Todos los capítulos de เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง: Capítulo 61 - Capítulo 70

  เหยาเสวียก็คิดว่าพี่น้องทุกคนจะเห็นพ้องเช่นเดียวกับนาง และคิดว่าตนนั้นถือไพ่เหนือกว่าด้วยการใช้คนหมู่มากมากดดันคนอย่างพานเยี่ยนซิน และไม่คิดว่าจะมีบางคนแตกแถวพานเยี่ยนซินมองหน้าเหยาเสวียที่เป็นผู้นำของพวกนาง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า นางน่าจะไม่คิดว่าจะมีใครบางคนไม่เชื่อฟัง ต้องขอบคุณท่านหญิงตานอิงที่ก่อนหน้านั้นนำเรื่องที่ไป๋ซูเอ๋อเข้าออกที่นี่บ่อย ๆ ให้นางรับรู้ ไป๋ซูเอ๋ออาจจะมาพูดอะไรปั่นหัวพวกนางก็ได้“เหยาเสวีย... เหตุใดเจ้าทำหน้าเช่นนั้นล่ะ ไม่พอใจที่พี่น้องของเจ้าทำเช่นนี้งั้นหรือ” แม้ว่าเหยาเสวียจะอายุมากกว่านางหลายปี แต่พานเยี่ยนซินคือฮูหยินเอกไม่จำเป็นต้องไว้หน้าพวกนางทุกคนต่างก็เรียกนางว่าพี่เหยา แต่นังเด็กนั่นเรียกนางด้วยชื่องั้นหรือ เหยาเสวียได้รับความเคารพในฐานะผู้มาก่อนมาโดยตลอด แต่กลับถูกหักหน้าได้อย่างหน้าตาเฉย นางรู้สึกโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้จริง ๆจงฉายอวี้หนึ่งในอนุภรรยาของเหยียนเหวินจิ้งเผลอหัวเราะคิกขึ้นมาอย่างมีความสุข นางค่อย ๆ เดินแยกออก

ร่างสูงค่อย ๆ วางร่างของนางลงบนพื้นโต๊ะที่เย็นเฉียบอย่างนุ่มนวล แต่ก็แฝงไว้ด้วยความร้อนแรง พานเยี่ยนซินไม่ได้ขัดขืนหรือตื่นตกใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... นางกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะของนางใสราวกับกระดิ่งเงิน ก้องกังวานอยู่ในความเงียบ นางเอนกายพิงกองเอกสารที่ยังหลงเหลืออยู่ ยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของสามีแล้วดึงใบหน้าหล่อเหลาของเขาลงมาใกล้ดวงตาของนางเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ซุกซนที่สุดบนท้องฟ้า จ้องมองเขาอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยแรงดึงดูด“ท่านพี่... ท่านจะเริ่มคิดบัญชีกับข้าแล้วหรือเจ้าคะ?” นางถามด้วยน้ำเสียงหวานเยิ้ม จงใจเป่าลมหายใจอุ่น ๆ รดใบหูของเขาเหยียนเหวินจิ้งชะงักไปเล็กน้อยกับท่าทีของนาง เขาคาดหวังการต่อต้าน การประท้วง หรืออย่างน้อยก็ความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการยอมจำนนอย่างยั่วยวนที่อันตรายต่อการควบคุมของเขาเสียยิ่งกว่า“สี่แสนตำลึง... ข้าจะเริ่มทวงคืนแล้ว” เขาตอบเสียงพร่า พยายามคุมน้ำเสียงให้ดูน่าเกรงขามพานเยี่ยนซินยิ้มกว้างขึ้นอีก ริมฝีปากอวบอิ่มของนางแย้มออกอย่างงดงาม นางใช้นิ้วชี้เรียว

