Todos los capítulos de เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง: Capítulo 71 - Capítulo 80

  ไป๋ซูเอ๋อกลับมาที่ห้องของตนเองขังตัวเองไว้ในห้องนั้นแบบเงียบ ๆ แววตาแข็งกร้าวน่าขนลุก เขารู้แล้วงั้นเหรอ ราชบัณฑิตไป๋รู้แล้วใช่หรือไม่ว่านางไม่ใช่บุตรสาวของเขา จะทำอย่างไรดี นางกลัวเหลือเกินว่าความลับของนางจะถูกเปิดเผย หากถูกเปิดเผยแล้วนางจะต้องทำอย่างไรไป๋ซูเอ๋อพยายามสงบสติอารมณ์ของตน ราชบัณฑิตไป๋เป็นตัวละครที่ฉลาดที่สุดในเรื่องนี้แล้ว หากเขาไม่ได้รู้แค่นี้ล่ะ หากเขารู้แผนการที่นางวางแผนเอาไว้ด้วยล่ะ นางจะทำอย่างไร เขาจะเอาความลับของนางไปเปิดเผยให้เหยียนเหวินจิ้งรู้หรือไม่ว่าความจริงแล้วนางเป็นผู้ชักใยบงการเรื่องราวทั้งหมดนางคือผู้ที่ติดสินบนบ่าวในจวนพานกั๋วกง ตั้งใจเผยแพร่ข้อมูลที่ผิด ๆ ให้หานอิงได้รับรู้ คนโง่ที่มักใหญ่ใฝ่สูง หลงใหลในอำนาจย่อมเชื่อในสิ่งจูงใจและถูกชักจูงได้โดยง่าย นางเป็นคนวางแผนให้พานเจียหยางเสพฝันพันลี้ ตั้งใจหลอกล่อให้หานอิงใช้บุตรชายบุตรสาวของตนเป็นเครื่องมือในทางที่ผิด วางแผนให้เหยียนเหวินจิ้งแต่งงานกับพานเยี่ยนซิน ทำร้ายสุ่ยว่านอินพยายามขึ้นเป็นพระชายาแห่งองค์รัชทายาทแต่เพียงผู้เดี

 ในจดหมายเป็นการถามไถ่ด้วยเรื่องทั่ว ๆ ไป ท่านพี่ยังคงมีอาการต้องการยา แต่ก็อยู่ในการรักษาของหมอหลวงที่ติดตามอาการอย่างใกล้ชิด โดยที่ท่านหญิงตานอิงอยู่เคียงข้างเขา ได้ยินเช่นนั้นพานเยี่ยนซินก็สบายใจ แต่คนที่ไม่สบายใจกลับเป็นเหยียนเหวินจิ้ง“ฝันพันลี้งั้นเหรอ” เหยียนเหวินจิ้งกระชากจดหมายของพานเยี่ยนซินไปอ่านเขาทำหน้าเช่นนั้นแสดงว่าต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่าง นางรู้ว่าหากต้องการกำจัดศัตรู นางรู้สึกว่าไม่ควรทำตัวไร้สาระงี่เง่า จึงไม่ได้แย่งจดหมายคืนและยินยอมให้เขาอ่านมันทั้งหมด“ท่านรู้จักมันด้วยหรือเจ้าคะ”“รู้จัก” เหยียนเหวินจิ้งพยักหน้า “ข้ารู้จักมันดีเลยล่ะ”“...” สีหน้าและแววตาของชายหนุ่มราวกับมีเรื่องกลัดกลุ้มใจบางอย่าง“ข้ารู้ต้นกำเนิดของมัน” เหยียนเหวินจิ้งบอก “แต่เขาไม่ใช่คนที่จะใช้มันมอมเมาผู้อื่นเช่นนี้”“ช่วยอธิบายให้ข้าเข้าใจหน่อยได้หรือไม่” นางกอดอกพลางชักเริ่มรู้สึกหงุดหงิด แถมยังเมื่อยขาเหยียนเหวินจิ้งตรงเข้า

