บททั้งหมดของ สยบรัก น้องสาวในปกครอง: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ว้าววว วิวดีมากกกกกกก” คู่แฝดร้องวี้ดว้ายเมื่อมาถึงบ้านพักไม่กี่วันก็ถึงวันที่นัดกันไปเที่ยว วันนี้พรีญาภัสอยู่ในชุดกางเกงยีนขาสั้นสีดำ เสื้อเกาะอกสีดำคลุมด้วยเสื้อคลุมถักคอกว้างสีขาว รวมถึงคู่แฝดกับวรรณวิวาที่แต่งตัวคล้ายกันราวกับนัดกันมา“เอาล่ะสาวๆ เลือกห้องกันก่อนดีกว่า” คีตพัฒน์ส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นว่าบรรดาสาวน้อยทั้ง 4 คนพากันเตรียมวิ่งลงหาดเมื่อได้ยินเสียงเรียก ทั้ง 4 สาวจึงหมุนตัวกลับมา ต่างคนต่างคว้ากระเป๋าของตนเองแล้วเดินตามคีตพัฒน์ขึ้นบันไดไปพรีญาภัสกับพีรรัตน์ต่างก็มีห้องส่วนตัวของตัวเองแล้ว จึงเหลือคู่แฝด วรรณวิวา และขวัญชนก ทั้ง 4 คนต่างเลือกห้องที่ตนเองถูกใจ ที่อยู่อีกฝั่งของตัวบ้าน ห้องของคีตพัฒน์เองก็อยู่ฝั่งนั้นเช่นกันหลังจากจัดเก็บของเรียบร้อยแล้ว บรรดาสาวๆจึงทาครีมกันแดด หยิบหมวก เพื่อไปถ่ายรูปที่ริมหาดโดยมีสายตาของบรรดาหนุ่มๆคอยมองอยู่“ดีนะว่าที่นี่ไม่ได้อยู่ใกล้พวกโรงแรมหรือหาด ไม่งั้นคงมีคนพลุกพล่าน” คีตพัฒน์เปรยขึ้นหลังจากที่เขานั่งลงตรงข้ามพี่ชาย“ไม่หรอก ถ้าช่วงไฮก็มีคนมาเยอะนะ เหมือนจองห้องพักหรือบังกะโลเอาไว้ แล้วขับรถมาเที่ยวตามหาดต่างๆที่คนไม่ค่อยเ

ในช่วงเย็น หลังจากที่ทุกคนฟื้นตัวจากการพักผ่อนก็ทยอยลงมารวมตัวกันจนครบอาหารทะเลรวมถึงเครื่องเคียงต่างๆได้รับการเตรียมเรียบร้อยแล้ว บรรดาหนุ่มสาวจึงช่วยกันยกของกินกับเครื่องดื่มไปวางที่โต๊ะตัวยาวที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าบ้านที่สามารถเดินลงหน้าหาดได้เลยโดยไม่มีอะไรขวางกั้น“ประธานพิธีเปิดก่อนเลยค่ะ” แก้วเครื่องดื่มใบสวยถูกยื่นมาตรงหน้าชายหนุ่มที่กำลังนั่งหน้าขรึมอยู่ในบ้าน“เหล้าอะไร” ดวงตาคมละจากหน้าจอมามองเครื่องดื่มในแก้ว ตามด้วยใบหน้าหวานของคนนำมาเสิร์ฟ“เหล้าที่พี่ดื่มค่ะ” เธอตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวาน“.....” เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยแต่ก็รับมาแก้วมายกกระดกลงคอรวดเดียวหมด“นี่ไอ้พีไปเอาวอดก้าลงมาเหรอ”“ก็ประมาณนั้นค่ะ”“แล้วพวกเธอดื่มอะไรกัน”“บอกไม่ถูกค่ะ เอาลงมาหลายอย่าง ไปก่อนนะคะ”ร่างบอบบางหมุนตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับไปรวมตัวกับเพื่อนๆที่โต๊ะ กลุ่มสาวๆกำลังช่วยกันย่างอาหารทะเลกันอย่างสนุกสนาน พีรรัตน์กับขวัญชนกกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส คีตพัฒน์ที่นั่งคุยอยู่กับธีรภัทรมองน้องชายแล้วอมยิ้ม เขารู้ว่าน้องชายกำลังพยายามกันท่าหัวใจของบ้านเอาไว้ให้ใครบางคนที่กำลังนั่งมองอยู่ด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ธีร

ชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำถูกสวมลงบนร่างกายเปลือยเปล่า สีของมันตัดกับสีผิวขาวนวลเนียนของผู้สวม มันน่ามองจนไม่อยากละสายตา“ใส่เสื้อผ้า ก่อนที่จะไม่ได้ใส่” เขาพูดพลางกัดฟันหลังจากกลั้นใจสวมชุดนอนให้คนตรงหน้า“.....” เจ้าของร่างงามลืมตามองแล้วกระพริบตาปริบขวดเครื่องดื่มที่ตกอยู่บนที่นอนถูกคว้ามากรอกลงคออึกใหญ่ ตามด้วยการยกขึ้นกรอกปากอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ไหลลงคอของตัวเอง มันถูกถ่ายไปสู่ปากของอีกคนโดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ระวังหลังจากถูกสวมชุดนอนให้ หญิงสาวลืมตามองเขาที่กำลังกรอกเครื่องดื่มเพียวๆลงคออึกใหญ่ ตามด้วยการยกขวดอีกครั้ง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกใหญ่เมื่ออยู่ๆเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้มตัวลงมาแนบริมฝีปาก มือหนาคว้าหลังคอระหงบังคับให้เงยหน้าขึ้นรับของเหลวที่อยู่ในปากและกลืนลงไป“อื้ออออ” มือเล็กยกขึ้น ดึงทึ้งเสื้อให้เขาปล่อยเธอ“อย่าส่งเสียงดังจะดีกว่านะ เธอก็รู้ว่าบ้านหลังนี้มันเก่า ไม่ได้เก็บเสียงขนาดนั้น” หลังจากถอนริมฝีปากออกก็กระซิบแผ่วเบาที่ข้างริมฝีปากเล็ก“ปล่อยพรีนก่อน” เสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับดิ้นขลุกขลัก“หืมมม” เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ร่างบอบบางล้มลงไปนอนบนเตียง ธีรภั

