บททั้งหมดของ ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก: บทที่ 111 - บทที่ 120

วันเวลาภายในสถานศึกษาไห่เหวินซูเยวียนของพี่น้องเสิ่นเป็นไปอย่างรวดเร็ว... เพียงพริบตาฤดูร้อนของอีกปีก็มาถึง เสิ่นหลิวเวยซึ่งบัดนี้ย่างเข้าวัยห้าขวบเต็ม กำลังนั่งเท้าคางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียนอย่างเบื่อหน่ายอากาศของเดือนเจ็ดช่างร้อนระอุจนแทบจะแผดเผาผู้คนให้มอดไหม้ ทั้งนี้เป็นเพราะในช่วงฝูร

ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่ลานหน้าโรงครัวเล็ก เสิ่นหลิวเวยยืนอยู่ตรงกลางวงล้อมอย่างสงบนิ่ง ท่าทางของนางปราศจากความประหม่าไร้ซึ่งความกังวล“น้องเล็ก พี่มาช่วยแล้ว” เสียงของเสิ่นจวินโม่ดังขึ้น ตามมาด้วยร่างของพี่ชายคนโตของหกพี่น้องเสิ่น“งานใช้แรงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่กับเจ้ารองเอง” เสิ่นจวินสือถกแข

หลังจากที่ทุกคนได้ลิ้มรสน้ำแข็งไสหวานเย็นชื่นใจกันไปจนทั่วหน้าแล้ว บรรยากาศที่เคยร้อนระอุในสถานศึกษาก็พลันสดชื่นขึ้นมาทันทีเสิ่นหลิวเวยที่เห็นว่าอากาศร้อนเช่นนี้ ผู้คนที่ใช้แรงงานหนัก ไม่ว่าจะเป็นเหล่ากุลีที่ท่าเรือหรือเกษตรกรในท้องทุ่ง ย่อมมีความต้องการของหวานเย็น ๆ เหล่านี้มากกว่าเหล่าบัณฑิตในห้อ

“พี่เสี่ยวชิง ข้าขอกระดาษกับแท่งถ่าน!”เมื่อได้ของที่ต้องการ เด็กหญิงก็เริ่มร่างรายการอาหารสู้ร้อนลงบนกระดาษทันที“สิ่งต่อไปนี้ เวยเวยจะเรียกว่าอาหารสู้ร้อนนะเจ้าคะ” จบคำของนาง ใบหน้าของเสิ่นอี้เฟยกับจางชุนฮวาต่างพากันแสดงความฉงนสงสัยอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะนิ่งฟังอย่างตั้งใจ“อย่างแรกเลย... สำหรับร้าน

“เรื่องนี้มันย่อมทำกำไรมหาศาล!” จ้าวหมิงเซวียนอุทานออกมาเสียงเบาคล้ายคนละเมอ“แต่ข้าไม่สนใจกำไร” จ้าวหมิงฮุยกล่าวต่อ “ข้าสนใจเพียงวัตถุดิบ... พี่ใหญ่... การจะสร้างน้ำแข็งในปริมาณมหาศาลเช่นนี้...จำเป็นต้องใช้อะไร”“ดินประสิว!” จ้าวหมิงเซวียนตอบได้ทันทีทั้งนี้เขาเดาเอาจากสิ่งที่เสิ่นหลิวเวยต้องการนั่น