เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง

เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง

last update最終更新日 : 2026-05-20
作家:  รอรีวัน完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 評価. 3 レビュー
98チャプター
8.0Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

เศร้าใจ

รักทรมาน

ปีศาจ

แม่ทัพ

ท่านอ๋อง

ข้ามไปในนิยาย

ข้ามเวลาไปอดีต

การแต่งงานตามสัญญา

ก่อนหน้านั้นพานเยี่ยนซินได้ชื่อว่าคือนางร้ายอันดับหนึ่งของแผ่นดิน แต่ในวันนี้ดูเหมือนว่าจะมีคนมาแย่งชิงตำแหน่งนางร้ายของนางไปเสียแล้ว

もっと見る

第1話

1 สกุลพาน

Capítulo primero.

Kisha estaba vacía, vacía de cualquier emoción.

Después de todo se había encargado de robarle hasta el más pequeño vestigio de inocencia, lamentablemente demasiado brutal como para dejar cicatrices tanto físicas como psicológicas.

Lanzó un suspiro al aire, intentando no pensar en un pasado que no le traía nada más que dolor y miedos que aún latía en su interior.

Observó, entre la bruma del puerto, la pequeña construcción de madera que albergaba a su presa de la noche.

—Me encargaré de los guardias, esperen mi señal para poder entrar.

Sus hombres asintieron con la cabeza antes de verla perderse en medio de la bruma.

....

Al ingresar a la casa, con los guardias ya muertos, Kisha se encontró con una mujer trepada al regazo del viejo Tolstoi. Sin ser vista avanzó hacia ellos, tirando del cabello de la mujer hasta dejarla desparramada frente a ella.

Tomó el arma en su costado, apuntando directo a la cabeza.

Muy en el fondo de su podrido corazón sintió pena por la muchacha que la observaba con el miedo impregnado las retinas a rebosar de lágrimas no derramadas. Lastimosamente en este trabajo no se podía dejar ningún cabo suelto, hacerlo significaba firmar su sentencia de muerte.

Sólo tenía dos opciones, matarla, o cortarle la lengua junto con las manos para que no pudiera comunicarse, en ese caso la prostituta sufriría más, le estaba haciendo un favor.

—Elegiste una mala noche para involucrarte en este mundo.

Sin remordimiento alzó el arma apuntando directo a la cabeza y disparó. El cuerpo sin vida adornó el suelo de madera comenzando a mancharlo con el líquido vital.

Tolstoi pegó un chillido agudo mirándola con miedo, Kisha ni siquiera parpadeo, avanzó hacia el escritorio esquivando el cuerpo semidesnudo, guardó el arma nuevamente en su funda y se sentó.

—Ahora que no tenemos testigos, charlemos querido, Nicolai.— la sonrisa cargada de maldad que se extendió por sus labios carnosos hizo temblar al hombre provocando una satisfacción reconfortante en ella. —Cuéntame, ¿Cómo vas con la búsqueda del cargamento que se perdió en aguas neutras?.

Enciende un Marlboro dando una profunda calada, el aroma del tabaco siendo consumido inundó la oficina.

Nicolai trago con dificultad.

—Señorita Ivanova estoy haciendo lo posible por dar con su paradero.

Kisha sabía que mentía, ese cargamento había sido entregado a los italianos dos días antes de salir del puerto ruso.

Decidió divertirse un poco más, no lo mataría aún. Traspasándolo con sus frías retinas celestes observó con deleite el movimiento casi imperceptible que realizó el viejo con su mano izquierda. Sabía que estaba presionando el pequeño botón bajo el escritorio de roble, con la intención de alertar a los guardaespaldas de su presencia.

—No te molestes, Tolstoi. Tus grandulones italianos no van a poder salvar tu gordo trasero. En este momento deben estar viajando al Hades con una bala incrustada en la frente, cortesía de los hombros que tengo fuera.

Le quitó importancia al hecho con un movimiento desdeñoso de su mano. Disfrutaba ver como el viejo asqueroso comenzaba a sudar gracias al nerviosismo.

