The Billionaire Soldier and the Heiress Doctor のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Ang umaga sa Camp Bravo ay nagsimula nang may malamig at mabigat na hangin na nagmumula sa mga kabundukan ng Lopez.Matapos ang kanilang mapusok at lihim na pag-aangkin sa ilalim ng talon kagabi, bumalik sina Dr. Seraphina Villaraza at Kapitan Niguel Arandia sa reyalidad ng kanilang mga tungkulin. Abala ang buong batalyon. Nakasalansan na sa gitna ng maputik na kampo ang limang naglalakihang silver crates na naglalaman ng bilyun-bilyong halaga ng imported na gamot—ang mismong mga kahon na palihim na ipinadala ni Seraphina gamit ang kanyang Black Card at ang private chopper ng mga Villaraza.Nakatayo si Seraphina sa labas ng medical tent, yakap-yakap ang kanyang medical bag. Pinapanood niya ang mga kasamahang medic, lalo na si Nurse Sierra, na maingat na inililipat ang mga ampules ng gamot sa mga mas maliliit na kahon."Doktora," pagtawag ni Sierra habang pinupunasan ang pawis sa noo. "Kailangan nating maihanda ang mga ito bago mag-tanghali. Sabi ni Kapitan, sarado pa rin daw ang pangu

Ang malakas na ihip ng hangin mula sa elisi ng tatlong naglalakihang Blackhawk helicopters ng mga Villaraza ay nagpalipad sa makapal na putik at usok ng nawasak na Camp Bravo.Sa gitna ng kaguluhan, mabilis na inilipat ng mga elite trauma surgeons mula sa Maynila ang duguang katawan ni Kapitan Niguel Arandia sa isang makabagong stretcher. Tumalikod na si Dr. Seraphina Villaraza, ang kanyang puso ay tila dinurog nang pino. Isinuko na niya ang kanyang kalayaan. Ang kapalit ng pagdating ng dambuhalang rescue na ito ay ang pagbabalik niya sa hawla ng kanyang bilyonaryong ama at ang tuluyang paglayo sa lalaking labis niyang minahal."Ipasok na siya sa chopper! Mabilis!" utos ni Tenyente Mateo, na inutusang sumama bilang bantay ng kapitan.Ngunit bago pa man maiangat ang stretcher papasok sa pintuan ng helicopter, isang malakas na sigaw mula sa Head Trauma Surgeon ng Villaraza Medical Group ang bumasag sa ingay ng makina."Ibaba niyo siya! Huwag niyong isakay!" tarantang sigaw ni Dr. Alcant

Ang maingay at nakakabinging pag-ikot ng elisi ng dambuhalang Blackhawk helicopter ay dahan-dahang humina. Mula sa maliit at madilim na bintana ng sasakyan, pinagmasdan ni Dr. Seraphina Villaraza ang nakakasilaw na mga ilaw ng Metro Manila. Wala na ang mga nagtataasang puno ng mahogany ng Lopez, Quezon. Wala na ang malamig na simoy ng hangin ng bundok. Ang nasa ibaba niya ngayon ay ang dambuhalang mansyon ng mga Villaraza na nakatayo sa pinakaeksklusibong bahagi ng Forbes Park—isang palasyong yari sa marmol at salamin na nagsilbing hawla niya sa buong buhay niya. Nang bumukas ang pinto ng chopper sa helipad ng mansyon, sinalubong siya ng pamilyar, mainit, at nakakasakal na hangin ng siyudad. "Bumaba na po kayo, Señorita," malamig na utos ni Commander Vargas. Wala nang luhang lumalabas sa mga mata ni Seraphina. Ang kanyang kaluluwa ay tila naiwan sa duguang medical tent sa Camp Bravo, hawak-hawak ang malamig na kamay ng lalaking mahal niya. Basang-basa pa rin ng natuyong dugo at p

Amoy ng matapang na antiseptic, puting kisame, at ang nakakabinging tunog ng heart monitor. Ito ang unang sumalubong sa kamalayan ni Kapitan Niguel Arandia nang tuluyan siyang magising mula sa isang buwang pagkaka-coma sa loob ng Intensive Care Unit ng Armed Forces Medical Center. Wala na siya sa madilim at maputik na tolda ng Camp Bravo. Wala na ang malamig na simoy ng hangin ng bundok ng Lopez. At higit sa lahat... wala na ang babaeng ipinagpalit niya sa kanyang sariling buhay. Ang unang buwan ng kanyang rehabilitasyon ay isang tunay na impyerno. Bawat paghinga ni Niguel ay tila pag-inom ng basag na salamin. Ang bala ng sniper na bumaon sa kanyang dibdib ay sumira sa malaking bahagi ng kanyang kanang baga. Ngunit ang pisikal na kirot ng kanyang mga operasyon ay walang sinabi sa nag-aapoy na sakit na patuloy na sumusunog sa kanyang dibdib sa tuwing maaalala niya ang mga huling salita ni Tenyente Mateo. "Nandiri raw po siya sa kalagayan ninyo, Sir. Ayaw niya raw po mag-alaga ng i

"Five Billion Pesos." Tatlong salita. Isang halaga na hindi kayang abutin ng kahit sinong ordinaryong tao sa buong buhay nila. Ang boses na naglabas ng mga salitang iyon ay hindi sumigaw. Hindi ito nagtaas ng tono. Ngunit ang lalim, lamig, at awtoridad na dala nito ay sapat na para yanigin ang bawat haligi ng Grand Ballroom ng Manila Peninsula Hotel. Tumigil ang pag-ikot ng mundo sa loob ng marangyang bulwagan. Ang mga bilyonaryong kanina ay nagtatawanan at iniinsulto ang pagbagsak ng mga Villaraza ay biglang natahimik. Ang auctioneer na may hawak ng kahoy na martilyo ay nanigas sa entablado, nakanganga, at tila nakalimutan kung paano huminga. Nawala ang tunog ng mga nagkikiskisang baso ng mamahaling champagne. Ang tanging naririnig na lamang ay ang mabibigat at kalkuladong yabag ng mga sapatos na naglalakad sa ibabaw ng red carpet. Sa ibabaw ng entablado, nakatayo si Dr. Seraphina Villaraza. Ang kanyang mga kamay na nakakuyom sa gilid ng kanyang itim na silk gown ay nagsimulang