All Chapters of The Billionaire Soldier and the Heiress Doctor : Chapter 21 - Chapter 30

Ang umaga pagkatapos ng isang mapusok at mainit na gabi ay madalas na nagdadala ng kapayapaan. Ngunit para kay Dr. Seraphina Villaraza, ang sikat ng araw na tumama sa malapot na putik ng Camp Bravo ay nagdala lamang ng panibagong giyera.Halos hindi makalakad nang diretso si Seraphina palabas ng kanyang quarters. Ang bawat hakbang niya ay sinasabayan ng matinding pananakit sa pagitan ng kanyang mga hita at sa ibabang bahagi ng kanyang likod—mga matatamis at malulupit na paalala ng walang-awang pag-aangkin ni Kapitan Niguel sa kanya sa loob ng madilim na supply tent kagabi. Maingat niyang itinago sa ilalim ng makapal na kwelyo ng kanyang uniporme ang mga pulang markang iniwan ng magagaspang na labi ng sundalo.Ngunit pagpasok niya sa medical tent, mabilis na naglaho ang anumang alaala ng init at pagnanasa.Sumalubong sa kanya ang isang nakakagimbal na eksena. Puno ang tent ng mga sibilyan na nakahiga sa sahig, sa mga sirang cot, at maging sa labas ng tolda. Dahil sa matinding pinsala n

Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw nang pabalagbag na isara ni Kapitan Niguel Arandia ang pinto ng kanyang pribadong quarters.Napasandal si Seraphina sa malamig na pader, ang kanyang dibdib ay mabilis na umaangat at bumabagsak sa tindi ng kaba. Ang madilim at maliit na kwarto ng kapitan, na may iisang higaan, isang bakal na mesa, at mga nakasabit na mapa ng Lopez at mga karatig bayan, ay tila naging isang hawlang walang labasan.Nakatayo si Niguel ilang hakbang lang mula sa kanya. Ang matipunong sundalo ay hindi nagsalita agad. Sa halip, pinagmasdan nito ang doktora mula ulo hanggang paa. Ang mga mata ng kapitan ay hindi na naglalaman ng init at pagnanasa na ibinigay nito sa kanya sa loob ng supply tent kagabi. Ang naroon ngayon ay isang malamig, kalkulado, at nakakapasong pagdududa."Sino ka ba talaga, Seraphina?"Ang boses ni Niguel ay mababa, paos, at siksik sa panganib. Hindi na 'Doktora' ang tawag nito sa kanya.Pilit na nilunok ni Seraphina ang bikig sa kanyang lalamuna

Ang malamig na hamog ng madaling araw sa Camp Bravo ay hindi sapat para pawiin ang nagbabagang tensyon sa dibdib ni Dr. Seraphina Villaraza.Bumangon siya mula sa kanyang maliit na military cot bago pa man sumikat ang araw. Ang bawat paggalaw ng kanyang katawan ay may kasamang matinding kirot—sa kanyang baywang, sa kanyang mga hita, at sa ibabang bahagi ng kanyang likod. Ito ang mga matatamis at malulupit na paalala ng walang-awang pag-aangkin sa kanya ni Kapitan Niguel sa loob ng quarters nito kagabi.Nang tumingin siya sa maliit na salamin sa kanyang tolda, napakagat-labi siya. Ang kanyang leeg at collarbone ay tadtad ng mga mapupula at maiitim na marka ng labi at ngipin ng kapitan. Maingat niyang isinuot ang isang turtle-neck na panloob at ipinatong ang kanyang makapal na uniporme para itago ang ebidensya ng kanyang kasalanan.Naging matagumpay ang kanyang distraction. Nalasing niya ang isip ng matalinong sundalo at napigilan itong kapkapan siya at mahanap ang kanyang Black Card. N

Ang malalim, maalab, at mapagmahal na halik sa ilalim ng lagaslas ng talon ay tila pumigil sa pag-ikot ng mundo.Nang dahan-dahang putulin ni Kapitan Niguel ang pagkakadikit ng kanilang mga labi, pareho silang naghahabol ng hininga. Ang mga mata ni Seraphina ay puno pa rin ng luha, ang kanyang puso ay mabigat sa pinaghalong labis na pagmamahal at nakakamatay na konsensya.Pinunasan ni Niguel ang basang pisngi ng dalaga gamit ang kanyang magaspang na hinlalaki. Isang maliit at malambing na ngiti ang sumilay sa matalim na mukha ng sundalo."Tama na ang iyak, Doktora," mahinang bulong ni Niguel. "Pumunta tayo rito para magpahinga, hindi para palungkutin ka."Bago pa man makasagot si Seraphina o makapaglabas ng isa pang hikbi, mabilis na ikinumpas ni Niguel ang kanyang kamay sa tubig.Splash!Isang malaking tilamsik ng napakalamig na tubig ang direktang tumama sa mukha at dibdib ni Seraphina. Napasinghap ang doktora sa matinding gulat at lamig. Nanlaki ang kanyang mga mata habang pinupuna

Ang huling sinag ng araw ay tuluyan nang nagpaalam sa kalangitan ng Lopez, Quezon, nag-iwan lamang ng isang malamlam at kulay-ubeng liwanag na sumasalamin sa malinaw na tubig ng talon. Ang gabi ay dahan-dahang bumalot sa kabundukan, bitbit ang malamig na simoy ng hangin na nagpapatayo sa mga balahibo ng sinumang nilalang sa gubat.Ngunit sa ibabaw ng malaki at makinis na bato sa gilid ng natural na paliguan, ang lamig ng kalikasan ay tila walang kapangyarihan laban sa nagbabagang apoy na nililikha ng dalawang katawang matagal nang uhaw sa isa't isa.Nakahiga si Dr. Seraphina Villaraza sa malamig na bato, ang kanyang makinis at hubad na likod ay nakalapat sa ibabaw nito. Ang kanyang mga binti ay nakabitin at nakabukaka, nagbibigay ng buong pagsuko sa lalakeng nakapamaybay sa kanyang harapan. Nakatayo si Kapitan Niguel Arandia sa pagitan ng kanyang mga hita. Ang matipuno at siksik nitong katawan, na pinanday ng mga giyera at parusa, ay tila isang rebulto ng purong pagkalalaki sa ilalim