—No se de que habla señorita.

La voz salió de entre sus finos labios en un susurro tembloroso, Kisha chasqueó la lengua negando con la cabeza. 

—Odio las mentiras, Nicolai. Y tú precisamente no estás muy familiarizado con ese arte. — apago el Marlboro contra la madera. Se había acabado el juego. Con lentitud extrajo un filoso cuchillo de su costado, comenzó a jugar con él apoyando la punta plateada resplandeciente en la llamada de su dedo sin hacer presión. — ¿Sabes lo que les sucede a los corderos que juegan a ser leonés?.

Lo observó fijamente con frialdad, la atención del vejestorio no estaba puesta en ella, sino en el resplandeciente acero en sus manos.

—Yo...No, no lo sé.

Afloja el nudo de su corbata con manos temblorosas, el sudor bajaba por la frente arrugada perlandola de gotitas. Kisha se paró con lentitud del asiento, avanzando hacia el cuerpo cargado de miedo, cada paso que daba el cuchillo en sus manos dejaba una línea en la impoluta madera, debido a la presión que está ejercía en él. No se detuvo hasta rodear el sillón de cuero donde se encontraba Nicolai quedando a su espalda. El viejo se tenso e intentó pararse, Kisha fue más rápida tomando un puñado de cabello cano en su mano libre y tirando hacia arriba dejando el cuello expuesto, al filo de acero fue colocada en un extremo de la carne blanda.

—Pues pierden la cabeza.

Le susurro al oído, con un ágil movimiento horizontal corto con profundidad la piel. Líquido carmesí le empapo los guantes negros de piel.

Tolstoi dirigió las manos desesperadas a la profunda abertura, intentando parar la hemorragia, fallando. 

Kisha sentía el gorgoteo del viejo ahogándose con su propia sangre, no tuvo que esperar mucho hasta que el cuerpo sin vida dejó de moverse.

Soltó la cabeza con asco y se dispuso a culminar su tarea.

Diez minutos después salió por la puerta de madera, sus hombres las esperaban fuera.

—Pongan esto en una caja, que el bastardo de Lombardi lo reciba como advertencia de que no meta su asqueroso culo donde no lo llaman.

Les tendió la cabeza desmembrada del viejo Tolstoi sin siquiera tener una mueca de asco en su rostro. Maxim la tomó con el rostro pálido, el otro grandulón no contuvo la impresión dejando el contenido de su estómago regado en el piso de madera.

Kisha sonrió.

—Muy buen trabajo muchachos, es todo por hoy, pueden retirarse. Y tú, Tamar, no seas tan nenaza, si quieres permanecer en este mundo deberías tener un mejor estómago.

Le dedicó una mirada helada, la única que tenía, y se dio la vuelta rumbo al coche negro que se encontraba camuflado a la salida del puerto.

***

Freno el coche frente a la mansión de su familia, con un nuevo cigarrillo en mano se adentro en el lujoso recibidor.

Se dirigía con pasó tranquilo hacia la escalera del segundo piso que la llevaría a su habitación, el cigarrillo quedó tendido en la comisura de su labio dejando sus manos libres se dispuso a quitar los guantes ensangrentados, la voz a su espalda corto aquella tarea. 

Resignada, Kisha se dio la vuelta para observar a su madre, la cual la veía con horror.

Se imaginó el porqué, no sólo tenía las manos salpicadas del líquido vital, su rostro pálido estaba tan o más manchado que sus guantes.

—Kisha...

—No empieces, mamá. No estoy de humor. ¿Qué quieres?.

La corto andas de que soltara uno de sus largos discursos. Nikkita no estaba de acuerdo con el trabajo de su hija. Le había dicho una y mil veces lo desagradable que era para ella observar a su hija sumergida en la oscuridad de la mafia rusa.

Kisha no le hacía caso, tres años antes ella pensaba lo mismo, hasta que le arrancaron con crueldad el derecho a tener una familia, hijos. Desde ese momento se había convertido en un ser frío, sanguinario, una máquina de matar sin sentimientos.

—Ven al salón. Hay una sorpresa para ti.

