All Chapters of Trapped by the Billionaire : Chapter 31 - Chapter 40

Tahimik ang lobby ng Kensington Grand Hotel. Halos wala nang tao, tanging mga night shift staff ang nag-iikot sa malalawak na pasilyo. Ang malamig na ilaw mula sa mga chandelier ay nagpapatingkad sa bawat detalye ng marangyang lobby—maraming kristal, malalapad na carpet, at amoy ng mahal na pabango na nagpapadama sa akin ng kakaibang kaba. At naroon siya. Si Albert Clarence Kensington, nakatayo malapit sa reception desk, nakatingin sa akin sa paraang hindi ko maipaliwanag. Para bang bawat tingin niya ay may iniwang apoy sa dibdib ko—init na hindi ko matakasan, kahit gusto ko. Huminga ako nang malalim, pilit iniwas ang titig niya. Pero hindi ko maiwasan—ang puso ko ay mabilis na tumitibok, ang katawan ko ay nagre-react sa presensya niya. Ilang taon na ang lumipas, pero parang kahapon lang nang gabing iyon… nang gabing iniwan niya ako ng pera, ng halik, at isang sugat sa puso. “Huwag kang matakot, Agatha,” mahinang sabi niya, halos bulong lang. Tigil ako. Parang tumigil ang oras. “A

Hindi ko maalis sa isip ko ang bawat galaw niya—ang bawat tingin, ang bawat salita. Si Albert Clarence Kensington. Ang lalaking minsang naging dahilan ng aking takot, ngunit ngayon, tila hindi ko kayang labanan ang init na bumabalot sa dibdib ko tuwing nakikita ko siya. Nakatayo ako sa lobby ng hotel, nag-aayos ng mga papel sa reception desk, pero ang isip ko ay sa kanya. Napapansin ko ang mga galaw niya mula sa malayo—ang paraan ng pagtayo niya, ang hawak sa kanyang relo na mayabang, at ang bahagyang ngiti kapag tinitingnan ang paligid. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko siyang tiningnan nang lihim. At sa bawat lihim na sulyap, may kirot na dumarating—hindi lamang dahil sa nakaraan, kundi dahil sa hindi ko matigil na pagnanasa. “Agatha.” Tumayo ako. Si Albert. Malapit na siya, masyadong malapit. Halos masumpungan ng kanyang amoy ang aking balat. Ang init ng katawan niya, ang halumigmig ng hangin sa lobby—lahat ay parang nagiging mas matindi. Ang puso ko, kahit ayaw ko, ay ma

Ang hangin sa loob ng lobby— Kensington Grand Hotel ay mainit at mabango sa halong aroma ng rosas at mabahong perfume. Nakasuot ako ng simpleng blouse at pencil skirt—hindi ko inakala na magiging sentro ako ng atensyon ngayong gabi. “Agatha, napakaganda mo naman sa kulay na ‘yan,” bulong ni Serena habang dahan-dahang naglalakad patungo sa akin. Ngiti niya’y matamis, pero alam kong may nakatagong lason. “Salamat,” nakangiti akong pilit. Ngunit ramdam ko ang tension sa pagitan namin, parang bawat galaw niya’y may kasamang pang-aakit at pananakot. Ngunit hindi lang siya ang naroroon. Si Albert—ang lalaki na dati kong tinakasan at ngayon ay may hawak ng kapangyarihan sa bawat sulok ng hotel—ay nakatayo sa dulo ng lobby. Ang mga mata niya’y nakatingin sa akin, mapanuri, protektibo, at may init na tumutulo sa bawat titig. Para bang alam niya ang bawat iniisip ko, bawat tibok ng puso ko. Serena ay lumapit ng mas malapit, halos mabangga ang katawan namin. “Alam mo, Agatha,” sabi niya, bos

Banayad na liwanag ng araw na sumisilip sa pagitan ng kurtina. Parang marahang hinahaplos ng umaga ang aking mukha, na tila ba may bagong pag-asang hatid. Ang hangin ay malamig pa, may halong katahimikan na bihira ko lang maramdaman sa magulong mundo ko. na iyon ay tila ordinaryong umaga sa Kensington Grand Hotel, ngunit sa bawat hakbang ko sa lobby, ramdam ko na may kakaibang tensyon sa hangin. Para bang bawat bisita, bawat staff, bawat anino ng halimaw sa paligid ay nakatingin sa akin. Hindi ko alam kung paano nagsimula ang usap-usapan—isang maliit na bulungan lang sana sa pagitan ng ilang staff, pero ngayon, tila lahat ay alam na ang aking pangalan at ang aking nakaraan kasama si Albert. Hindi ko maiwasang huminga nang malalim. “Agatha, kaya mo ‘to,” bulong ko sa sarili. Ngunit habang iniisip ko ito, hindi ko maiwasang maalala ang bawat sandali kasama siya—ang malamig at mainit na halo ng haplos niya noong una kaming magkita sa hotel. Ang bawat titig niya, ang bawat hindi sinasady

Hindi ko maintindihan ang bigat ng dibdib ko habang nakaupo sa maliit na café sa may kanto. Ang bawat hininga ko, bawat pag-indak ng katawan ko, ay may halong kaba at init. Ang hangin sa labas ay malamig, pero sa loob, parang may apoy na hindi ko mapigil—ang alaala ni Albert ay nananatiling sariwa sa aking isip. Tatlong araw na akong nagtago mula sa probinsya, mula sa kanyang mga mata na puno ng init at lihim na galit, at sa bawat sandali, ramdam ko ang bawat pagdikit ng kanyang kamay sa akin noong nakaraang gabi—ang simpleng haplos ng kanyang palad sa aking braso ay sapat na para mag-alon ang init sa katawan ko. At habang umiinom ako ng kape, hindi ko maiwasang isipin kung ano na ang nangyayari sa kanya. Sigurado akong galit siya, at sigurado rin akong may mga tanong siya sa sarili niya—bakit ako umalis, bakit bigla akong naglaho, at higit sa lahat, bakit kahit nasaktan ako, tila hindi niya ako kayang kalimutan. Albert… Sa kabilang dako ng probinsya, naroroon siya sa loob ng kany