جميع فصول : الفصل -الفصل 10

“พี่ธี มีคนมาจีบยัยพรีนด้วย ผมเห็นกับตา” เสียงห้าวที่เพิ่งแตกหนุ่มของพีรรัตน์รีบฟ้องพี่ชายคนโตของบ้านทันทีที่เขาลงจากรถ“หืม?” เสียงทุ้มห้าวเจือความดุดันขานรับ สายตาคมละจากหน้าจอขึ้นมามองสองหนุ่มสาววัยรุ่นที่กำลังเดินเถียงกันเข้ามาภายในบ้าน“สวัสดีค่ะ” พรีญาภัสเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้เขาด้วยท่าทางนิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด“อืม พี.....” ธีรภัทรพยักหน้ารับก่อนจะตวัดสายตามองน้องชายแล้วเอ่ยชื่อเป็นการทวง“สวัสดีครับ” พีรรัตน์เอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้พี่ชายคนโตอย่างกลัวโดนดุธีรภัทร หรือ ธี ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ดวงตาคมดุ จมูกโด่งเป็นสัน สูงถึง 189 รูปร่างกำยำตามประสาคนออกกำลังกายและมีระเบียบวินัย เขาเป็นบุตรชายคนโตของบ้านหลังนี้ อายุห่างกับน้องๆคนละ 3 ปี นั่นหมายความว่าตัวเขาอายุห่างกับน้องเล็กของบ้านถึง 9 ปีเลยทีเดียว นั่นทำให้เขาต้องทำหน้าที่ดูแลน้องๆแทนบิดามารดาที่นานๆทีจะกลับมาบ้านอย่างเต็มตัว“เล่ามา มีอะไร” เสียงทุ้มดุขึ้นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงสิ่งที่พีรรัตน์เอ่ยค้างเอาไว้เมื่อสักครู่“มีรุ่นพี่ ม.6 มาจีบยัยพรีน ผมเห็นกับตา หล่อด้วยนะพี่” พีรรัตน์เล่าอย่างออกรสออกชาติ“ยังเป็นเด็ก

“ไปเร็ว เดี๋ยวสาย ต้องไปแต่งหน้าอีกไม่ใช่เหรอ”เสียงโหวกเหวกโวยวายของพีรรัตน์ดังสนั่นทั่วบ้านเพราะวันนี้เป็นวันกีฬาสี พรีญาภัสต้องไปแต่งหน้าแต่งตัวที่โรงเรียนตั้งแต่ตี 3 และธีรภัสก็ไม่ยอมให้คนขับรถไปส่ง เขาอาสาไปเป็นเพื่อนน้องๆด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งประชุมเสร็จแล้วกลับมาถึงบ้านตอนตี 1 ก็ตาม“ตามไปทีหลังก็ได้นะ พรีนไปเองได้” พรีญาภัสบอกพีรรัตน์ด้วยความเป็นห่วง เขาเป็นนักกีฬาโรงเรียน วันนี้จึงมีแข่งบาสด้วย เธออยากให้เขาพักผ่อนมากกว่าที่จะมาตามอยู่เป็นเพื่อนเธอ“ไม่ เดี๋ยวมีแมลงมาตอม” พีรรัตน์ส่ายหน้า เขาบอกเธอน้ำเสียงจริงจัง“บ้า คนนะ” หญิงสาวส่งค้อนอย่างไม่จริงจัง“ไป” เสียงห้าวปนดุดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะเดินผ่านหน้าของทั้งสองคนไปพรีญาภัสลอบถอนหายใจ พีรรัตน์เห็นก็ยักไหล่แล้วยกแขนขึ้นกอดคอหญิงสาวแล้วพากันเดินตามหลังธีรภัทรไปเมื่อมาถึงที่โรงเรียน พรีญาภัสแยกไปที่ห้องที่ทางโรงเรียนจัดเอาไว้ให้แต่งหน้าแต่งตัวสำหรับคนถือป้ายโรงเรียน ดรัมเมเยอร์ของโรงเรียน รวมทั้งป้ายต่างๆที่เป็นของโรงเรียน ส่วนพีรรัตน์หาที่งีบหลับในห้องพักของนักกีฬาของสีธีรภัทรตามมานั่งรออยู่กับพรีญาภัส หญิงสาวยัง