Rodó los ojos siguiendo el esbelto cuerpo de su madre por los pasillos, no apagó el cigarrillo, se aferró a él como el mejor antiansiolitico, cuando llegaron al salón la mirada de su padre se cruzó con la suya.

—Está hecho. Le mandé un regalito de mi parte a Lombardi, espero que no te moleste.

Comentó saludando con un asentimiento de cabeza a los demás miembros en aquella sala. Estaba tan distraída observando a su padre que no divisó el cuerpo en una esquina, tenso por la sorpresa y el horror.

Su padre la observó fijamente, en las retinas el orgullo estaba plasmado, ondeando como una bandera de victoria al viento.

—¿Puedo saber que?.

—Una caja. — sonrió maliciosa. — Con la cabeza del viejo Tolstoi dentro.

Su madre lanzó una exclamación horrorizada, acompañada por las dos mujeres restantes en la sala.

Soraya y Alina Morozova. Mujer de su tío e hijastra de este. Dos arpías a las que no soportaba.

—¡Tú haz rebanado la cabeza de ese hombre!—Nikkita observó su rostro con dolor, dándose cuenta del porqué las manchas carmesíes adornando su piel. —¡¿En qué te has convertido?!, ¡Se que fue duro para ti lo que te hicieron, pero no es excusa para convertirte en un monstruo!.

Kisha apretó la mandíbula, la sala quedó sumergida en un tenso silencio. El trío de Mujeres la observaba horrorizada, los dos hombres frente a ella con una mueca de tristeza en el rostro ante el comentario de Nikkita y aquel tercer miembro masculino oculto en una esquina no podía quitar la incredulidad de su cuerpo.

—Si me has llamado para reprocharme el rumbo de mi vida me retiro a mi habitación. Ni en un millón de años sabrás lo que yo viví, nunca.

Comenzó a girarse, dispuesta a internarse en su habitación y darse una relajante ducha.

—Te han llamado por mi. Nos volvemos a encontrar, muñequita.

Su corazón se saltó un sinfín de latidos antes de comenzar a bombear nuevamente con fuerza.

Kisha clavó los ojos en aquella figura que avanzaba hacia ella con seguridad.

«Esto no puede ser.»

