลงกลอน“อ่ะ เอ่อ คุณ”ยารินดารู้สึกฉงนในท่าทีของปฐพีเอื้อมมือตามประตูที่เขาดึงไปแบบเก้ๆ กังๆ ก่อนที่ร่างสูงจะหันมายืนนิ่งมองเธอ สีหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสงสัย แววตาเต็มไปด้วยคำถามแต่ไร้เสียง เธอยืนมองเขากลับอยู่แบบนั้นจนมือใหญ่ดึงเธอเข้าหาก่อนรัดวงแขนแน่นซุกหน้าลงบนไหล่ของเธอ“กะ เกิดอะไรขึ้นคะ”“หลายปีมานี้คุณคงผ่านอะไรมาหนักมาก ผมขอโทษที่ปล่อยให้คุณลำบากอยู่เพียงลำพัง”“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ”ยารินดาพยายามถามเพราะยังไม่รู้ว่าปฐพีรู้แล้ว แต่เพราะเรื่องที่แม่ขอให้ตรวจ DNA ชายหนุ่มจึงพูดออกมาตรงๆ ไม่ได้ ร่างสูงผละออกจับต้นแขนร่างบางไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง มองสบสายตาหวานซึ้งยกมือขึ้นลูบไล้พวงแก้มจับปลายคางเธอไว้แผ่วเบาเชยขึ้นเล็กน้อยก่อนโน้มเข้าจุมพิตอย่างอ่อนหวานและอ่อนโยน

หลังมื้อค่ำยารินดาปล่อยให้ปฐพีล้างจานเพราะเขาเสนอตัวช่วยทำโดยมีหินอาสาเป็นผู้ช่วย เธอเป็นคนเก็บของเข้าตู้ ทรายเองก็เหมือนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะหยิบจับของยื่นให้แม่เก็บ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยหญิงสาวพาลูกน้อยไปล้างหน้าแปรงฟันทาแป้งก่อนเข้านอน ขณะที่ปฐพีแยกตัวออกไปนั่งคอลวิดีโอกับเพื่อนเรื่องสถานที่ที่จะไปจนเวลาล่วงถึงสามทุ่มครึ่งร่างสูงปิดแล็ปท็อปและแท็บเล็ตเก็บเข้าที่ก่อนเดินก้มหน้านวดท้ายทอยคลายเมื่อยล้าไปตามทางโดยไม่ได้มองจนเกือบจะชนยารินดาขณะที่เธอออกจากห้องน้ำ ทั้งสองต่างชะงักมองหน้ากันแบบงกๆ เงิ่นๆ เขาจะหลีกเธอจะหลบก็ดันก้าวขาไปทางเดียวกันอยู่หลายครั้ง“เอ่อขอโทษครับ” ปฐพีตัดสินใจหยุดหันซ้ายหันขวาแล้วก้าวไปด้านซ้ายแต่เธอก็ยังก้าวตามจนร่างสูงตัดสินใจหยุดนิ่งเธอทรงตัวลำบากเซชนแผ่นอกแน่นจนสองมือใหญ่ต้องจับร่างบางประคองไว้ ก่อนหญิงสาวแหงนมองประสานสายตา“ขอโทษค่ะ” ใบหน้าสวยที่ชายหนุ่มเคยหลงใหลแม้เวลาจะผ่านไปหลายปีเธอก็ไม่เปลี่ยนไปเลยและเวลานี้ก็ใกล้กันจนเขาใจสั่นดั่งเวลาถูกหยุดต่างฝ่ายต่างเงียบงัน ก่อนร่างสูงจะค่อยๆ โน้มเข้าหาเพื่อสูดกลิ่นลมหายใจอย่างใกล้ชิดอีกครั้ง ด้วยอารมณ์พาไปยา

ห้าวันหลังเดินทางปฐพีทำตามสัญญา เขาโทรหายารินดาและลูกๆ ตลอด ในช่วงหนึ่งทุ่มจวบจนส่งลูกเข้านอนถึงได้มีโอกาสคุยกันสองคน“นี่ คุณจะไม่ถามผมบ้างเหรอว่าจะกลับวันไหน” ปฐพีพูดเสียงอ้อนปนค้อน“ไม่ค่ะ”“โธ่ใจร้ายจัง”“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ คุณทำงานให้เต็มที่เถอะค่ะ แค่หาเวลาโทรหาเด็กๆ ได้บ้างมันก็ดีแล้ว”“แล้ว ไม่อยากให้ผมโทรหาคุณบ้างเหรอ”“ฉันไม่กล้าคาดหวังหรอกค่ะ”“คุณ ที่ผ่านมาผมอาจจะละเลยปล่อยให้คุณโดดเดี่ยว ผมขอโทษนะครับ”“เรื่องมันผ่านมาแล้ว ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะค่ะ”“อืม ผมหวังว่าคุณจะหายโกรธผมนะ จริงสิโนอาห์โทรมาหรือยัง”“สองวันก่อนโทรมาค่ะ ทักทายเด็กๆ ได้แปบเดียว ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยเขาก็ถูกพยาบาลเรียกอีก โนอาห์คงงานยุ่งมากเห็นส่งข้อความมาบอกว่าเคสผ่าตัดใหญ่มีทุกสัปดาห์ ไหนจะผ่าตัดเล็กอีก เห็นว่าแทบไม่ได้พักเลย ออ เขาถามหาคุณด้วยนะ”“เหรอครับ งั้นเอาแบบนี้ไหมคุณส่งข้อความบอกเขาแล้วรอเขาตอบกลับถ้าเขาโทรมา หรือผลตรวจลูกออกก่อนผมกลับคุณช่วยเล่าให้ผมฟังด้วยนะ”“ได้ค่ะ”“เพื่อนนายมาดูตรงนี้ตอนกลางคืนสิ” โทชิขัดจังหวะ“คุณยังไม่เข้าที่พักเหรอคะ”“เปล่าครับ วันนี้เราค้างในป่าน่ะ พรุ่งนี้ต้