Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

บริเวณทางเดินมีแสงไฟสลัวจากไฟดวงเล็กที่จะเปิดเอาไว้ทุกคืน การเดินไปเดินมาในบ้านจึงไม่ได้ลำบากอะไร หญิงสาวเดินไปที่ห้องครัวด้วยท่าทางเชื่องช้า ดวงตากวาดมองหาของรองท้องในตู้เย็นหลังจากประตูถูกเปิดออก“ทำอะไร.....”“พี่ธี!!! เข้ามาเมื่อไหร่คะ” เสียงเข้มดุดังขึ้นด้านหลังทำเอาหญิงสาวสะดุ้งสุดตัวรีบปิดประตูตู้เย็นแล้วหมุนตัวกลับมาธีรภัทรกลับมาถึงบ้านได้สักพัก แต่เขายืนสูบบุหรี่อยู่หน้าเฉลียง เมื่อเห็นพรีญาภัสเดินลงมาแล้วตรงไปทางห้องครัวก็ดับบุหรี่แล้วเดินตามหลังเธอเงียบๆจนมาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ตรงกลางห้องครัว ห่างจากหญิงสาวเพียงก้าวเดียวก็ส่งเสียงให้เธอรู้ตัว“เดินตามหลังเธอมา คิดอะไรอยู่ถึงไม่รู้ตัว” คิ้วหนาขมวด แสงไฟจากโถงทางเดินทำให้เห็นอีกฝ่ายชัดพอสมควร“.....เปล่าค่ะ” กลิ่นบุหรี่ปะปนมากับกลิ่นเฉพาะตัวของเขาทำเอาพรีญาภัสรู้สึกแปลกๆ“เป็นอะไร” เขาพูดพร้อมกับอุ้มหญิงสาวมานั่งบนเคาน์เตอร์แล้วแทรกตัวเข้าไปยืนอยู่ตรงกลางไม่ให้เธอรวบขาชิด“.....” เธอรีบเอามือกดรวบชายเสื้อเอาไว้ด้วยความตกใจ“หืม อ้อ อายทำไม เห็นหมดแล้วนี่” ท่าทางของเธอทำให้เขามองสำรวจคนตรงหน้า เสื้อยืดตัวหลวมโคร่งจนเห็นลาดไ

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเกิดขึ้น ธีรภัทรก็ไม่ได้แตะต้องพรีญาภัสมากกว่าการกอดจูบลูบคลำอีกเลย เขาให้เหตุผลกับหญิงสาวว่าต้องการให้เวลาเธอยอมรับในสิ่งที่ต้องเปลี่ยนแปลงและเวลาในการปรับตัว และดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคิดจะเป็นเรื่องจริง เมื่อบิดามารดาโทรมาหาเธอแล้วบอกว่ารู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว พวกท่านรับได้และไม่คิดมากอะไร ดีเสียอีกที่เป็นเธอ เพราะถึงยังไงธีรภัทรก็ต้องรับหน้าที่หลักในการสืบทอดงานของที่บ้าน พวกท่านไม่อยากได้ใครที่ไหนก็ไม่รู้ให้มาอยู่เคียงข้างอนาคตของผู้กุมบังเหียนธุรกิจของครอบครัว“เธอกลับไปกับพี่ธีเลย วันนี้ฉันไม่กลับ มีนัดแล้ว” พีรรัตน์บอกกับน้องสาวหลังจากที่เลิกเรียนแล้วลงมารวมตัวกันที่โต๊ะประจำ“ทิ้งฉันอีกแล้วเหรอ” หญิงสาวบ่นแล้วเบะปากใส่“พูดมากน่า พี่ธีไม่ฆ่าเธอหรอก อย่างมากก็แค่ลุกไม่ขึ้น” ท้ายประโยคกระซิบให้พอได้ยินกันสองคน“ไอ้บ้า ไอ้ปากหมา” เธอด่ากลับทันควัน“เรื่องจริง ไปนะ” พีรรัตน์จับศีรษะทุยสวยโยกไปมาก่อนจะเดินออกไปหากลุ่มเพื่อนที่รออยู่แล้วพากันเดินหายไป“นายพีเป็นอะไร ช่วงนี้ไม่เห็นมารวมกลุ่มกับพวกเราเลย” ญารินดาถามด้วยสีหน้างงๆ“อยากอยู่กับเพื่อนล่ะมั้ง ทำไมเหร

หลังจากพูดคุยกับบรรดาผู้ใหญ่ในวงการธุรกิจที่วนเวียนกันเข้ามาทักทาย ธีรภัทรได้ปลีกตัวออกมาสูบบุหรี่เพื่อคลายความเบื่อหน่าย นิสัยส่วนตัวเขาไม่ค่อยชอบเข้าสังคมเท่าไหร่ แต่ด้วยหน้าที่ของเขา จึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ทางด้านพรีญาภัสกับอัญญาริน สองสาวยืนคุยกันเบาๆอยู่สองคนโดยมีพีรรัตน์ยืนเกาะกลุ่มอยู่ด้วย แต่เพียงไม่นานพีรรัตน์ก็ต้องรับสายจากคีตพัฒน์ เขาไม่พูดอะไร เดินตรงไปหาผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยท่าทีนิ่งสงบ“งั้นเดี๋ยวผมพาสองสาวไปโรงพยาบาลก่อน น้าน้ำไปพร้อมกันเลยไหมครับ” พีรรัตน์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ได้ เดี๋ยวน้าไปกับพีเลย” นริยารับคำหนุ่มรุ่นลูกแล้วเดินตรงไปหาบุตรสาวอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล“น้องพิณ ไปโรงพยาบาลกับแม่หน่อยค่ะ” นริยาบอกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“มีอะไรหรือเปล่าคะ” อัญญารินหันมามองมารดาพลางวางแก้วในมือลง“เพลงผ่าตัดฉุกเฉิน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล คีเพิ่งโทรมาเมื่อกี๊” พีรรัตน์ตอบแทน เมื่อเห็นว่านริยายังตกใจอยู่“อ้าว งั้นไปโรงพยาบาลเลย” อัญญารินหันมามองพรีญาภัส“ฉันไปด้วย เดี๋ยวฉันบอกพี่ธีก่อน” พรีญาภัสเตรียมจะเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมา“ไม่ต้องแล้วล่ะ มานู่นแล้ว” พีรรัตน