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Nira Ho
Nira Ho
ตอนที่ 71 คืออ่ะไร โผล่มายังวไงไม่สัมพันธ์กับตอนที่ 70 เลย อยู่ก็โผล่มา แบบงง
2026-05-01 01:03:05
0
0
Tor Lae
Tor Lae
สนุกมาก เดินเรื่องได้งดงาม ไม่ยืดเยื้อ
2026-04-28 00:02:46
0
0
Nira Ho
Nira Ho
สงสารนางเอกมาก
2026-04-14 20:39:26
3
0
98 チャプター
1 สกุลพาน
“เตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง”เสียงของสตรีวัยกลางคนเอ่ยถามขึ้นหลังจากเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนของบุตรสาว“เสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”สาวใช้คนสนิทของหญิงสาวเปิดประตูยื่นหน้าออกมารายงานความคืบหน้า“เสร็จแล้วก็ออกเดินทางได้แล้ว”หานอิงผู้เป็นมารดากล่าวเพียงชั่วอึดใจหญิงสาวผู้หนึ่งก็เปิดประตูเยื้องย่างออกมาด้วยท่วงท่าสง่างามใบหน้าของนางงดงามและบริสุทธิ์ เส้นผมสีดำขลับถูกเกล้าขึ้นเป็นทรงสูง ประดับด้วยปิ่นเข้ากับชุดสีเหลืองอ่อนตัดสลับกับสีขาว ริมฝีปากอวบอิ่มแต้มสีชาดแดงระเรื่อ ดวงตาของนางเป็นสีน้ำตาลคล้ายดวงตาของลูกกวางที่ไร้เดียงสา นั่นคือจุดเด่นที่สุดที่หานอิงภาคภูมิใจในตัวบุตรสาว นับเป็นดวงตาที่สามารถทำให้เหล่าบุรุษแทบหยุดหายใจเมื่อได้สบตากัน“ลูกพร้อมแล้วเจ้าค่ะท่านแม่”พานเยี่ยนซินก้าวช้า ๆ ออกมาทำความเคารพมารดาตนสายตาของผู้เป็นมารดาสำรวจความเรียบร้อยบนกายของนาง เมื่อทุกอย่างไร้ที่ติแล้ว หานอิงก็มิได้คิดตำหนิเรื่องใดอีก“ไปกันเถอะ ชักช้าจะมิทันกาล”“...”พานเยี่ยนซินผงกศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินตามมารดาไปอย่างว่าง่ายนับเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่มารดาไม่ตำหนิเรื่องการแต่งกายของนาง ไม่เสียแ
続きを読む
2 ดวงตามงดงามที่สวรรค์มอบให้
เป็นแน่ว่าสิ่งที่พานเยี่ยนซินต้องทำเป็นอันดับแรก คือนางต้องโดดเด่นและดึงดูดความสนพระทัยจากพระพันปีและรัชทายาทให้ได้ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียพวกเขาก็มิคิดจะมองมาที่นาง พานเยี่ยนซินนึกไม่ออกเลยว่าถ้าหากนางได้แต่งงานกับซูลิ่งอี้ขึ้นมาจริง ๆ ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรเมื่อเดินไปจนถึงอุทยานหลวง อันเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศ พานเยี่ยนซินและมารดาของนาง จึงก้าวเข้าไปถวายความเคารพฮองเฮาและพระพันปีอย่างรักษามารยาท“ถวายพระพรพระพันปีเพคะ ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ”พระพันปีทอดพระเนตรไปยังสตรีสองแม่ลูกจากจวนสกุลพาน แม้จะมิโปรดคนบ้านนี้ แต่อย่างไรก็ต้องรักษามารยาทและวางองค์ให้เป็นกลาง“ลุกขึ้นเถิดพานฮูหยิน คุณหนูห้า”ทั้งแม่และลูก