บททั้งหมดของ ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก: บทที่ 21 - บทที่ 30

ยังไม่ทันที่เสิ่นอี้หานจะได้เอ่ยปาก เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานของเด็กชายก็ดังเล็ดลอดออกมาจากรถม้าคันนั้น! เสียงร้องนั้นปลุกให้เสิ่นหลิวเวยที่กำลังหลับใหลสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะท่านพ่อ”“พ่อเองก็ไม่แน่ใจนัก”ในจังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดบัณฑิตที่ดูสุภาพเรียบร้อย

“พ่อครัว! ได้ยินหรือไม่! รีบไปเตรียมโจ๊กนกกระทาตุ๋นยาจีนที่คุณชายน้อยโปรดปรานมาเร็วเข้า!”“พ่ะ เอ๊ย... ขอรับนายท่าน!” พ่อครัวหลวงรีบขานรับแล้วลงมือตั้งเตาอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักกลิ่นหอมของโจ๊กชั้นเลิศที่เคี่ยวจนข้นได้ที่ก็ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณทว่า... เมื่อโจ๊กถ้วยร้อน ๆ ที่ปรุงอย่างสุดฝีมือถูกนำมาส่ง

คำเชิญชวนนั้นทำให้เสิ่นอี้หานถึงกับใจหายวาบ! เขารีบก้าวออกมาข้างหน้าทันที “ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว! บุตรสาวของข้าน้อยซุกซนนัก เกรงว่าจะรบกวนการพักผ่อนของคุณชายน้อยได้ ข้าน้อยคิดว่าให้นางเดินทางไปกับข้าน้อยจะดีกว่าขอรับ” เขาปฏิเสธอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วง การจะปล่อยให้ลูก

คำพูดที่จริงใจของเด็กชายทำให้หัวใจของหลิวเวยอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด แม้จะรู้ดีว่าส่วนหนึ่งอาจจะเป็นผลพวงมาจากนำพุของตนก็ตาม“แต่ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายสิเจ้าคะ” เสิ่นหลิวเวยก้มหน้าเอ่ยเสียงอ่อย เพื่อให้สมบทบาทของตนที่นางทำเป็นไม่รู้ว่าคนทั้งสองเป็นใคร“เพราะเหตุใดเช่นนั้นหรือ” คราวนี้ผู้สูงศักดิ์เริ่ม

หลิวซูซินที่เดินตามมาพอดีจึงยิ้มอย่างอ่อนโยน “เรื่องนี้ต้องถามบุตรสาวของข้าแล้วละเจ้าค่ะ จางชุนฮวาที่อยู่ใกล้รีบเสริมขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “จริง ๆ แล้วเป็นเวยเวยที่รู้เรื่องนี้เจ้าค่ะ! นางบอกว่าท่านเทพเซินหนงมาเข้าฝัน สอนทุกอย่างให้นาง”คำว่าเทพเซินหนงเข้าฝันทำให้พ่อครัวอู่มองไปทางเด็กหญิงอย่างคาดหวังอ