All Chapters of ในวันที่ฉันเซ็นชื่อแทนเธอ: Chapter 1 - Chapter 9

ชีวิตแต่งงานยี่สิบปีของฉันจบลงด้วยความตาย และคนที่ลงมือ…คือสามีของฉันเอง มาร์โก คอร์วินี รวมถึงลูกชายของเรา แน่นอน ก่อนหน้านั้นเขาได้กลืนกินอำนาจอาณาจักรของตระกูลฉันไปจนสิ้น ทั้งหมดก็เพื่อ อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ เจ้าหญิงแห่งตระกูลคู่อริฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง..ฉันย้อนกลับมาแล้ว..กลับมายังโบสถ์ ในวันที่ฉันทำสัตย์สาบานด้วยเลือดกับมาร์โก และเป็นวันที่สองหลังพิธีฝังศพพ่อแม่ของฉันด้วย“ในนามของตระกูลโรมาโนและคอร์วินีเราขอเป็นสักขีพยานแห่งคำสาบานนี้ คำสาบานที่จะผูกสองอาณาจักรเข้าด้วยกันทั้งด้วยสายเลือด…และด้วยกฎหมาย”เสียงของบาทหลวงดังกังวานก้องไปทั่วมหาวิหารโฮลีเนมแห่งชิคาโกคู่หมั้นของฉัน มาร์โก ยืนอยู่ข้างกายในมือเขาถือกริชพิธีการ มรดกตกทอดของตระกูลแต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่แถวหลังสุดของโบสถ์เหมือนครั้งก่อนทุกประการอิซาเบลลา ฟัลโคเน่ เธอสวมชุดผ้าไหมสีแดงเลือดหมู พร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะประดับอยู่บนริมฝีปากฉันจำสร้อยคอไพลินเส้นนั้นได้ชิ้นเด่นจากงานประมูลของโซเธอบีส์ ครั้งล่าสุดดูเหมือนมาร์โกจะไม่เคยลังเลเลย หากการทุ่มเงินจะทำให้อิซาเบลลามีความสุขเธอรู้เต็มอ

ในช่วงหลายวันต่อมา ฉันค่อย ๆ ทยอยขายของมีค่าของตัวเองอย่างเงียบๆกระเป๋ารุ่นพิเศษที่ผลิตเพียงไม่กี่ใบ สร้อยเพชรที่ส่องประกายราวหยาดดาวภาพวาดล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้ ทุกชิ้นคือสิ่งที่แม่เลือกให้ด้วยความรักและตอนนี้ มันกลายเป็นบันไดขั้นแรกสู่เส้นทางหลบหนีของฉันฉันเคลื่อนย้ายเงินผ่านบัญชีธนาคารนอกประเทศ ก่อนจะฝากมันไว้ในบัญชีธนาคารที่สวิตเซอร์แลนด์อย่างรอบคอบมาร์โกไม่ระแคะระคายเลย เขากำลังวุ่นวายกับการจัดทริป “ฮันนีมูน” ให้ผู้หญิงอีกคนเช้าวันที่สาม เขามาเคาะประตูห้องฉัน“ซามารา ฉันอยากคุยด้วย” น้ำเสียงเขาอ่อนลงเล็กน้อยแต่ดวงตาของเขายังคงว่างเปล่า ไร้แววความรู้สึกใดๆเมื่อฉันเปิดประตู เขายื่นเช็คมาให้“นี่สำหรับเธอ” เขาเอ่ยพลางยื่นมันมาให้“แม้กองทุนจะถูกนำไปใช้แล้ว… แต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้เธอไม่เหลืออะไรเลย”ฉันมองตัวเลขเงียบ ๆ หนึ่งล้านดอลลาร์ ค่าปลอบใจเล็กน้อยสำหรับมรดกห้าสิบล้านที่แม่ฝากไว้ด้วยชีวิตหากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงซาบซึ้งจนใจอ่อนแต่ตอนนี้ ฉันเพียงยิ้มบาง “ขอบคุณนะคะ มาร์โก”ความนิ่งของฉันทำให้เขาดูไม่สบายใจ“ฉันจะพาอิซาเบลลาไปลาสเวกัส มีธุระของค

