جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“ไม่เอา พรีนไม่ไปค่ะ”“ไปเป็นเพื่อนพี่หน่อย พี่ไม่อยากไปคนเดียว”“ปกติพี่ธีก็ไปคนเดียวนี่คะ”“ก็ตอนนี้ไม่ปกติ”“ก็ไม่ได้มีอะไรตรงไหนที่มันต่างไปจากปกตินี่คะ”“มีสิ.....คุณแม่!!!”สองหนุ่มสาวกำลังเดินเข้าบ้านพลางเถียงกันเรื่องที่ธีรภัทรสั่งให้พรีญาภัสไปงานเลี้ยงกับเขาในอีก 2-3 วันข้างหน้า แต่หญิงสาวขี้เกียจไปปั้นหน้ายิ้ม เลยเถียงสุดตัวว่าเธอจะไม่ไป แต่ระหว่างที่ธีรภัทรพยายามอ้อนให้หญิงสาวไปกับตนก็อุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อหันไปเห็นมารดากำลังนั่งจิบน้ำส้มอยู่ที่โซฟาและมองมาทางเขาด้วยสายตาล้อเลียน“ไง พ่อตัวแสบ” วิริญญาทักทายบุตรชายคนโตด้วยแววตาล้อเลียน“คุณแม่มาถึงเมื่อไหร่ครับ” ชายหนุ่มคว้าเอาข้อมือเล็กที่เจ้าตัวยืนแข็งทื่อลากให้เดินไปด้วยกัน ตรงไปยังโซฟาที่มารดากำลังนั่งอยู่“เมื่อสายๆนี่เอง ไหนตัวเล็กของแม่ มากอดหน่อยเร็ว” วิริญญากวักมือเรียกสาวน้อยคนเดียวของบ้านให้เข้ามาหาเมื่อเห็นท่าทางเกร็งของเธอ“คิดถึงจังเลยค่ะ” พรีญาภัสเดินเข้ามาทรุดตัวนั่งข้างมารดาแล้วโอบกอดด้วยท่าทางออดอ้อน“แม่ก็คิดถึงหนูที่สุด ไหน ใครมันบังอาจรังแกนางฟ้าของแม่ แม่จะสับหัวมัน” วิริญญาส่งสายตาคาดโทษไปให้บุตร

หลังจากได้เคลียร์ใจกับมารดา ทำให้พรีญาภัสเลิกกังวลกับสายตาและคำพูดของคนภายนอก หญิงสาวก็มีท่าทีสดใสมากขึ้น อีกทั้งในช่วงนี้ธีรภัทรมัวแต่ยุ่งเรื่องปัญหาที่บริษัทจึงไม่ได้ให้เธอไปกับเขาด้วย พรีญาภัสจึงมีเวลาจัดการกับความคิดของตัวเอง“น้องพรีน แม่นัดกับคุณน้าน้ำไว้ ไปกับแม่ไหม”ในช่วงบ่ายของวัน วิริญญาเอ่ยชวนบุตรสาวคนเล็กเพราะรู้ว่าเธอกับคู่แฝดเป็นเพื่อนสนิทกัน เธอตั้งใจว่าจะไปเกริ่นเรื่องของเด็กๆ ถึงอย่างไรฝ่ายของเธอก็เป็นฝ่ายชาย เกริ่นเอาไว้น่าจะดีกว่า“ไปค่ะ ไปกี่โมงคะ”“สักชั่วโมงก็ได้ หนูไปเตรียมตัวเถอะ”“ค่ะ”หญิงสาวรับคำมารดาคนตัวเล็กก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเอง ตั้งแต่ปิดเทอมมาเธอยังไม่ได้เจอเพื่อนเลยเพราะธีรภัทรลากเธอไปกับเขาตลอด และอาจจะรวมถึงพี่ชายทั้งสองคนของเธอด้วย ถ้าเดาไม่ผิดทั้งคีตพัฒน์และพีรรัตน์น่าจะตามเฝ้าคู่แฝดอยู่ เมื่อถึงเวลา สองสาวต่างวัยที่เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วก็พากันเดินทางไปตามนัดหลังจากที่นารินกับธาวินต่างคนต่างมีครอบครัวก็พากันแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง ที่บ้านจึงเหลือเพียงแค่ภาคิน นริยา รวมทั้ง คู่แฝดที่อยู่ที่บ้าน แต่ตั้งแต่คู่แฝดเข้ามหา

ในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีนวลจากโคมไฟข้างเตียงที่สาดส่อง นาฬิกาบนผนังบ่งบอกว่าอยู่ในช่วงเวลาก่อนฟ้าสาง ร่างหนึ่งบนเตียงยังคงหลับสนิท แต่อีกร่างกลับสะดุ้งตื่นเมื่อเคยชินกับการตื่นมาออกกำลังกายก่อนไปทำงาน“วันนี้.....พี่จะไม่ปล่อยไปแล้วนะ พี่ให้เวลามานานแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของเจ้าของร่างกำยำที่เพิ่งลุกขึ้นมานั่งพึมพำเบาๆชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอนแผ่วเบา เดินหายไปห้องนอนของตัวเองแล้วกลับเข้ามาพร้อมกับกล่องในหนึ่ง มือหนาจัดการล็อกประตูอย่างแน่นหนา ก้าวเท้ายาวๆไปยังฝั่งที่ตัวเองนอน วางกล่องลงบนเตียงแล้วเปิดฝาเผยให้เห็นของข้างใน‘ดิลโด้’ ขนาดมหึมา อวบใหญ่ ผิวด้านนอกเป็นซิลิโคนนุ่มแต่แกนกลางแข็งแรง มีปุ่มสั่นสะเทือนหลายระดับ เขาเปิดสวิตช์ทดสอบ เสียงหึ่งเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับการสั่นรุนแรงคนตัวเล็กที่ยังหลับสนิทอยู่สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตยังไม่ทันเปิด มือเล็กควานหาโทรศัพท์ตั้งใจจะดูเวลาตามความเคยชินแต่ก็ต้องชะงักเมื่อข้อมือถูกคว่าเอาไว้“เสียงอะไรคะ”“ก็แค่ของเล่นน่ะ”“คะ? อะ แป๊บนึงค่ะ พรีนเข้าห้องน้ำก่อน อย่าเพิ่งพูดนะคะ เดี๋ยวกลับมาฟังค่ะ”ร่างบอบบางลุกจากเตียงนอน เดินตัวปลิวหายไ

