บททั้งหมดของ ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก: บทที่ 11 - บทที่ 20

ท่ามกลางแสงแดดจ้าของฤดูร้อน ทุกคนที่กำลังช่วยกันพลิกดินและผสมปุ๋ยหมักต่างก็เหงื่อไหลไคลย้อยแม้ว่าพวกเขาจะมีหมวกฟางสวมอยู่บนศีรษะก็ตาม เสิ่นหลิวเวยมองภาพตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจทุกคนเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอาเต๋อที่ทำงานหนักที่สุดแต่กลับไม่เคยปริปากบ่นด้วยความหวังดี เสิ่นหลิวเวยจึงแอบปลีกตั

เสิ่นอี้หานส่ายหน้าช้า ๆ “เจ้าคิดว่าขุนนางตัวเล็ก ๆ เช่นข้าจะมีปัญญาส่งสารไปถึงเบื้องบนได้โดยตรงเช่นนั้นรึ? ตามลำดับขั้นแล้ว ข้าต้องรายงานเรื่องนี้ให้ท่านเจ้าเมืองผู้ปกครองมณฑลรับทราบเสียก่อน” เขาหยุดไปครู่หนึ่งแววตาเต็มไปด้วยความหนักใจ “และพวกเราทุกคนต่างก็รู้ดี... ว่าท่านเจ้าเมืองผู้นั้นมีจิตคิดไ

“เวยเวย!” เสิ่นอีหานที่เดินตามมาทันลูกน้อยส่งเสียงเรียก “ท่านพ่อ สิ่งของพวกนี้มันสามารถนำมาทำอาหารได้ทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ อีกทั้งข้ายังรู้ด้วยว่ามันเรียกว่าอะไร”“จริงหรือ!” เมื่อไห่หลงรู้ว่าสิ่งที่พวกเขาเก็บมาทั้งหมดนั่นกินได้ เจ้าตัวก็ปล่อยมือออกจากถังปลาอย่างลืมตัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง“จร

ไห่ซวนและไห่หลงพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ ก่อนที่ไห่ซวนจะหยิบไม้มาทำตามคำแนะนำของหลิวเวยอย่างระมัดระวัง ชาวบ้านที่มุงดูต่างส่งเสียงฮือฮาเมื่อเห็นปูม้าตัวใหญ่ถูกจัดการได้อย่างง่ายดาย“เมื่อจับมันขึ้นมาได้แล้ว ขั้นต่อไปคือล้างให้สะอาดเจ้าค่ะ” หลิวเวยชี้ไปยังถังน้ำที่ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านเตรียมไว้“เพราะ

“ได้สิ ลูกรัก”เสิ่นอี้หานตอบรับบุตรสาวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู เขารู้สึกว่าการเดินทางมาที่หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ แห่งนี้ แม้จะลำบาก แต่การได้เห็นรอยยิ้มและความคิดที่เฉียบแหลมของบุตรสาวก็ถือว่าคุ้มค่าอย่างยิ่งแล้วหลิวเวยเดินจับจูงมือบิดาของตนไปตามทางเดินเล็ก ๆ ในหมู่บ้าน โดยมีหัวหน้าหมู่บ