“เตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง”

เสียงของสตรีวัยกลางคนเอ่ยถามขึ้นหลังจากเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนของบุตรสาว

“เสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

สาวใช้คนสนิทของหญิงสาวเปิดประตูยื่นหน้าออกมารายงานความคืบหน้า

“เสร็จแล้วก็ออกเดินทางได้แล้ว”

หานอิงผู้เป็นมารดากล่าว

เพียงชั่วอึดใจหญิงสาวผู้หนึ่งก็เปิดประตูเยื้องย่างออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม

ใบหน้าของนางงดงามและบริสุทธิ์ เส้นผมสีดำขลับถูกเกล้าขึ้นเป็นทรงสูง ประดับด้วยปิ่นเข้ากับชุดสีเหลืองอ่อนตัดสลับกับสีขาว ริมฝีปากอวบอิ่มแต้มสีชาดแดงระเรื่อ ดวงตาของนางเป็นสีน้ำตาลคล้ายดวงตาของลูกกวางที่ไร้เดียงสา นั่นคือจุดเด่นที่สุดที่หานอิงภาคภูมิใจในตัวบุตรสาว นับเป็นดวงตาที่สามารถทำให้เหล่าบุรุษแทบหยุดหายใจเมื่อได้สบตากัน

“ลูกพร้อมแล้วเจ้าค่ะท่านแม่”

พานเยี่ยนซินก้าวช้า ๆ ออกมาทำความเคารพมารดาตน

สายตาของผู้เป็นมารดาสำรวจความเรียบร้อยบนกายของนาง เมื่อทุกอย่างไร้ที่ติแล้ว หานอิงก็มิได้คิดตำหนิเรื่องใดอีก

“ไปกันเถอะ ชักช้าจะมิทันกาล”

“...”

พานเยี่ยนซินผงกศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินตามมารดาไปอย่างว่าง่าย

นับเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่มารดาไม่ตำหนิเรื่องการแต่งกายของนาง ไม่เสียแรงที่นางและอาเสว่ ช่วยกันเลือกชุดและเครื่องประดับสำหรับงานวันนี้อย่างพิถีพิถัน คนตัวเล็กหันไปยิ้มให้สาวใช้ของตน อีกฝ่ายจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ระหว่างเดินไปตามระเบียงก็พบเข้ากับพานเจียหยางหรือพานซื่อจื้อ พี่ชายของนางกำลังเดินมุ่งหน้ามายังเส้นทางเดียวกันกับนางพอดี

“หยางเอ๋อ”

หานอิงทักทายบุตรชายที่นางภาคภูมิใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คารวะท่านแม่”

เขาประสานมือคารวะมารดา หันไปมองน้องสาวชั่วครู่ ส่งยิ้มให้นางเล็กน้อยแล้วจึงผินหน้ากลับมาประคองมารดาให้เดินไปด้วยกัน

“วันนี้เข้าวังเพื่อไปร่วมงานเลี้ยงของพระพันปี หากเจ้าสนใจบุตรสาวบ้านไหนก็ตัดสินใจให้ดีแล้วมาบอกแม่ เรื่องอื่นนอกเหนือจากนั้นเจ้าก็ไม่ต้องกังวลไป ข้าจะให้พ่อเจ้าไปทาบทามสู่ขอ” หานอิงกล่าวกับบุตรชาย เขาอายุพอสมควรแล้ว ควรจะได้ออกเรือนกับสตรีสักคน

พานเจียหยางยิ้ม “หากลูกสนใจในตัวผู้ใด ไว้ลูกจะเรียนท่านแม่ให้ทราบขอรับ”

บทสนทนานั้นพานเยี่ยนซินได้ยินทุกอย่าง ผู้ที่เป็นทั้งน้องสาวและลูกสาวได้แต่พ่นลมหายใจเพียงในใจเท่านั้น ถึงแม้นางจะไม่พึงพอใจเพียงไรก็มิอาจแสดงออกมาต่อหน้าท่านแม่ได้

น่าอิจฉาท่านพี่ของนาง เขาเป็นบุรุษรูปงาม ทั้งอ่อนโยนและใจดี อีกทั้งยังฉลาดเฉลียว เมื่อปีกลายเพิ่งจะได้รับตำแหน่งรองแม่ทัพประจำเมือง นั่นยิ่งทำให้เขาเป็นที่ชื่นชมและกล่าวถึงในหมู่สตรีในเมืองหลวง แม้ชื่อเสียงของสกุลพานจะไม่สู้ดีนัก ก็มีเพียงเขาที่เป็นข้อยกเว้น

