บทที่ 2.6

เว่ยซ่งยืนมองบุตรของตนอยู่ในมุมทางเดินอันเงียบงัน สิบห้าปีมานี้แม้ดูเหมือนเขากับบุตรชายคนโตอยู่ร่วมกันอย่างสงบ แต่ในใจของเขารู้ดีว่าความผิดในอดีตแม้ผ่านไปนาน ความรู้สึกที่กัดกินในใจก็ยังคงอยู่

ปีนั้น...เว่ยกวงอวี่เพิ่งแปดขวบ เขาพาบุตรชายเข้าสำนักหอนทีไปด้วย หลังตามหาฮูหยินมานานแล้วไม่พบ จริงๆ เขายอมรับว่าเป็นความผิดของตน หากเขาไม่ทิฐิแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารังเกียจคนฝ่ายมาร ฮูหยินของเขาก็คงไม่แอบหนีออกไปเช่นนั้น

ใช่แล้ว...มารดาของเว่ยกวงอวี่เป็นศิษย์ของพรรคอวิ๋นซาน

เขาเข้าร่วมกับฝ่ายธรรมะ ต่อต้านฝ่ายมารเพราะคิดมาเสมอว่าฝ่ายนั้นทั้งชั่วร้ายและโสมม ไม่เคยแม้แต่จะมีเสี้ยวความคิดหนึ่งว่าไม่ว่าฝ่ายใดก็มีทั้งดีและร้าย ตอนรู้ว่าฮูหยินของตนเป็นคนของฝ่ายมาร เขากลับขับไล่นางไปโดยไม่ใส่ใจสักนิดว่านางกำลัง...ตั้งครรภ์

บุตรชายของเขาผู้นี้เป็นคนฉลาดทั้งยังเก็บความรู้สึกได้เป็นอย่างดี ความดื้อรั้นของเว่ยกวงอวี่ก็เหมือนกับเขาไม่มีผิด เขาเพิ่งมารู้ความจริงว่าบุตรชายฝึกวรยุทธ์อย่างจริงจัง ก็เพราะหวังจะออกไปตามหามารดา

นึกไม่ถึง...ในปีนั้นสำนักหอนทีกลับเกิดเรื่องขึ้น ไม่เท่านั้นแม้แต่คนของพรรคมารก็ไม่รอดพ้นชะตากรรมของการล่มสลาย ฮูหยินของเขาถูกคนในพรรคสังหาร ก่อนตายนางคลอดเด็กในครรภ์ออกมา เป็นเด็กแฝดชายหญิง...

เว่ยซ่งยังจำได้ดีว่าตอนที่เขาไปเห็นฮูหยินของตนนอนจมกองเลือดนั้น เว่ยกวงอวี่กลับเอาแต่กอดน้องๆ เอาไว้ในอ้อมแขนทั้งสองข้าง เหม่อมองมารดาที่แน่นิ่งไปไม่ขยับ เขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้แสดงความเศร้าโศก ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ เลย

ตอนเขาเอื้อมมือออกไปหมายช่วยอุ้มหนึ่งในสองของเด็กทารก เว่ยกวงอวี่กลับไม่ยินยอมทั้งยังมองมาด้วยสายตาเป็นอริ กล่าวว่า

‘พวกเขาเป็นน้องของข้า ทั้งสองคนล้วนเป็นน้องของข้า หากท่านกล้าคิดจะทำลายคนใดคนหนึ่ง ชั่วชีวิตนี้ข้าจะไม่ให้อภัยท่าน!!!’

ทารกฝาแฝดเป็นตัวแทนของความชั่วร้ายและความอัปมงคล ทว่าเขาไม่เคยมีความคิดนั้น ทั้งไม่อยากเชื่อว่าบุตรชายจะมองว่าเขาคิดจะสังหารบุตรคนใดคนหนึ่ง

หลายปีถัดมา...เว่ยกวงอวี่หายออกไปจากจวน กระทั่งเขาได้ยินมาว่ากลุ่มสุดท้ายของพรรคมารที่หลบเร้นถูกโจมตี ทุกคนถูกสังหารภายใต้คมกระบี่ของคนคนเดียว ร่างนับสิบนอนจมกองเลือดอยู่ข้างกองไฟที่ดับมอด เลือดไหลนองกลิ่นคาวคลุ้ง...

หลังได้รับข่าวนั้นเว่ยซ่งได้ใช้กำลังภายในทั้งหมดช่วยประคองอาการของเว่ยกวงอวี่ ตระหนักแล้วว่าบุตรชายที่ทั่วทั้งร่างบาดเจ็บหนัก แท้ที่จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เว่ยกวงอวี่ในวันนั้นจนถึงวันนี้ ไหล่ขวาก็ยังปรากฏฝ่ามือน้ำแข็งของผู้คุมกฎพรรคอวิ๋นซาน แม้ยังคงมีชีวิตอยู่แต่ร่างกายก็อ่อนแอยิ่ง ทุกครั้งที่อากาศหนาวเย็นอาการก็จะกำเริบ ทั่วทั้งร่างถูกความเย็นกัดกร่อน แม้มีชีวิตอยู่ก็ต้องทนทุกข์ทรมานจากฝ่ามือน้ำแข็งนั้น ...ไม่มีทางรักษา

ชายหนุ่มมองไปยังมุมทางเดิน ตระหนักดีว่าเมื่อครู่บิดายืนอยู่ตรงนั้น เขาสบตากับเส้าชิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล อีกฝ่ายหรุบตาลงไม่พูดไม่ขยับ นั่นก็เท่ากับว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง บิดายืนแอบมองอยู่ตรงนั้น...นานมาก

เขากระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอก รินชาให้น้องชาย จากนั้นรับปากอีกฝ่ายว่าจะสอนการเล่นหมากล้อมให้

รุ่งเช้าวันถัดมาหลังกลับมาจากร้านแลกเงินฟู่กุ้ย ยังไม่ทันได้กลับเรือนไปเปลี่ยนชุดพ่อบ้านก็วิ่งตามเข้ามาบอก “เรียนคุณชายใหญ่ หน้าจวน...คุณหนูเก้าตระกูลกู้มาขอเข้าพบท่านขอรับ”

เว่ยกวงอวี่เลิกคิ้วอย่างนึกไม่ถึง “รวดเร็วถึงเพียงนี้?”

“เอ่อ...จะให้ข้าน้อยบอกนางว่าอย่างไรขอรับ”

“เตรียมของว่างน้ำชาพานางไปรอที่ศาลาฝูหรง”

“เอ๋??” พ่อบ้านเบิกตาอ้าปาก “ตะ...แต่...” เขากำลังจะคัดค้านแต่โดนสายตาเย็นเยียบของเว่ยกวงอวี่สาดประกายให้หยุด... “ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”

แล้วร่างท้วมก็รีบก้มงุดก้าวฉับๆ ไปยังหน้าประตูจวน

เส้าชิงมองผู้เป็นนาย

“เจ้าไปดู อย่าให้นางพูดเหลวไหลต่อหน้าพ่อบ้าน ข้าไม่อยากให้ใครรู้ว่าตระกูลเว่ยเคยเกี่ยวข้องกับชาวยุทธ์”

หากราชสำนักตรวจสอบ เขาเกรงว่าเรื่องที่ร้านแลกเงินฟู่กุ้ยเคยเป็นหอข่าวของสำนักหอนทีจะถูกเปิดโปง ถึงเวลานั้นไม่เพียงจะถูกลงโทษอย่างหนัก แม้แต่โทษประหารเองก็คงไม่อาจรอดพ้น!