ย่อกายแล้วลุกขึ้นพร้อมกัน พานเยี่ยนซินมองไปยังซูลิ่งอี้ นางเห็นแล้วว่าสายพระเนตรของเขากำลังจับจ้องไปยังที่แห่งใด“วันนี้อากาศดีเหลือเกินนะเพคะ พระพักตร์ของพระพันปียังคงงดงามเหมือนแต่กาลก่อนไม่มีเปลี่ยน” หานอิงประจบสอพลอครั้นได้ยินคำกล่าวชม พระพักตร์ของพระพันปีก็ดูแจ่มใสขึ้น “หานอิง เจ้านี่เองปากหวานไม่มีเปลี่ยน”“ปากหวานอะไรกันเพคะ หม่อมฉันเพียงพูดไปตามควา
続きを読む
3 กล้าดีอย่างไร
เขาทิ้งนางอย่างไม่เหลือเยื่อใยไว้ที่สวนดอกเบญจมาศท่ามกลางสายตาของชนชั้นสูงที่มาร่วมงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศในวันนี้ พานเยี่ยนซินไม่อยากรู้สึกชินชา แต่เป็นเพราะสถานการณ์และหลายสิ่งหลายอย่างบีบบังคับให้นางต้องรู้สึกเช่นนั้นชนชั้นสูงเหล่านั้นคาดหวังให้นางยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ถูกรัชทายาททอดทิ้ง แต่เปล่าเลย นางแข็งแกร่งกว่านั้น หญิงสาวยังคงเดินชื่นชมดอกเบญจมาศอย่างทำทีว่าอารมณ์ดี โดยมิได้แสดงท่าทีของคนพ่ายแพ้ออกไปให้พวกเขาเห็นไม่เพียงเท่านั้น นางยังส่งรอยยิ้มเย็นยะเยือกไปให้แก่พวกเขา เป็นการแสดงให้พวกเขาเห็นว่า นางรู้และเห็นว่าพวกเขากำลังมองมาที่นางเช่นไร นางคือสตรีสกุลพาน เป็นบุตรสาวภรรยาเอกแห่งจวนกั๋วกง พวกบุตรสาวขุนนางระดับล่างมีสิทธิอันใดมาใช้สายตามองนางอย่างเหยียดหยามครั้นทุกคนเห็นสายตาของนางเช่นนั้นก็รีบหลบไปทางอื่นเมื่อชื่นชมดอกเบญจมาศจนเบื่อ พานเยี่ยนซินก็ปลีกตัวเดินเลี่ยงออกไปตั้งใจหาที่สงบ ๆ นั่งพักผ่อน สักชั่วครู่เท่านั้น แต่เมื่อก้าวเท้าไปได้เพียงไม่กี่ก้าว สายตาของนางก็เห็นซูลิ่งอี้นั่งหัวเราะคิกคักอย่างรื่นรมย์อยู่กับไป๋ซูเอ๋อ พวกเขากระซิบกระซาบสนทนาสิ่งใดกันบางอย่าง ซูลิ
続きを読む
4 คุณหนูไป๋ทำถูกแล้ว
หากมิได้เห็นด้วยตาของตนเอง เหยียนเหวินจิ้งก็มิอาจเชื่อว่าคุณหนูไป๋จะตบหน้าตนเองจริง ๆ หากมองกันผิวเผินคงจะคิดว่าคุณหนูพานห้าเป็นผู้ที่หาเรื่องก่อน เพราะนางเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาและเปิดช่องให้อีกฝ่ายต่อว่า แต่ใครจะไปรู้ นางเพียงเดินเข้าไป แต่อีกฝ่ายยังไม่ทันพูดอะไรก็ทักทายด้วยวาจาที่ไม่สู้ดีนักจนสุดท้ายคุณหนูพานห้า ตอบโต้ด้วยวาจาเชือดเฉือนที่ไร้คำหยาบ จนอีกฝ่ายยืนตัวชาทนไม่ไหว แล้วต้องแสดงละครฉากใหญ่ต่อหน้ารัชทายาทและคนอื่น ๆ แต่กระนั้นเหยียนเหวินจิ้งเองก็ยังคิดเข้าข้างไป๋ซูเอ๋อ นั่นเป็นเพราะที่ผ่านมา คุณหนูพานห้ามักจะเป็นผู้ที่เข้าไปหาเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้อื่นก่อน สิ่งที่เกิดขึ้นนั่นเป็นเพราะคุณหนูไป๋ต้องปกป้องตนเองต่างหากแต่เดิมนิสัยของคุณหนูไป๋มิได้เป็นเช่นนี้ แต่เพราะถูกกระตุ้นจากพานเยี่ยนซิน นางจึงเป็นเช่นนั้น หากนางไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็คงหนีไม่พ้นถูกคุณหนูพานห้ารังแกเหมือนทุก ๆ ครั้ง คุณหนูไป๋ช่างดียิ่งนัก ประสบการณ์ที่ผ่านมาคงสอนให้นางรู้จักสู้คนสินะในคราวแรกเขาจะออกไปช่วยคุณหนูไป๋เป็นพยานเท็จให้ แต่กลายเป็นว่าพานเยี่ยนซินนั้นฉลาดนักมองจุดอ่อนได้ทะลุปรุโปร่ง อัครเสนาบดีหนุ่