นอกจากนั้นเขายังมีโอกาสได้เลือกสรรคู่ครองที่ตนเองต้องการ ไม่เหมือนกับนางที่ถูกบีบบังคับให้เลือกคนที่ครอบครัวต้องการเท่านั้น

และคนผู้นั้นก็หาใช่ใครอื่นไม่ คือรัชทายาทซูลิ่งอี้นั่นเอง แต่ใครบ้างในเมืองหลวงไม่รู้ว่าเขานั้นชอบพออยู่กับคุณหนูไป๋ ไป๋ซูเอ๋อ บุตรสาวของราชบัณฑิตไป๋ นางทั้งงดงามและอ่อนโยน เป็นที่รักของผู้คน หนำซ้ำยังมาจากสกุลราชบัณฑิตที่สง่างาม

แม้มารดาของนางจะรู้ความจริงนี้อยู่แก่ใจ แต่ก็ยังดึงดันให้นางไปมัดใจซูลิ่งอี้ให้จงได้

พวกเขาเดินสนทนากันออกมาจากเรือนโดยมิได้สนใจนางที่ตามหลังมา ผู้เป็นพี่ชายส่งมารดาและนางขึ้นรถม้าอีกคันส่วนเขา กระโดดขึ้นหลังอาชาควบเคียงข้างกันไปยังวังหลวง

เพราะจวนสกุลพานเป็นถึงกั๋วกง เมื่อไปถึงวังหลวงรถม้าก็สามารถแล่นเข้าไปได้โดยมิต้องต่อแถว

“เจ้าอย่าลืมว่านี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่เจ้าจะใช้มัดใจพระพันปี”

หานอิงกล่าวกับบุตรสาวในระหว่างที่รถม้ากำลังเคลื่อนตัวเข้าไปเรื่อย ๆ

พานเยี่ยนซินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เวลานี้นางทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า เกรงว่าตนจะเดินหมากผิดไป

“เจ้าค่ะท่านแม่ ลูกเข้าใจแล้ว”

“ไม่ต้องไปสนใจว่ารัชทายาทจะคิดอย่างไรกับเจ้า เพราะข้ารู้ว่าอย่างไรเสียเขาก็ไม่มีวันรักเจ้า” หานอิงมองบุตรสาวของตนเองตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไม่ว่าจะมองอย่างไร ไป๋ซูเอ๋อก็เทียบเจ้าไม่ได้เลยสักนิด เขาน่ะตาถั่ว เหตุใดจึงมองไม่เห็นเจ้ากัน”

ไม่ใช่ว่าเขามองไม่เห็นเสียหน่อย ซูลิ่งอี้มองเห็นนางแล้วต่างหาก แต่สายตาที่เขามองมายังนางนั้นเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม ไม่ว่านางจะทำดีเพียงไรก็มิอาจดึงความสนใจของเขามาที่นางได้เลย เมื่อพานเยี่ยนซินคิดถึงเรื่องนั้นในใจก็พลันหดหู่

“แต่ท่านแม่เจ้าคะ พรุ่งนี้...” ผู้เป็นลูกสาวพูดขึ้น แต่กลับถูกมารดาพูดแทรกขึ้นมาก่อน นางจึงทำได้เพียงกลืนประโยคหลังลงท้องเท่านั้น

“ฉะนั้นวันนี้ เจ้าห้ามพลาดเด็ดขาด ไม่ว่าพระพันปีจะให้พวกเจ้าทำสิ่งใด เจ้าก็ต้องชนะเป็นอันดับหนึ่งเท่านั้น เข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

พานเยี่ยนซินทำได้เพียงรับคำเท่านั้น

“และรู้ใช่หรือไม่ว่าถ้าหากเจ้าแพ้....แก่ไป๋ซูเอ๋อ ผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นเช่นไร”

ที่มารดาพูดออกมาเช่นนั้นนางย่อมรู้ดีว่าหากนางแพ้ในสงครามของเหล่าสตรีในวันนี้ ทุกอย่างจะออกมาเลวร้ายเช่นไร

“ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เยี่ยนเอ๋อจะไม่ทำให้ท่านแม่ผิดหวัง”