ฉันก้าวออกจากคฤหาสน์โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลยที่นั่นจบลงแล้ว สำหรับฉัน ทั้งความทรงจำ ทั้งความเจ็บปวดหกชั่วโมงต่อมา ฉันยืนอยู่ที่ทางออกสนามบินเมืองลอสแอนเจลิสแสงแดดแห่งแคลิฟอร์เนียส่องสว่าง อบอุ่น และอิสระต่างจากสีเทาเย็นชาของชิคาโก ราวกับเป็นคนละโลกฉันลากกระเป๋าเดินทางฝ่าฝูงชน แล้วปล่อยให้ตัวเองค่อย ๆ จางหายไปกับผู้คนรอบตัวครั้งนี้…คงไม่มีใครออกตามหาฉันอีกแล้วในความคิดของมาร์โก ฉันคงสิ้นลมหายใจไปนานแล้วสามเดือนแห่งความมุ่งมั่นและความพยายามอย่างไม่ลดละและในที่สุด หอศิลป์ของฉันก็เปิดต้อนรับแขกอย่างเป็นทางการ“สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ดิฉันขอต้อนรับทุกท่านสู่ค่ำคืนเปิดตัว ‘แกลเลอรี รีเบิร์ธ ค่ะ”ฉันยืนอยู่ท่ามกลางพื้นที่จัดแสดงงานศิลป์อันหรูหราในย่านเบเวอร์ลีฮิลส์ สายตามองทอดไปยังแขกระดับแนวหน้าของลอสแอนเจลิสที่มาร่วมงานผลงานทุกชิ้นบนผนังผ่านการคัดเลือกด้วยตัวฉันเองตั้งแต่งานร่วมสมัยที่ท้าทายกรอบเดิมของศิลปินหน้าใหม่ไปจนถึงผลงานชิ้นเอกทรงคุณค่าที่หาชมได้ยาก“ซามารา ที่นี่งดงามมากจริง ๆ” เจนนิเฟอร์ วอลช์ โปรดิวเซอร์ภาพยนตร์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม ถือแก้วแชมเปญอย่างสง่

“คุณโรมาโนคะ นิตยสาร นิตยสารศิลปะรายสัปดาห์ อยากทำบทความพิเศษเกี่ยวกับคุณค่ะ”สัปดาห์ก่อนคริสต์มาส แกลเลอรีของฉันกลายเป็นศูนย์กลางของวงการศิลปะในแอลเอภายในเวลาเพียงสี่เดือน ‘Rebirth’ ทำยอดขายทะลุยี่สิบล้านดอลลาร์ในที่สุดฉันก็พิสูจน์ได้แล้วว่า ฉันไม่ได้แค่เอาชีวิตรอดโดยไม่มีมาร์โก คอร์วินีฉันสามารถเติบโตและประสบความสำเร็จได้“บอกพวกเขาว่าฉันว่างสัปดาห์หน้า” ฉันบอกซาราห์ขณะที่กำลังจัดตกแต่งสำหรับนิทรรศการคริสต์มาส ซาราห์ก็รีบวิ่งมาหาฉัน สีหน้าซีดเผือด“บอสคะ ข่าวร้ายค่ะ” เธอพูด “มาร์โก คอร์วินี มาถึงแอลเอเมื่อวานนี้”เครื่องประดับคริสตัลในมือฉันแทบจะหล่น“อะไรนะ?”“เขามากับภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ และเช็กอินเข้าพักที่โรงแรมเบเวอร์ลีฮิลส์” ซาราห์พูดต่อ “ได้ข่าวว่าตระกูลคอร์วินีกำลังมีปัญหาอย่างหนักที่ชิคาโก” หัวใจฉันเริ่มเต้นแรงมาร์โกอยู่ที่แอลเอ กับอิซาเบลลา“ปัญหาอะไร?” ฉันถามซาราห์เปิดหน้าฟีดข่าวบนแท็บเล็ตให้ดู“เอฟบีไอบุกตรวจค้นทรัพย์สินสำคัญหลายแห่งของตระกูลคอร์วินีค่ะ ได้ข่าวว่ามีคนในหักหลัง”ฉันมองภาพใบหน้าตึงเครียดของมาร์โกบนหน้าจอ ความรู้สึกหนักอึ้งก่อตัวในท้อง

เช้าวันคริสต์มาส ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงคลื่นซัดฝั่งแผ่วเบาแสงอาทิตย์ส่องผ่านกระจกเข้ามา อบอุ่นและอ่อนโยนมันเป็นคริสต์มาสที่เงียบสงบที่สุดในรอบหลายปีของฉันไม่มีการเมืองในครอบครัว ไม่มีรอยยิ้มเสแสร้ง มีเพียงความสงบแท้จริงฉันเดินออกไปที่ระเบียง และพบว่าอาหารเช้าถูกจัดเตรียมไว้อย่างงดงามบนโต๊ะสตรอว์เบอร์รีสด ครัวซองต์อุ่น ๆ และกาแฟบลูเมาน์เทนหอมกรุ่นหนึ่งกา“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณโรมาโน”แม่บ้านชื่อเอลีนา หญิงชาวอิตาเลียนวัยราวห้าสิบ ผู้สง่างาม เดินเข้ามาหา“คุณดันเต้สั่งให้เราเตรียมอาหารเช้าให้คุณค่ะ”“แล้วเขาอยู่ไหนคะ?” ฉันถาม“กำลังจัดการธุระด่วนบางอย่างค่ะ” เอลีนายิ้ม “เขาบอกว่าไม่อยากรบกวนคุณ อยากให้คุณได้นอนพักเต็มที่”ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นกลางอกของฉันมาร์โคในชีวิตก่อนของฉันไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของฉันเลย เขามักปลุกฉันกลางดึกด้วยข้ออ้างว่าเป็น “ธุระของครอบครัว” แต่ดันเต้…เขาปกป้องแม้กระทั่งเวลานอนของฉันช่วงบ่าย รถมาเซราตีสีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ดันเต้ก้าวลงจากรถ มือถือกล่องของขวัญหลายใบ“เมอร์รี่คริสต์มาส ซามารา” เขาพูด พลางยื่นของขวัญให้ฉันฉันเปิด