Todos os capítulos de After One Night, He Became My Boss: Capítulo 161 - Capítulo 170

Elena's Pov"I'm going to the company," tumango ako. "Just stay here, 'kay?" "Yes, Enzo." Kumunot ang kanyang noo. "Yes, baby." I kissed his lips, and his cheeks blushed. Ang cute. "Babalik agad ako," bulong niya at hinalikan niya ako sa pisngi na para bang may kaagaw siya sa akin. Hindi ko tuloy mapigilan ang mapangiti dahil ni minsan, hindi pinaramdam sa akin ni Enzo na ayaw niya akong kasama. Ganito pala kapag minamahal ka nang tama. Everything felt surreal, and I felt like everyone was just not true at all. Minsan iniisip ko kung tama ba talaga ito? Na deserve ko ba talaga si Enzo?Pinikit ko ang aking mga mata at binalikan kung paano ako inalagaan ni Enzo. He always makes sure I get a good night's sleep, while I could see he wasn't sleeping well. He makes sure to feed me, drink me well, so he would be at peace. Ganoon pala kapag minamahal ka nang tama.

Enzo’s Pov “If it is a matter of business, Lola, I already fixed it,” I said without even looking at my Lola because I was reading something. Alam ko lang na siya iyon dahil siya lang naman ang lola ko na mahilig sumulpot sa opisina ko nang walang kahit anong sinasabi. “I didn’t come here for that, apo.” Sa pagkakataong iyon, nag-angat ako ng tingin sa kanya. Seryoso siyang naglalakad patungo sa akin, “Maraming eskandalo ang kinakaharap mo bilang paglabag sa batas ng opisina na ikaw mismo ang gumawa.” “Lola,” “Apo, magaling ka. You always aim for big, and I have to say that you always surprise me.” Papalapit siya nang papalapit na alam kong lalong bumibigat ang bawat salitang sasabihin niya. “Kung ako lang ang masusunod, I would never try to put you down because you contributed a lot to our company.” Mahigpit ko

Elena’s Pov 3 years later… “Congratulations, Miss Elena Castillo Navarro.” “Thank you, Mrs. Smith and Mr. Smith.” Pagtanggap ko sa kanilang mga kamay, sabay ngiti nang matamis. Sila ang mga kasama ko mula noon hanggang ngayon sa buhay ko dito sa Canada. Sila lang din ang nagtiwala sa aking kakayahan kaya napatayo ko ang five-star restaurant na ito. I studied culinary and arts for a year, ginugol ko ang buhay ko doon habang nagtatrabaho naman. Hindi naging madali ang simula pero ang ganda ng kinalabasan. Now, I finally own a restaurant here in Canada and a hotel as well. Other than that, may mga ibang properties na bahay at lupa na rin ako habang patuloy pa rin ang pag-angat ng aking negosyo. May ilang kumuha na ng branches sa aking restaurant, and I was so glad about it. Everything was just so freaking good. Habang patuloy ang buhay na kumakampi sa akin, ganoon si Enzo na lalong gumagawa ng pangalan sa iba't ibang dako ng bansa. And honestly? Masaya ako na sa wakas, umaay

Stacey’s Pov“Party, party!” Sigaw ko. Umugong ang hiyawan sa loob nang bar habang mas lalong umindak ang aking pagsasayaw dahil sa ganda nang musika na pinapatugtog nang DJ. Everyone danced like there was no tomorrow, like no one would try to take their happiness from them. Hindi ko alam kung anong tinatakasan nila. Basta ako, tinatakasan ko ang magulong kong mundo. Mabuti nga at may kaibigan akong sina Cassandra at Elena para pagsabihan ko ng problema ko, pero hindi lahat. Hindi nila alam kung taga-saan ako. Kung sino ba talaga ako. “Stacey! Gumising ka na diyan!” Tuwing weekend, umuuwi ako sa bahay ng mama ko at ng stepdad ko para magpaalila na naman. Umungol ako bago bumangon. Ang dami kong ininom kagabi, kaya ngayon ay sumasakit ang ulo ko. I really hate weekends. Mas gusto ko pa iyong kasama pa namin si Elena sa condo kasi nag-iinom lang kami tapos tamang kuwentuhan. Alam mo ‘yon

Stacey’s pov “What the—” Malalaki ang kanyang mga hakbang habang naglalakad papalapit sa akin. Pulang-pula ang kanyang mukha; umuusok pa ang kanyang ilong. Naglakad ako paatras upang hindi na siya makalabas dito at hindi na niya muling makita, pero mabilis niyang hinawakan ang aking pulso. Sinisigurado niyang hindi ako makakaalis anuman ang mangyari. My heart thudded in my throat. I tried to pull my hands from his tight grip, but he was too strong. “P-please,” pagmamakaawa ko. Dahil sobrang sakit na talaga ng pagkakahawak niya sa akin, pakiramdam ko mababali na ang aking kamay. “Bakit ba nakikialam ka pa, ha? Si Jinn—“ napapikit siya nang hindi niya natapos sabihin ang mga salitang iyon. Like it was a name he always despised to say. Marahas niya akong binitawan, my arms are getting hurt, but I didn’t show it to him. “Leave,” dumadagundong sa loob ng kuwarto ang kanyang boses. “I-I’m sorry, I will go pay for the damage.” My voice shaking, and sat, trying t