หลังจากปล่อยให้พรีญาภัสได้หลับต่อจนใกล้เที่ยง ธีรภัทรก็กลับเข้ามาปลุกหญิงสาวให้ตื่นเพื่อให้เธอลงไปกินข้าว เธองัวเงียเดินหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับเสียงเงียบหายไป เขาเอะใจจึงเดินตามเข้าไปก็พบว่าคู่หมั้นสาวนั่งหลับอยู่บนชักโครก ศีรษะทุยสวยพิงอยู่กับผนังสีขาวเสียงหัวเราะเบาๆทำให้ดวงตากลมโตที่ปิดอยู่เปิดขึ้นมามอง เธอย่นจมูกใส่คนที่กำลังยืนกอดอกพิงประตูหัวเราะเอ็นดูเธอเบาๆอย่างหมั่นไส้“ออกไปเลยค่ะ”“ตอนแรกว่าจะออกแหละ ตอนนี้เปลี่ยนใจละ”ร่างบอบบางถูกอุ้มมายืนในโซนอาบน้ำภายใต้ฝักบัว สายน้ำอุ่นไหลล้างคลาบเหงื่อที่เหนียวเหนอะหนะหลังจากเผลอหลับไปทั้งที่เพิ่งเสร็จกิจกรรมบนเตียง ใบหน้าสวยหวานหงายพิงอกแกร่งเมื่อเขายังคงยืนอยู่แบบนั้นโดยไม่กลัวเปียก“ดีขึ้นไหม”“ค่ะ”“งั้นรอพี่แป๊บ เดี๋ยวพี่อาบน้ำให้”ธีรภัทรถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มของตัวเองโยนไปใส่อ่างอาบน้ำ แล้วจัดการสระผมให้เธออย่างเบามือ เสร็จแล้วก็กดครีมอาบน้ำมาลูบไล้ผิวขาวเนียนของคู่หมั้นสาว หลังจากล้างออกด้วยน้ำสะอาดอุ่นๆจนคนตัวเล็กรู้สึกสบายตัวเขาก็อมยิ้มสายน้ำอุ่นพุ่งกระแทกตัวจากฝักบัวเหนือหัว ไอร้อนลอยคละคลุ้งในห้องน้ำกระจกกั้นฝั่งขึ้น

หลังจากปาร์ตี้จบลงแต่ละคนก็แยกย้ายกันกลับ ตอนแรกสองแฝดยืนยันที่จะกลับเอง แต่คีตพัฒน์กับพีรรัตน์ยืนยันที่จะไปส่งจึงพากันออกไป สองหนุ่มสาวมองตามก็ได้แต่ยิ้มและทำแค่รอเวลาหลายค่ำคืนผ่านไป ธีรภัทรกับพรีญาภัสหันมาใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ เพราะตอนนี้ยังไม่เปิดเทอมและที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่ ทั้งสองคนจึงค่อนข้างรู้สึกเป็นส่วนตัว“ท้องฟ้าสวยนะ ออกไปรับลมหน่อยไหม” คำชวนที่น้ำเสียงแหบพร่ากว่าปกติดังขึ้นเมื่อคนตัวเล็กเดินออกมาจากห้องแต่งตัวในชุดนอนกระโปรงสีขาว“อารมณ์ไหนคะ” เธอถามแต่ก็เดินไปหาเขาที่ยืนพิงประตูกระจกแต่โดยดี“อารมณ์เงี่ยนล่ะมั้ง” เอ่ยทีเล่นทีจริง“พี่ธี.....” พรีญาภัสหน้าแดงก่ำ“ก็จริงนี่ ให้พักตั้งหลายวันแล้ว หายเจ็บหรือยัง” เขาถามพลางกวาดสายตามองไปที่จุดนั้น......“หายแล้วค่ะ” เสียงหวานใสพึมพำเบาๆ“มานี่สิ” แขนข้างหนึ่งยกขึ้นโอบเอวบางแล้วใช้มืออีกข้างเปิดประตูกระจกสองหนุ่มสาวพากันออกไปยืนที่ระเบียง ท้องฟ้าคืนนี้มีเพียงแค่แสงจากพระจันทร์เท่านั้น ลมเย็นพัดผ่านสองร่างที่ยืนอยู่ริมระเบียง ผมยาวสวยปลิวสยายธีรภัทรยืนพิงราวระเบียงสูงในชุดนอนสีดำราคาแพงไม่ติดกระดุมแม้แต่เม็ดเดียว กล้า