น้ำใสไหลเอ่อออกมาไม่หยุด นิ้วเรียวยาวสอดแทงเข้าไปในร่องสาว ควานขยายช่องทางพร้อมกับตวัดปลายลิ้นเลียเม็ดสีสวยรัวเร็ว“อะ อึกกก อื้อออออ” พรีญาภัสพยายามกลั้นเสียงครางเอาไว้ในลำคอ น้ำตาไหลซึม เธอทั้งเสียวทั้งทรมาณ“พรีน อ้าขากว้างๆ ผ่อนคลายหน่อย” เขาสั่งเสียงนุ่มแต่ก่อนที่หญิงสาวจะทันได้ตั้งตัว เธอก็ร้องกรี๊ดออกมาสุดเสียง ความเจ็บที่แล่นปรี๊ดขึ้นมาทั่วร่าง เจ็บราวกับร่างกายถูกจับฉีก เรือนกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่“ให้ตาย แน่นจนแทบจะกลั้นไม่ไหว” เขาพึมพำเสียงเบาเรียวขาสวยถูกจับยกขึ้นสูง สะโพกสอบยังคงนิ่ง เขาเสียบคาแช่เอาไว้แบบนั้นเพื่อรอให้หญิงสาวปรับตัว เลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย“ปล่อยพรีนก่อนได้ไหม.....” เสียงหวานใสพึมพำราวกับไร้เรี่ยวแรง“พรีน ถ้าพี่ก้มลงไปนั่นหมายความว่าพี่ต้องขยับ”“.....ค่ะ” หญิงสาวกลั้นใจตอบเสียงกัดฟันกรอดพร้อมกับที่ขาเรียวทั้งสองข้างถูกจับแยกออกจนกว้าง เขาสูดหายใจยาวก่อนจะขยับสะโพกดันเอ็นเนื้อขนาดใหญ่เข้าสู่ร่างสาวทีเดียวมิดลำ“อ๊ายยยยยย เจ็บบบบ!!!” ถึงแม้จะทำใจไว้แล้ว แต่หญิงสาวก็ยังอดร้องออกมาไม่ได้“ใหญ่ไปหน่อย โทษทีนะ” เขาแนบริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มแผ่วเบา

พรีญาภัสก้าวลงบันไดช้าๆลงมาถึงชั้นล่างก็โดยมีธีรภัทรเดินตามหลัง เขาเดินล้วงกระเป๋าท่าทางสบายๆ แต่ก็คอยมองคนตัวเล็กทุกฝีก้าว“โอ้โห โดนรุมโทรมมาหรือไง” พีรรัตน์ที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาเงยหน้าขึ้นมาเห็นทั้งสองคนลงมาจากบันไดก็ทักทายด้วยสีหน้าขยาด“ไอ้บ้าพี ไอ้ปากหมา” พรีญาภัสย้อนด่าทันที เธอเดินมานั่งลงที่โซฟาเดี่ยวช้าๆ“คนอื่นล่ะ” ธีรภัทรถามเมื่อรู้สึกว่าบ้านเงียบเกินไปสำหรับ 8 คน“กลับไปแล้วพี่ พี่คีชวนพวกนั้นกลับไปก่อน” พีรรัตน์ตอบพี่ชายคนโตแต่ก็ยังไม่วายเหลือบตามองพรีญาภัสด้วยท่าทางแหยงๆ“อืม ก็ดี” ธีรภัทรเดินมานั่งลงโซฟาเดี่ยวตัวข้างพรีญาภัส รับรู้โดยสัญชาตญาณว่าคีตพัฒน์ชวนคนอื่นกลับก่อนเพื่อป้องกันไม่ให้คนนอกได้เห็นยัยตัวเล็กของบ้านในสภาพที่ไม่ดี นั่นหมายความว่าคีตพัฒน์กับพีรรัตน์น่าจะเดาสถานการณ์ออก“จะแวะกินข้าวระหว่างทางหรือจะกินจากนี่ไปพี่ ป้าเขาเตรียมให้แล้ว แต่ถ้าเราไม่กินผมจะได้ให้ป้าเขาเอากลับไป” พีรรัตน์ขอความเห็นหลังจากเห็นท่าทางของพี่ชาย“แล้วแต่.....” เขาไหวไหล่เล็กน้อย“พรีนอยากนอน” พรีญาภัสพึมพำแล้วเอนศีรษะวางบนพนักพิงหลัง ดวงตากลมโตปรือราวจะปิด“สภาพ..... หนักไป