続きを読む
5 การกลั่นแกล้ง
พานเยี่ยนซินตั้งใจวาดภาพอย่างสุดฝีมือ ปรากฏเป็นภาพของนกยูงรำแพนท่ามกลางต้นดอกเหมยสีชมพูสดใส ภาพนกยูงสองตัวเคียงข้างกันวิจิตรงดงามยิ่งนัก ราวกับมีชีวิต อีกทั้งสีสันที่ใช้ก็สวยงามเข้ากันเป็นอย่างดี“ตายจริงคุณหนูห้า ภาพของท่านงดงามเหลือเกิน” ท่านหญิงตานอิง ธิดาจวนอ๋องที่นั่งอยู่โต๊ะไม่ห่างกันนัก มองภาพของตนเองแล้วเปรียบเทียบกับภาพของคุณหนูห้าก็หดหู่ใจนัก“ขอบคุณท่านหญิงตานอิงเจ้าค่ะ” คนตัวเล็กยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อจะได้มองภาพของท่านหญิงตานอิงได้ชัดเจน “ของท่านหญิงก็งดงามเช่นกันเจ้าค่ะ”“เฮ้อ... อย่าพูดเลย” ซูตานอิงมองไปยังเสด็จย่าของตนเอง ครั้นเมื่ออีกฝ่ายผินพระพักตร์ไปทางอื่น นางก็แกล้งทำน้ำชาหกใส่ภาพของตนเอง “ตายแล้วจวงกงกง ผลงานของข้าคงส่งให้พระพันปีทอดพระเนตรไม่ได้แล้ว”“พ่ะย่ะค่ะ” จวงกงกงเดินมาถึง น่าเสียดายที่จับมิได้คาหนังคาเขา ท่านหญิงผู้นี้เจ้าเล่ห์ยิ่งนักซูตานอิงส่งยิ้มให้จวงกงกงแล้วหันกลับมาชื่นชมภาพของคุณหนูพานต่อ“คุณหนูพาน... ภาพนั้น...”“ได้เจ้าค่ะ... หากประกวดเสร็จแล้วข้าจะขายให้ท่าน” พานเยี่ยนซินรู้ดีว่านางต้องการสิ่งใด“ดี!”ในอีกฟากหนึ่ง ผู้คนก็ชื่นชมภาพของไป๋ซูเอ๋อ
続きを読む
6 ยุติธรรม
ภาพของเหล่าคุณหนูถูกนำไปที่พระที่นั่ง จวงกงกงค่อย ๆ แสดงให้พระพันปีทอดพระเนตรทีละภาพผลงานของทุกคนนั้นล้วนแล้วแต่โดดเด่น“ของตานเอ๋อล่ะ”“ท่านหญิงตานอิงทำกระดาษเปื้อนน้ำชาไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จวงกงกงทูล“เด็กคนนี้ช่างจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเสียจริง ๆ” พระพันปีแย้มพระสรวลอย่างรู้สึกเอ็นดูหลานสาวจนกระทั่งไปถึงภาพของคุณหนูไป๋และคุณหนูพานที่อยู่ในลำดับท้ายที่สุดเนื่องจากเกิดปัญหาขึ้น“ของคุณหนูพาน นับว่างดงามและมีฝีมือยิ่งนัก”พระนางตรัสพลางทรงเอื้อมพระหัตถ์ขึ้นไปแตะปิ่นปักผมของตนเอง“แล้วภาพของคุณหนูไป๋ เหตุใดจึงกลายมาเป็นเช่นนี้” รัชทายาททรงตรัสถามกับจวงกงกงจวงกงกงนิ่งเงียบไป ถอนหายใจแล้วเริ่มทูลให้องค์รัชทายาทฟัง“คือเรื่องเป็นเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ เดิมทีคุณหนูไป๋วาดนางแอ่นที่เกาะอยู่บนกิ่งหลิว นางใช้สีเพียงสองสี ให้ความรู้สึกอ่อนโยนและงดงามในเวลาเดียวกัน แต่น่าจะเป็นเพราะคุณหนูพานกลัวว่าคุณหนูไป๋จะชนะ นางจึงกลั่นแกล้งคุณหนูไป๋พ่ะย่ะค่ะ”“ภาพของซูเอ๋อจึงออกมาเช่นนี้อย่างนั้นหรือ” รัชทายาทตกพระทัย“เป็นความจริงอย่างนั้นหรือจวงกงกง” เมื่อพระพันปีได้สดับฟังก็เป็นฝ่ายตรัสถามบ้าง“จากการพิจารณาของกระหม