  ซูตานอิงพยายามตามหาพานเจียหยางไปทั่วทั้งเมืองหลวงแต่ไม่ว่าจะไปที่ใด ก็หาเขาไม่พบเลยสักที จนกระทั่งวันหนึ่งนางเดินผ่านตรอกเล็ก ๆ เห็นบุรุษผู้หนึ่งนอนหลบซ่อนหมดสติอยู่ นางรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา จึงถือวิสาสะเข้าไปดูว่าเขาเป็นใคร พอได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายแม้จะทรุดโทรมเพียงใด นางก็จำได้ในทันทีว่าเขาเป็นใคร“พี่เจียหยาง” ซูตานอิงตื่นตระหนก โชคดีที่นางมาพร้อมกับคนของท่านพ่อ“ท่านหญิงขอรับเกิดอะไรขึ้น” พวกเขาเห็นนางวิ่งเข้ามาในตรอกก็รีบวิ่งตามมา เกือบจะคลาดกันแล้ว      ซูตานอิงกล่าวเสียงสั่น “ชะ... ช่วยเขาที”“ใครหรือขอรับ” หนึ่งในนั้นถามแล้วก้มตัวลงไปดูบุรุษที่นอนหมดสติสภาพดูไม่ได้ “พะ...พาน..”“ชู่ว์...” ซูตานอิงห้ามไม่ให้พวกเขาส่งเสียงดัง “รีบพาเขากลับไปที่จวนอ๋อง อย่าให้คนนอกรู้เด็ดขาด แล้วก็... รีบไปบอกท่านพ่อ ข้า..จะ... ข้าจะไปตามฮูหยินอัครเสนาบดี” ซูตานอิงกล่าวเสียงสั่น คนของนางแยกออกเป็นสอ

  นางเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมเสื้อคลุมที่หนาขึ้นกว่าเดิม แล้วเดินทอดน่องออกมาจากจวนอ๋อง ด้านหลังมีองครักษ์สองคนที่ท่านหญิงยืนยันว่าอย่างไรก็ต้องให้เขาตามไปส่ง นางจึงยอมให้พวกเขาเดินตามมาห่าง ๆน้ำแข็งและหิมะเริ่มละลาย แม้จะเป็นยามค่ำคืนแต่ถนนในเมืองหลวงก็ดูครึกครื้นมีชีวิตชีวา ดูเหมือนว่าอีกไม่นานก็จะถึงฤดูวสันต์ อันเป็นฤดูแห่งการเริ่มต้นและความมีชีวิตชีวา แต่เรื่องราวที่นางได้ยินในวันนี้พลันทำให้จิตใจของนางห่อเหี่ยวสวนทางกับบรรยากาศแจ่มใสนี้เหลือเกิน“ข้าจะไปตลาดก่อนกลับจวน พวกท่านกลับไปก่อนก็ได้นะเจ้าคะ” พานเยี่ยนซินหันไปแจ้งกับองครักษ์ทั้งสอง“มิได้ขอรับ ท่านหญิงและท่านอ๋องกำชับให้ข้าน้อยส่งฮูหยินจนถึงจวน ท่านจะไปไหนก็แล้วแต่ ขอให้ข้าได้ตามไปทุกที”เมื่อเขายืนกรานว่าจะตามนางไปพานเยี่ยนซินก็มิได้ขัดข้องอีก นางเดินไปจนถึงร้านซาลาเปาเนื้อสับ กลิ่นหอมหวนชวนรับประทาน เหมาะกับช่วงเวลาที่อากาศหนาวเย็น แต่ก็นึกขึ้นได้ว่านางออกมากะทันหันไม่ได้นำเงินติดตัวมาด้ว

  ที่ช่วงล่างของนางมีเลือดออกไม่หยุด นอกจากในสนามรบแล้วเขาไม่เคยเห็นใครมีเลือดออกมากมายถึงเพียงนี้ ใบหน้าของนางซีดเซียวไร้ชีวิตชีวา สภาพของนางเปราะบางราวกับจะสลายหายไปได้ทุกเมื่อ บรรยากาศในเวลานี้โกลาหลวุ่นวาย บ่าวไพร่ต่างวิ่งกันขวักไขว่ ต้มน้ำร้อนและหาผ้าสะอาดกันจ้าละหวั่น เสียงร้องไห้ของอาเสว่และสาวใช้คนอื่น ๆ ดังระงมไปทั่วทุกพื้นที่ไม่นานนัก ท่านหมอหลวงผู้ชราก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องจนแทบจะสิ้นลม เมื่อเห็นสภาพของฮูหยินบนเตียงและปริมาณโลหิตบนพื้น ดวงตาที่ผ่านโลกมามากของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ“เกิดอะไรขึ้นขอรับ”“อย่าเพิ่งถามมาก ช่วยนางก่อน” เหยียนเหวินจิ้งถอยหลังออกมาเปิดทางให้หมอหลวงชราเข้าทำการรักษาผู้เป็นหมอหลวงวางนิ้วลงบนข้อมือเล็กเพื่อจับชีพจร สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นในทุกขณะ เขาตรวจดูเปลือกตาและสีของริมฝีปากนาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยากลำบากใจ“เกิดอะไรขึ้น นางเป็นอะไรกันแน่เหตุใดจึงมีเลือดออกมากมายถึงเพียงนี้” เหยียนเหวินจิ้งถามด้วยน้ำเสีย