All Chapters of Trapped by the Billionaire : Chapter 21 - Chapter 30

Umaga iyon sa Kensington Grand Hotel, at nakapwesto si Agatha sa harap ng malaking counter sa front desk, hawak ang clipboard at nakatingin sa listahan ng mga bagong staff procedures. Ang hangin sa loob ng lobby ay malamig, ngunit iba ang pakiramdam niya ngayon—may init sa katawan na hindi niya maipaliwanag. “Agatha,” tawag ni Albert Clarence Kensington mula sa kanyang opisina, “halika dito sandali. Kailangan kitang turuan ng ilang bagong protocol para sa VIP arrivals.” Naglakad siya papunta sa opisina, hawak ang clipboard na parang sandata, subalit sa bawat hakbang, ramdam niya ang presensya ni Albert sa likod niya—malapad ang balikat, amoy pa rin ang cologne na nagpaikot sa kanyang utak. Nang buksan niya ang pinto, nakita niya si Albert na nakaupo sa leather chair, nakayuko sa dokumento, at may ngiti na parang alam niya lahat ng sikreto ng mundo. “Umupo ka rito,” utos niya, tinuro ang gilid ng desk. Habang nakaupo si Agatha, lumapit si Albert sa kanya at kinuha ang clipboard mul

Malamig ang simoy ng hangin sa hotel balcony, at halata ang bigat ng gabi sa bawat hakbang ni Agatha. Hawak-hawak niya ang railing habang pinagmamasdan ang kumikislap na ilaw ng lungsod. Para bang bawat bituin sa langit ay nakatingin sa kanya, pero mas masilaw siya sa lalaking nakatayo sa kanyang likuran. “Ayos ka lang ba?” tanong ni Albert, malapit sa kanya, tinig niya mababa at may bahid ng pang-aakit. Hindi niya nakita kailan nagsimula ang pagkakalapit niya sa kanya, pero ramdam ni Agatha ang init ng katawan niya na halos sumayad sa likod niya. Agatha huminga nang malalim, pilit na hindi mapansin ang tibok ng puso niya. “O-okay lang po,” sagot niya, kahit ramdam niya ang kanyang katawan na nag-aalsa. Albert ay dahan-dahang lumapit. Halos wala silang pagitan, ang amoy ng kanyang cologne ay pumuno sa ilong ni Agatha, at nakaramdam siya ng kakaibang kiliti sa balat. Mabilis ang tibok ng puso niya, at pilit niyang pinipigilan ang sarili na lumingon. Pero alam niyang hindi niya kayan

Umuulan nang malakas sa probinsya habang naglalakad si Agatha sa hotel corridor, dala ang mga files mula sa opisina. Halos hindi niya naramdaman ang lamig ng hangin; ang tanging naririnig ay ang tibok ng puso niya. Hindi niya maintindihan—bakit parang bawat tibok nito ay tumutunog nang mas malakas kapag naaalala niya ang gabing iyon kasama si Albert? Pumasok siya sa pantry para kumuha ng kape at doon niya narinig ang boses ni Albert—malapit sa opisina, malakas at malinaw. “Sigurado ka na sa engagement natin?” “Oo, kailangan na nating i-finalize ang kontrata. Si Serena, handa na sa lahat. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Agatha kung…,” Tumigil ang kanyang hininga. Parang may kumitil sa puso niya. Agatha. Albert. Serena. Engagement? Hindi niya maintindihan ang galit na tumutulong sa init ng katawan niya—ang sama ng damdamin at kasabay nito ang init ng katawan na muling naaalala ang haplos ni Albert sa isang gabing hindi niya makakalimutan. Ang kanyang mga kamay a

Tahimik ang hotel corridor, tanging tunog lang ay ang mahinang hakbang ng mga staff at ang pag-ikot ng ceiling fans. Nasa opisina ako, nag-aayos ng mga dokumento, nang maramdaman kong may tumitig sa akin mula sa likuran. “Agatha…” mahina ngunit malinaw na tinig ni Andrew Marquez. Lumiko ako, at doon siya—nakangiti, naka-suits na perpektong nagkakabit sa kanyang katawan. Para bang bawat galaw niya ay sinadyang akitin ako, sinubukang kontrolin ang bawat paghinga ko. “Andrew…” mahinang sagot ko, pilit na hindi nagpapakita ng kaba. Ngunit kahit anong pilit kong itago, ramdam ko ang pagtibok ng puso ko. Para bang mabilis nitong tinatalbog ang bawat hibla ng dugo sa dibdib ko. Lumapit siya ng konti, nag-alok ng kanyang braso para sa tulong sa mga file. “Ayusin mo ‘to, baka may makaligtaan ka. Huwag kang mag-alala, tutulungan kita.” Hawak ang file, nakaramdam ako ng kakaibang init sa palad ko—ang kanyang kamay, malapit sa akin, kahit bahagya lang, ay nag-iwan ng kiliti sa balat ko.

Ang araw ay tila mas maliwanag sa Kensington Grand Hotel, ngunit sa puso ko, may kirot na parang matulis na kutsilyo. Tatlong linggo na akong nagtatrabaho dito bilang receptionist, at akala ko ay nakasanayan ko na ang mga sulyap ng mga bisita, ang mga yakap ng propesyonalismo, at ang bigat ng aking nakaraan. Ngunit ngayong umaga, ramdam ko na may kakaibang tensyon sa hangin—isang malamig na panlalait na hindi ko mawari kung saan nanggagaling. Habang nakaupo ako sa aking desk, may ilang bisita na nagbubulong sa aking likuran. Ramdam ko ang bawat titig na dumadaan sa akin. Pinasadahan ko ang sarili ko, sinasabing “Ignore mo lang, Agatha,” ngunit sa bawat bulong, sa bawat halakhak, parang mas tumitibok ang aking dibdib—hindi lang dahil sa kahihiyan kundi dahil sa kakaibang init na dumadaloy sa aking katawan. “Did you see her with Mr. Albert last night?” “Parang mas close sila kaysa dapat.” “Bakit kaya nagmamadali siyang iwasan siya kahapon?” Ang mga salita ay parang matulis na tinik