ทุ่มครึ่ง แต่ละคนก็ทยอยมากัน พีรรัตน์กับอัญญารินมาถึงก่อน ทั้งสองคนเถียงกันมาตลอดทาง ตามคีตพัฒน์ที่มาพร้อมกับญารินดา ซึ่งก็เหมือนเช่นทุกครั้งที่เขามาพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นให้กับทุกคน ญารินดามองเขาพร้อมกับเบะปากเมื่อนึกถึงการพูดจาของเขาที่เธอได้เจอขวัญชนกกับวรรณวิวามาถึงเป็นคู่ปิดท้าย ทุกคนช่วยกันลงมือจัดการมื้ออาหารมื้อหญ่ตรงหน้ากันอย่างสนุกสนาน“พี่ธีล่ะ” พีรรัตน์มองซ้ายขวาไม่เห็นธีรภัทรก็ถามพรีญาภัส“ไปข้างนอก มีสายด่วน” หญิงสาวตอบแบบไม่คิดอะไรมาก“หือ สายด่วน เด็กเหรอ” พีรรัตน์แกล้งน้องสาวตามความเคยชิน“ประมาณนั้น” ไหล่เปลือยไหวอย่างไม่แคร์“หืออ” คีตพัฒน์กับพีรรัตน์ขมวดคิ้วแล้วมองสบตากัน“เห็นว่าไปเคลียร์น่ะ ท่าทางน่ากลัวด้วย พรีนล่ะกลัวแทนเธอคนนั้น” พรีญาภัสทำท่าทางขยาด“ถ้าหล่อนเลือกจะวุ่นวายกับพี่ธี หล่อนก็ต้องทำใจเอาไว้แล้วล่ะ ช่างเถอะ เอ้า ชนกันหน่อยดีกว่า” พีรรัตน์เองก็รู้กิตติศัพท์พี่ชายดีพรีญาภัสเองก็ไม่แน่ใจว่าเธอควรจะรู้สึกยังไง เลยเลือกที่จะสนใจและใช้เวลากับพวกเพื่อนๆเพื่อเบี่ยงเบนจุดโฟกัสของตัวเองแทนเมื่อของกินเริ่มร่อยหรอลง พรีญาภัสจึงเดินเข้าไปในบ้าน ตรงไปยังห้องคร

“ปิดเทอมสักที จะได้นอนตื่นสายบ้าง” พีรรัตน์บ่นพึมพำ มือยกปิดปากระหว่างเดินมาทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาตัวยาว“กล้าพูดเนอะ ทำอย่างกับอยู่บ้านให้เห็นหน้าอะ” พรีญาภัสค่อนขอดอย่างหมั่นไส้“เออน่า อย่าบ่นดิ ก็อยู่แล้วนี่ไง”“แหม กลับมาเพราะยัยแฝดกลับไปบ้านล่ะสิไม่ว่า”“พูดมากน่า”สองพี่น้องแขวะกันไปมาตามประสาคนเติบโตมาคู่กัน ร่างสมส่วนของพีรรัตน์พลิกกลับมานอนหงายถึงได้สังเกตุว่าพรีญาภัสใส่เสื้อผ้าที่พร้อมจะออกไปข้างนอก“ไปไหนเนี่ย” เขาถามพลางลุกขึ้นมานั่ง“ไม่น่าถาม” เธอละสายตาจากโทรศัพท์มาตอบเขา“อ้อ คำสั่งสามี” ยังคงล้อเลียนน้องสาวต่อ“พูดมากน่า” พรีญาภัสย้อนเขาคืนบ้าง“เฮ้ คำพูดฉันนะ” พีรรัตน์แกล้งโวยวาย“จดลิขสิทธิ์ไว้หรือไง” หญิงสาวยังคงไม่ยอม“หนวกหูกันแต่เช้า” เสียงจากพี่ใหญ่ดังขึ้นก่อนตัว สองหนุ่มสาวพากันเงยหน้าขึ้นมองบันไดก็เห็นร่างสูงใหญ่กำยำกำลังเดินลงมาด้วยท่าทางสงบ“ยัยพรีนเริ่มก่อน” พีรรัตน์รีบชิงฟ้องก่อน“นายสิไอ้บ้า” พรีญาภัสสวนกลับทันควัน“แล้วคีล่ะ” พี่ใหญ่ถามพลางขมวดคิ้วเมื่อเห็นน้องคนเล็กแต่ไม่เห็นอีกคน“ไม่กลับพี่ ใกล้กำหนดส่งธีสิส เลยอยู่คอนโด” พีรรัตน์ขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง“อ