Ang hangin ng gabi sa vineyard ay malamig, pero hindi sapat para palamigin ang init sa loob ko. Pumapaspas ang mga dahon ng ubas sa paligid, at ang liwanag ng mga parol ay naglalaro sa mukha ni Albert, nagpapatingkad sa kanyang mga mata—mga matang matagal ko nang hinahangad, kahit hindi ko inaamin. “Hinanap na kita,” bulong niya habang unti-unti siyang lumalapit sa akin. Hindi ko alam kung tawa o umiyak ako. Ang dami kong nadama sa isang iglap: galit, lungkot, pananabik… at higit sa lahat, hindi mapigil na pagnanasa. “Albert…” ang boses ko’y pabulong, parang takot sa dami ng emosyon sa loob ko. Ngunit ang kanyang kamay, malamig at matatag, ay dumapo sa aking braso, at ramdam ko ang init ng kanyang palad. “Agatha, hindi kita gusto lang sa alaala o sa isip ko. Mahal na mahal kita,” sabi niya, at tila yumanig ang lupa sa ilalim ng paa ko. Hindi ko kayang maniwala sa naririnig ko. Tatlong taon ng pagtakbo, tatlong taon ng pagtatago, at heto siya—nagbabalik sa akin, buong puso at buo
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
