บททั้งหมดของ ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก: บทที่ 121 - บทที่ 130

“ดูสิเจ้าคะ! แตงโมของเราลูกใหญ่มาก! เวยเวยกำลังจะให้ท่านอาเล็กคัดส่งไปขายที่เมืองหลวง”“เวยเวย... ลูกรัก เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะ” เสิ่นอี้หานย่อตัวลงมาอุ้มตัวบุตรสาว พร้อมกับยื่นจดหมายที่ประทับตราลัญจกรประจำองค์ฮ่องเต้ในมือให้นาง “จดหมายของเจ้า... ดูเหมือนว่าจะสร้างเรื่องใหญ่เกินกว่าที่เราคิดไว้มาก

“ขอรับ ข้าน้อยนำจดหมายจากอง... เอ่อ... คุณชายรองหวังมามอบให้ท่านขอรับ” เขาตอบพร้อมกับส่งจดหมายที่ปิดผนึกอย่างดี... และที่สำคัญที่สุดคือ... บนครั่งสีดำที่ใช้ผนึกนั้น... มีตราประทับรูปพยัคฆ์ดำอันน่าเกรงขามประทับอยู่อย่างชัดเจน!เสิ่นหลิวเวยรับจดหมายมาถือไว้... มือเล็ก ๆ ของนางรู้สึกได้ถึงน้ำหนักและควา

“หมดกัน! หมดกัน! เสียรู้แล้ว” คหบดีคนหนึ่งถึงกับแข้งขาอ่อนแรงทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ไม้ราคาแพงของตน ทั้งนี้เป็นเพราะด้วยราคาน้ำแข็งที่ถูกแสนถูกเช่นนี้... กว่าที่พวกเขาจะได้กำไรคืนทุน... ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอจนหมดฤดูร้อนไปอีกกี่ฤดู!และจากผลกระทบของเรื่องนี้ ดังนั้นจึงทำให้หน้าจวนเจ้าเมืองตงไห่ต่างก็เต็มไ

“ใช่จ้าแม่หนู! ร้อนจนแทบจะสุกอยู่แล้ว!” หญิงชราคนหนึ่งตะโกนตอบกลับ เรียกเสียงหัวเราะจากฝูงชน“ในเมื่อร้อนเช่นนี้... จะมีอะไรดีไปกว่าการได้กินของหวาน ๆ เย็น ๆ ให้ชื่นใจเล่าเจ้าคะ!” นางหยุดคำพูดลงเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียงถามผู้คนจำนวนมากอย่างซุกซน “ใช่หรือไม่เจ้าคะ”“ใช่! ร้อน ๆ เช่นนี้ต้องกินของหวานเย็น

“เกลือ... เกลือจากที่ไหน! เกลือในแผ่นดินนี้ทั้งหมด... ล้วนแต่อยู่ในมือของพวกเราแล้วมิใช่รึ!”“ข้า... ข้าเองก็ไม่ทราบว่ามาจากที่ใดเช่นกัน!” เจ้ากรมพิธีการเฒ่ากล่าวอย่างสิ้นหวัง “ข้าส่งคนไปสืบแล้ว... แต่ดูเหมือนว่าเกลือเหล่านี้จะถูกขนส่งมาจากทางใต้... มันราวกับโผล่มาจากอากาศอันว่างเปล่า”ในขณะที่ขุนนา