All Chapters of After One Night, He Became My Boss: Chapter 181 - Chapter 190

Stacey’s Pov “Matteo?” I asked, making sure that I saw the right face. Tinapunan niya ako ng malamig na tingin, na animo’y ayaw makipagbiruan sa akin. Dahil lasing ako, hindi ko alam kung ano ang pumasok sa utak ko at tumayo ako, pero dahil hindi ko maayos ang pagtindig ko ay halos matumba ako. Mabuti na lamang ay agad na umalerto ang kanyang kamay patungo sa aking baywang. My heart skipped a beat. Ang lakas ng tibok ng puso ko na tila ba nakikipagsabayan sa lakas ng tugtog. Our gaze locked. Panic shrieked through my veins. Halos magkalapit lang ang mukha namin, pero napansin niya ata na nakatitig lang ako sa kanya, kaya inayos niya ako nang tayo, pero bago pa man niya alisin ang mainit niyang kamay sa aking baywang ay hinawakan ko ang pulso niya. “H-huwag, huwag mo akong iwan,” mahina kong bulong na alam kong hindi rin niya maririnig dahil sa lakas ng tugtog ng musika. Mas lalo kong hinigpitan ang pagkakahawak sa pulso niya, “P-please.” His jaw tightened and in the

Stacey’s Pov Lunes na naman. Kailangan ko na namang magtrabaho para mabuhay. Kailangan ko na namang makipagplastikan sa mga tao doon dahil kung hindi, ako ang matatalo sa huli. Huminga ako nang malalim. I need to breathe out just to fvcking be at my best before I enter the Delgados’ building. Sa araw na iyon, hindi naging madali sa akin ang lahat. Pero mabuti na lamang at hindi naman naging mainit ang ulo ni Matteo, kaya naging magaan ang araw ko. Caspian went to my place, agad ko siyang pinakyuhan nang nagpakita siya sa akin, “Pvtangina mo!” Sigaw ko sa mukha niya. Tumawa lang siya at pumasok na kami sa loob ng condo. Alas, sais-tu na. Hindi ko alam kung bakit nandito na naman siya. Isinalampak ko ang aking sarili sa sofa at inihagis ko kung saan ang aking bag. Damn, kailangan ko nang magpahinga. Baka tuluyan na akong mamatay dahil dito. Ipinikit ko ang aking mga mata. Naramdaman kong may biglang humarang para hindi masinagan ng ilaw ang aking mga mata. I o

Stacey’s Pov Napalingon ako sa kabilang way, tapos sa kabila naman. Nang makumpirma kong walang tao doon. Napatili ako habang naglalakad sa hallway patungo sa cafeteria. Gosh! “Did he really say thank you to me?” I asked myself and I'm not impit na napasigaw habang binabalikan kung paano siya nagsabi ng thank you sa akin. Ugh, ang hot pa rin niya kapag soft boy siya! Gosh, para na akong mababaliw. I inhaled and exhaled to calm myself and stay composed, then opened the cafeteria. Pagdating ko, everyone was chitchatting with their friends or colleagues—lahat sila ay may kanya-kanyang mga ginagawa at sariling mundo. Bigla ko tuloy na-miss yung kami naman ng mga kaibigan ko na magkasama, tapos si Elena ang lagi naming puntirya dahil nahahalata naming may gusto si Enzo sa kanya. Oh, how I miss those days. Ano ba, Stacey? May iniutos sa’yo! Nagtungo na ako sa nagtitinda at sinabi ko ang pangalan ni Mr. Delgado. Nang ihanda niya ang mga pagkain sa tray, nalula

Stacey’s PovPagkagising ko, wala na si Mr. Delgado sa kanyang madalas na posisyon. Asan naman kaya siya? Bumangon ako at nahulog ang mamahaling jacket ni Mr. Delgado na ipinatong niya sa akin. Mabilis ko iyong pinulot at pinagpagan. Baka kasi bigla siyang dumating at isipin niyang pinabayaan ko ang jacket niya. Pero saglit kong hinawakan iyon nang mahigpit at napangiti…hindi ko maiwasang isipin na inilagay niya ito sa akin upang hindi ako ginawin. Nakapagat labi ako, at halos mapatili habang hawak-hawak ang jacket. Natigil lang ako nang biglang bumukas ang pintuan. Paglingon ko, si Mr. Delgado na may dalang tray na may lamang pagkain. Kumunot ang noo ko. Pero agad kong inilagay sa may sofa ang kanyang mamahaling jacket para tulungan siya. “Hala sir,” umiling siya at inilagay ang tray sa may lamesa.“Sit,” he demanded like he was a boss. Napakurap ako. Ayoko sanang makipag-us

Stacey’s PovUnti-unti kong idinilat ang aking mga mata at si Matteo ang bumungad sa akin. “P-pero sir siya po ang—““Get out, now!” His voice thundered that even I flinched when I heard it. Napapikit ako, pero hinawakan niya ang panga ko ng dahan-dahan, kaya sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Para akong aatakehin sa puso habang ginagawa niya iyon, ni hindi ko man lang namalayan na nagkukumahog na umalis iyong tatlo. “It’s me, Anas—I mean Stacey,” he whispered while saying it in my face. And then cleared his throat when he realized how close we are. Inayos niya ang kanyang necktie at madilim na tumingin sa akin.“Ano? Titingnan mo na lang ako?” Sarkastiko niyang tanong.Natulala lang ako, hindi agad ako nakapagsalita. “Now, let’s go to my office.” Tumango lang ako at sumunod sa kanya. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa aking bag habang nakasunod sa kanya habang lumilinga-linga sa p