เว่ยซ่งยืนมองบุตรของตนอยู่ในมุมทางเดินอันเงียบงัน สิบห้าปีมานี้แม้ดูเหมือนเขากับบุตรชายคนโตอยู่ร่วมกันอย่างสงบ แต่ในใจของเขารู้ดีว่าความผิดในอดีตแม้ผ่านไปนาน ความรู้สึกที่กัดกินในใจก็ยังคงอยู่ปีนั้น...เว่ยกวงอวี่เพิ่งแปดขวบ เขาพาบุตรชายเข้าสำนักหอนทีไปด้วย หลังตามหาฮูหยินมานานแล้วไม่พบ จริงๆ เขายอมรับว่าเป็นความผิดของตน หากเขาไม่ทิฐิแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารังเกียจคนฝ่ายมาร ฮูหยินของเขาก็คงไม่แอบหนีออกไปเช่นนั้นใช่แล้ว...มารดาของเว่ยกวงอวี่เป็นศิษย์ของพรรคอวิ๋นซานเขาเข้าร่วมกับฝ่ายธรรมะ ต่อต้านฝ่ายมารเพราะคิดมาเสมอว่าฝ่ายนั้นทั้งชั่วร้ายและโสมม ไม่เคยแม้แต่จะมีเสี้ยวความคิดหนึ่งว่าไม่ว่าฝ่ายใดก็มีทั้งดีและร้าย ตอนรู้ว่าฮูหยินของตนเป็นคนของฝ่ายมาร เขากลับขับไล่นางไปโดยไม่ใส่ใจสักนิดว่านางกำลัง...ตั้งครรภ์บุตรชายของเขาผู้นี้เป็นคนฉลาดทั้งยังเก็บความรู้สึกได้เป็นอย่างดี ความดื้อรั้นของเว่ยกวงอวี่ก็เหมือนกับเขาไม่มีผิด เขาเพิ่งมารู้ความจริงว่าบุตรชายฝึกวรยุทธ์อย่างจริงจัง ก็เพราะหวังจะออกไปตามหามารดานึกไม่ถึง...ในปีนั้นสำนักหอนทีกลับเกิดเรื่องขึ้น ไม่เท่านั้นแม้แต่คนของพรรคมารก็ไม่รอดพ้
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
