All Chapters of Trapped by the Billionaire : Chapter 11 - Chapter 20

Mabilis ang tibok ng puso ni Agatha habang hawak niya ang folder ng mga proyekto sa harap ng office desk ni Albert Clarence Kensington. Hindi niya maalis sa isip ang nakaraang pagkakataon na nagtagpo sila—ang malamig at mapang-akit na tingin niya, at ang init ng katawan niya sa bawat accident na lapit niya rito. “Agatha,” malalim at mabagal na tinig ni Albert. “Kailangan nating tapusin ang report na ito bago mag-hapon. Dito ka muna sa tabi ko.” Napatingin siya sa kanya. Sa tabi niya? Ang katahimikan ng opisina, ang lamig ng aircon, at ang distansya na tila masyadong maliit ay nagdulot ng kakaibang kaba sa dibdib niya. “Uh… o-okay po,” sagot ni Agatha, ramdam ang init sa pisngi niya. Albert ang umupo sa kanyang leather chair, at siya ay tumayo lang sa tabi, hawak ang folder. Ngunit sa bawat pagkakataon na kinailangan niyang tingnan ang mga dokumento, si Albert ay lumalapit—ang katawan niya ay tila ba natural na nakakaangat sa init ng kanyang aura. Isa itong bagay na hindi maipaliwa

Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang katawan ko nang makita ko siya. Nakaupo sa lobby ng Kensington Grand Hotel, abala sa pagpapakilos ng mga bisita, at doon sa kabilang gilid ng room—si Serena. Maganda siya. Napakaganda. Ang buhok niyang kulay tsokolate na dumadampi sa balikat, ang suot na pulang gown na halos sumasaklaw sa kanyang buong hubog na katawan. Hindi lang basta maganda—may aura siyang kontrol at power na agad kong naramdaman. At alam kong hindi lang ako ang nahuhulog sa presensya niya. “Agatha…” Hindi ko man naisip na maririnig ko ang boses na iyon, narinig ko siya bago pa man siya lumapit. Si Albert. Ang tingin niya kay Serena… iba. Iba sa dati niyang tinitingnan ako. Protektado. Possessive. At habang nakatingin siya sa akin ng isang segundo, ramdam ko ang init sa dibdib ko—hindi ko alam kung gusto ko ba itong tanggapin o labanan. Pinilit kong huminga nang malalim, tinakpan ang kamay kong nanginginig sa gilid ng table. “Magaling siya,” ang bulong ko sa sarili. Hin

Ang araw ay tila mas maliwanag sa mismong sandaling pumasok si Agatha sa lobby ng Kensington Grand Hotel. Kahit na sanay na siya sa maayos at marangyang paligid, may kakaibang kaba sa dibdib niya ngayon. Hindi lamang dahil sa dami ng bisita o sa eksklusibong setup ng hotel, kundi dahil sa lalaking nakaupo sa malayong mesa—si Albert Clarence Kensington. “Agatha, dito ka,” tawag ni Albert, nakangiti habang nakaupo sa isang sleek na leather chair, may hawak na menu. Hindi siya nagmamadaling bumangon, ngunit ang puso niya’y biglang bumilis sa tibok. Hindi niya maikaila: kahit tatlong taon na ang nakalipas, may epekto pa rin sa kanya ang lalaking ito. “Salamat po,” mahinang sagot niya, bahagyang nanginginig ang boses. Ang bawat hakbang niya patungo sa mesa ay parang mabigat na hagdan, bawat tingin niya kay Albert ay nagdudulot ng init sa ilalim ng balat niya. Albert, sa kabilang banda, ay tahimik na iniestudyong siya. “Ang ganda mo ngayon,” bulong niya, hindi para marinig ng ibang tao k

Hindi ko na alam kung ilang ulit ko nang sinabing sa sarili ko na huwag nang magpapa-apekto sa kanya, ngunit bawat araw na kasama ko si Albert Clarence Kensington, parang mas pinapadali niya ang lahat para mapatunayang wala akong kontrol sa sarili kong katawan. “Agatha,” tawag niya habang nakatayo siya sa gilid ng desk na punong-puno ng mga papeles at files. “Dapat matapos natin ‘to bago mag-5 pm.” Tumango ako, pilit na iniwas ang tingin sa kanya, pero alam kong nakita niya ang bawat reaksyon ko—ang bawat panginginig ng katawan ko, ang bawat pagtaas ng dugo sa aking mukha. Habang inaayos ko ang mga dokumento, lumapit siya mula sa likod, at hindi ko maiwasang maramdaman ang init ng kanyang katawan sa likod ko. Ang amoy ng kanyang pabango, ang lakas ng kanyang presensya… para bang pinipilit niya akong bumigay. “Ang galing mo naman dito, Agatha,” mahina niyang bulong sa tenga ko, na halos kumalat sa buong katawan ko. “Pero baka mas mabilis kung ituturo ko sa’yo.” Dumampi ang kamay n

Ang init ng hapon ay tila walang awa. Ang sikat ng araw ay sumisilip sa malalaking bintana ng Kensington Grand Hotel, at si Agatha Caddel ay abala sa pag-aayos ng mga dokumento sa front desk. Ngunit kahit gaano siya ka-concentrate, hindi niya maiwasang maramdaman ang tingin ni Andrew Marquez, na tahimik na nakatayo sa gilid, nakangiti na parang may alam na hindi niya. “Agatha,” tawag ni Andrew, malumanay ngunit may kakaibang tono. “Mukhang nahihirapan ka diyan. Baka puwede akong tumulong?” Hindi niya maiwasang ngumiti ng bahagya, bagamat may halong pag-aalangan. “Salamat… pero kaya ko naman,” sagot niya, pilit na mahinahon. Ngunit si Andrew ay lumapit. Ang kanyang kamay ay hindi sinasadyang humipo sa braso ni Agatha habang ipinapasa ang ilang dokumento. Ang bigat ng kanyang katawan sa presensya niya ay nakakapanginig sa katawan ni Agatha—isang hindi maipaliwanag na kiliti sa ilalim ng balat. “Ah, pasensya na. Hindi ko sinasadya,” sabi ni Andrew, at ngiti niya ay tila may lihim. Ng