  การต้องต้อนรับฮ่องเต้เฉาเสวียนอวี้ และฮองเฮาเฮ่อหยวนฮวา ทำให้ราชสำนักเล่ยหยวนวุ่นวายไปพอสมควร และแล้วก็ถึงงานเลี้ยงต้อนรับ พานเยี่ยนซินเองในฐานะฮูหยินอัครเสนาบดี ก็จำเป็นต้องเข้าร่วมด้วย แต่นางตั้งใจว่าจะอยู่ให้พวกเขาเห็นหน้าสักหน่อยแล้วค่อยหาข้ออ้างขอตัวกลับไป แล้วอีกอย่างนางก็ไม่อยากพบไป๋ซูเอ๋อ เห็นแล้วอยากจะอาเจียนสำรอกของเก่าที่ทานเข้าไปออกมาให้สิ้นพานเยี่ยนซินไปร่วมงานเลี้ยงกับเหยียนเหวินจิ้ง นางไม่ชอบสภาพของตนเองในเวลานี้เลยจริง ๆ ท้องเริ่มโตขึ้น เอวที่เคยคอดกิ่วเล็กบางขยายออก สะโพกก็ผายขึ้น เสื้อผ้าสวย ๆ ที่นางเคยสวมใส่ได้ อาเสว่ต้องนำไปขยายให้นางตั้งหลายชุดแล้ว พานเยี่ยนซินหงุดหงิด เห็นหน้าเหยียนเหวินจิ้งก็หงุดหงิด เห็นหน้าไป๋ซูเอ๋อก็หงุดหงิดเช่นกันเมื่อไปถึงตำหนักจัดเลี้ยง ในนั้นมีแขกคนสำคัญอยู่ไม่กี่คนนัก ท่านอ๋องซูหยวนเทาพระอนุชาของฝ่าบาท ท่านหญิงตานอิง พระโอรสพระธิดาของฮ่องเต้อีกสองสามพระองค์ แน่นอนว่าต้องมีรัชทายาทซูลิ่งอี้ที่ขนาบข้างเคียงคู่มากับไป๋ซูเอ๋อนางเพิ่งจะสังเกตว่าพระที่นั่งของฮ่องเต้

“แล้วที่เธอเรียกฉันมาตรงนี้ เธอต้องการอะไร” ไป๋ซูเอ๋อไม่พูดจาสุภาพกับอีกฝ่ายอีกต่อไป ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีตำแหน่งเป็นถึงฮองเฮาก็ตาม“ฉันไม่ได้ต้องการอะไรหรอกนะ ฉันก็แค่จะมาเตือน”“เตือน? ต้องเตือนอะไร?”“ฉันมั่นใจว่าเธอเองก็อ่านนิยายเรื่องที่เธอสวมร่าง มาอย่างละเอียดรอบคอบแล้ว น่าจะเพราะว่าพระเอกของเรื่องนี้ เป็นพวกตัวร้ายที่จับฉลากได้บทพระเอก เธอไม่อยากมีชะตากรรมที่น่าสงสาร”พอถูกคนมองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งสีหน้าของไป๋ซูเอ๋อก็ซีดเผือด“...”“เพราะเธอไม่อยากได้พระเอกที่สารเลวสันดานทราม เธอจึงเลือกบิดเบือนเส้นเรื่อง ให้เขาได้คบหากับพานเยี่ยนซินที่เป็นนางร้ายแทน เก่งจัง... ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ไม่สิ ไม่ใช่สองตัว...” เฮ่อหยวนฮวายกนิ้วขึ้นมานับ “หนึ่งเธอได้กำจัดนางร้าย สองเธอได้พระรองแสนดีมาครอบครอง สามเธอไม่ต้องเผชิญชะตากรรมอันน่าสังเวชในฐานะนางเอกที่มีพระเอกหมกมุ่นกับตัวเอง เธอไม่ต้องถูกเขากักขังเอาไว้ด้วยความรักอันบ้าคลั่ง”“เธอจะไปรู้อะไร&rd

“จะไปกลัวอะไร วันนี้อัครเสนาบดีไม่อยู่ เขาเข้าวังกับนางจิ้งจอกนั่น พวกเราสามคนก็ถือโอกาสใช้เวลาที่มีอยู่น้อยนิดให้เกิดประโยชน์เถิด” เสิ่นหลาง “แล้วก็ไม่ต้องห่วง ข้าได้ทยอยโยกย้ายถ่ายเทสมบัติบางส่วน นำออกไปเก็บไว้ที่ปลอดภัยแล้ว ถึงเราถูกขับไล่ออกไป ก็ใช่ว่าเราจะไม่มีอะไรเลย ถึงตอนนั้นข้าก็จะเป็นสามีของเจ้าสองคน ใช้ชีวิตร่วมกันแบบสามคนผัวเมียดีหรือไม่”นอกจากเหยาเสวียแล้ว เหล่าอนุภรรยาของเหยียนเหวินจิ้งที่ไม่ค่อยได้รับใช้ ก็ตกอยู่ในมือเขาทั้งนั้น ช่วงหลังพานเยี่ยนซินขับไล่พวกนางออกไปทั้งหมด จึงเหลือแค่พวกนางสองคนเท่านั้น“อาห์... เสิ่นหลางแรง ๆ หน่อย” เหลียงถิงซินร้องครวญคราง“ดูสิถิงซิน นมเจ้าสวยมาก ข้าขอเชยชิมสักหน่อยได้หรือไม่” เหยาเสวียบอก พานเยี่ยนซินกอดอกมองหน้าสามี แล้วทำปากขมุบขมิบสนทนากับเขา“จะเอายังไงดีเจ้าคะ”สิ้นประโยคนั้น เหยียนเหวินจิ้งจึงผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว “พวกเจ้าทำอะไรกัน” ชายหนุ่มแสร้งทำหน้าเดือดดาล&nbs