続きを読む
7 นางเป็นสิ่งใดกันแน่
เมื่อจวงกงกงให้แยกย้าย ก็ถึงเวลาที่งานเลี้ยงเลิกราพอดี พานเยี่ยนซินรู้สึกหวาดกลัวจนแผ่นหลังของนางเวลานี้เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น สายตาของมารดามองมาที่นางโดยไร้อารมณ์และความรู้สึก เมื่อกลับไปถึงจวนกั๋วกงแล้วไม่รู้เลยว่า นางจะต้องพบกับอะไรบ้างตลอดการเดินทางตั้งแต่ก้าวเท้าเดินออกจากพระตำหนัก เดินไปตามทางเดินของวังหลวง ขึ้นรถม้ามุ่งหน้าจนกระทั่งมาถึงจวนกั๋วกง หานอิงนิ่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใดทั้งสิ้นในที่สุดรถม้าก็หยุดอยู่ที่หน้าจวน“ตามไปพบข้าที่ห้อง” หานอิงออกคำสั่ง“เจ้าค่ะ”แม้นางอยากจะหนีแต่คืนนี้ก็คงจะหนีไม่พ้น ต้องยอมรับชะตากรรมของตนอย่างเงียบ ๆอาเสว่นั้นเป็นเพียงหญิงรับใช้จึงมิอาจพูดสิ่งใดมากได้ นางมิได้เดินตามเจ้านายของตนเองไป แต่รีบกลับไปเตรียมน้ำอุ่นและยาทาแผลเอาไว้ให้คุณหนูของนางพานเยี่ยนซินก้าวเดินอย่างช้า ๆ ตามหลังมารดาไปเงียบ ๆ ไม่นานก็ไปถึงที่เรือนของท่าน ทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่ลับสายตาคน ฝ่ามือของมารดาก็ฟาดลงบนใบหน้างดงามของนางในทันที“ข้าสั่งแล้วใช่หรือไม่ว่าการประชันในวันนี้เจ้าจะต้องชนะเท่านั้น” หานอิงแผดเสียงดังลั่น และออกแรงลงไม้ลงมือกับบุตรสาวสิ่งที่นาง
続きを読む
8 วันธรรมดาวันหนึ่ง
อาเสว่ยืนอยู่หน้าเรือนรอรับคุณหนูของนาง จนกระทั่งเห็นเจ้านายเดินโซซัดโซเซมาก็รีบวิ่งเข้าไปประคอง บ่าวคนอื่น ๆ เองก็รู้สถานการณ์ดี และรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น พวกนางเห็นแล้วก็รู้สึกสงสารจับใจ รีบเข้าไปจัดเตรียมเสื้อผ้า น้ำอุ่น ยาสมานแผล และยาสมุนไพรต้มเพื่อบรรเทาอาการบาดเจ็บและช่วยให้นางผ่อนคลาย พานเยี่ยนซินเหนื่อยและเศร้าเกินไป ตอนนี้นางเองก็ไร้เรี่ยวแรงจะดิ้นรนจึงปล่อยให้บ่าวไพร่ปรนนิบัตินางตามใจชอบ“คุณหนู...” อาเสว่ถอดเสื้อผ้าของเจ้านายออก บนร่างกายมีแต่รอยหยิก รอยทุบตี ใบหน้าก็มีบาดแผลอย่างน่าสงสาร“พวกเจ้าร้องไห้ทำไมกัน” พานเยี่ยนซินยิ้ม“เหตุใดฮูหยินจึงลงมือหนักเช่นนี้” อาเสว่ค่อย ๆ ประคองคุณหนูลงในถังอาบน้ำ“เอาเถิดอย่าพูดอีกเลย” พานเยี่ยนซินไม่อยากฟังแล้ว พรุ่งนี้ยังมีหลายเรื่องให้ต้องทำ นางง่วงนอนเหลือเกินอาเสว่และสาวใช้คนอื่น ๆ เห็นเช่นนั้นก็มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงช่วยอาบน้ำทายาแก้ฟกช้ำให้นางเงียบ ๆ เท่านั้นคุณหนูของพวกนางเป็นสตรีที่งดงาม มักจะแต่งกายหรูหราอยู่เสมอ แต่ใครจะไปรู้ว่าการที่นางทำเช่นนั้นก็เพื่อปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยเช่นนี้ นางใจดีกับบ่าวไพร่ ไม่เคยทำร้า