“งั้นผมกลับก่อน มีอะไรด่วนโทรไปได้เลย”“รับทราบค่ะ”หลังจากวุ่นวายกับงานมาเกือบทั้งวัน พอใกล้เวลาเลิกเรียนของน้องเล็กทั้งสองคน เจ้าของร่างสูงก็เตรียมพร้อมที่จะไปรับที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง ที่จริงสองหนุ่มสาวบอกว่าอยากกลับเอง แต่เขากลัวน้องๆของเขาจะออกนอกลู่นอกทาง จึงตั้งใจไปรับไปส่งเองสักพัก แต่คงไม่ต้องห่วงมากนัก เพราะถึงยังไงคีตพัฒน์ก็เรียนที่เดียวกัน แต่คนละสาขาเท่านั้นเองเดินทางไม่นานรถยนต์คันหรูก็มาถึงที่จอดรถของมหาวิทยาลัย เขาเลือกที่จะจอดช่องริมนอกที่ติดกับฝั่งถนนในมหาวิทยาลัยและนั่งรออยู่สักพัก ตั้งใจว่าพอถึงเวลาเลิกคลาสของน้องทั้งสองคนก็จะโทรไป แต่เหมือนมันจะบังเอิญมากเกินไปเมื่อธีรภัทรเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ ก็เห็นกลุ่มของพรีญาภัสกำลังเดินมาตามฟุตบาทเพื่อมายังม้านั่งที่อยู่ไม่ไกลจากลานจอดรถพอดีทางด้านพรีญาภัส เมื่อหมดเวลาเรียนเธอกับกลุ่มเพื่อนก็พากันลงจากอาคารและตรงไปหาที่นั่งมุมที่ค่อนข้างคนน้อย ตั้งใจว่าจะนั่งเล่นรอพีรรัตน์ลงมาก็ค่อยโทรหาธีรภัทร“ว่าไงพี” เสียงหวานใสขานรับโทรศัพท์ เมื่อเดินกับกลุ่มเพื่อนอยู่แล้วมีสายเข้า‘ยัยพรีน เธอกลับกับพี่ธีไปเลยนะ ฉันมีงานด่วนว่ะ’

“เมาก็กลับห้องไปค่ะ”“ไม่ได้เมา”พรีญาภัสมองเขาด้วยสีหน้าแววตาไม่เข้าใจ เมื่อตอนค่ำเขายังอาละวาดใส่เธออยู่เลย พอตกดึกมากลับกลายเป็นแบบนี้เสียได้ดวงตาคมดุหรี่มองคนตัวเล็กก่อนจะปิดลงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หญิงสาวที่ฝืนน้ำหนักตัวเขาไม่ไหวจึงเลิกพยายามผลักเขาแล้วกางแขนออกอย่างหงุดหงิด เธอพยายามนอนหลับทั้งที่มีร่างหนากำยำนอนทับเธอเอาไว้แบบนั้นเช้าวันต่อมา เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นคนที่เข้ามาปลุกเธอเมื่อคืนแล้ว และด้วยความที่เป็นวันเสาร์ พรีญาภัสจึงไม่ได้รีบร้อนลงมาข้างล่าง เธอทำกิจวัตรประจำวันของเธอตามปกติ แต่ก็เลือกที่จะนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงนอน จนกระทั่งโดนโทรมาตาม ถึงจะยอมออกจากห้องนอนมา“มีอะไรคะ”“กินข้าว”“ยังไม่หิวค่ะ”“กินข้าว แล้วขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้เธอออกไปบริษัทกับพี่”“ไม่ไปค่ะ”“.....”“อยากพักค่ะ”“ไปพักที่บริษัท”“พี่ธี.....”“พี่สั่ง”“.....ค่ะ”หญิงสาวนั่งลงกินข้าวตรงที่นั่งของตัวเองด้วยความอ่อนใจ วันนี้วันหยุด เธออยากพักผ่อนอยู่บ้านบ้าง ไม่ได้อยากออกไปไหน แต่ดูเหมือนว่าจะขัดใจเขาไม่ได้นานหลายนาทีกว่าที่พรีญาภัสจะจัดการมื้อเช้าเสร็จ เธอถึงกลับขึ้นห้องไปเ

หลังจากถูกผู้เป็นพี่ชายพาช็อปปิ้งจนถือของไม่ไหวก็ ธีรภัทรก็ยอมพาพรีญาภัสกลับบ้าน ด้วยความที่เป็นวันเสาร์จึงเป็นวันที่บรรดาพี่ๆของเธอจะกลับมารวมตัวที่บ้าน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อกลับมาถึงบ้านแต่กลับไม่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายเหมือนเช่นทุกครั้ง“ทำไมบ้านเงียบจัง” พรีญาภัสพึมพำเบาๆหลังจากที่เธอเปลี่ยนรองเท้า ดวงตากลมโตมองเข้าไปในบ้านด้วยความสงสัย“ก็มันไม่มีใครกลับมาบ้านน่ะสิ” ธีรภัทรตอบพลางยักไหล่“อ้าว ทำไมล่ะคะ ทำไมพรีนไม่เห็นรู้เลย” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน“ไม่รู้ พวกนั้นโตกันหมดแล้ว คงอยากมีเวลาส่วนตัวนั่นแหละ” ชายหนุ่มบอกตามที่คิด“พรีนก็โตแล้วนะคะ ทำไมพรีนไม่เห็นได้มีเวลาส่วนตัวบ้างเลย” เธอเบะปากอย่างไม่เข้าใจ“มีน่ะมีได้ แต่ไม่ใช่กับพี่” เขาเอ่ยเสียงดุ“พี่ธีลำเอียงอะ”“ก็พวกนั้นมันเป็นผู้ชายมันดูแลตัวเองได้ เราเป็นผู้หญิง ลองถามพวกนั้นสิ ว่ายอมปล่อยให้เราอยู่คนเดียวหรือเปล่า” ธีรภัทรอธิบายให้หญิงสาวฟังอย่างใจเย็น“โธ่ พรีนก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อนหรือไปนอนค้างกับเพื่อนบ้างนะ” คนตัวเล็กงอแงพอน่ารัก“ก็ไปสิ ถ้าต้องทำงาน แต่ต้องมีพี่หรือคนไปด้วย” เขาอมยิ้มเมื่อเห็