続きを読む
9 ต้องการแค่สักคน
เหยียนเหวินจิ้งได้ยินว่ารัชทายาทออกล่าสัตว์ และยังได้ยินอีกว่าเขาจะพาคุณหนูไป๋มาร่วมด้วย กำลังคิดอยู่ว่าจะหาวันที่โอกาสเหมาะสมเช่นนี้ได้เมื่อไร เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็รีบลงมือทันที อัครเสนาบดีหนุ่มไปรออยู่ที่วัด ที่อยู่ใกล้กับพื้นที่ล่าสัตว์อย่างเงียบ ๆ“ดูเหมือนว่าวันนี้เราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญนะขอรับ” กงหยุนเข้ามารายงาน เพราะเมื่อสักครู่นี้เห็นรถม้าของจวนกั๋วกงมุ่งหน้าเข้ามาที่นี่ รอดูสักพักจึงได้เห็นว่าเป็นคุณหนูห้าแห่งจวนกั๋วกง “ใคร”“คุณหนูห้า จากจวนพานกั๋วกงขอรับ”คุณหนูพานห้างั้นเหรอ แค่ได้ยินชื่อนางเหยียนเหวินจิ้งก็พลันรู้สึกหงุดหงิด“นางมาที่นี่ทำไม หรือว่านางมีแผนการอะไร” อัครเสนาบดีหนุ่ม เกรงว่านางอาจจะกำลังวางแผนอะไรสักอย่าง เขาไม่ต้องการให้เรื่องของนางมาส่งผลกระทบต่อแผนการของเขา“ข้าน้อยก็ไม่ทราบขอรับ ร้อยวันพันปีนางไม่เคยเข้าวัดไหว้พระ แต่วันนี้เกิดอยากจะทำบุญ นางจะต้องมีแผนการร้ายอย่างแน่นอนขอรับ ไม่แน่ว่านางอาจจะกำลังคิดแผนการเข้าหาองค์รัชทายาทก็ได้” กงหยุนคิดเช่นนั้นสิ่งที่กงหยุนเอ่ยออกมานับว่ามีน้ำหนักพอสมควร เขาคาดเดาว่าน่าจะเป็นเช่นนั้น“งั้นข้าจะออกไปดูเสียหน่อยว่าน
続きを読む
10 เหมือนลูกกวาง
ตอนที่เหยียนเหวินจิ้งเปิดประตูห้องออกมา ก็เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่พานเยี่ยนซินเปิดออกมาพร้อมกัน เขามองหน้านางครู่หนึ่งแล้วเดินเลยนางไป ราวกับมิได้สนใจว่านางเป็นใคร นับว่าเป็นบุรุษที่มีรูปโฉมงดงามนัก ตัวสูงกว่านางหลายเท่า บนตัวเขามีกลิ่นหมึกฮุ่ยโม่จาง ๆ เดาว่าเขามาที่นี่คงจะมาศึกษาพระคัมภีร์พานเยี่ยนซิน คลับคล้ายคลับคลาเหมือนกับจะเคยพบหน้าเขาที่ใดมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก อาจเป็นบุตรชายขุนนางสักคน ว่าแต่เขาอยู่ห้องนั้นอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นเขาก็อาจจะได้ยินที่นางอธิษฐานใช่หรือไม่คิดได้เช่นนั้นพานเยี่ยนซิน รีบเดินไปดักหน้าอีกฝ่าย“คุณชาย...”คุณชาย? นางไม่รู้จักเขาอย่างนั้นหรือ? เหยียนเหวินจิ้งสีหน้าเรียบเฉย ก้มหน้าลงไปมองสตรีที่ตัวเล็กกว่า“คุณหนูมีธุระอันใดหรือเปล่า”ริมฝีปากของพานเยี่ยนซินเม้มเข้าหากัน อยากจะพูดออกไปแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี“...”เมื่อได้อยู่ใกล้ ๆ จึงเพิ่งจะเห็นว่าดวงตาของนางเป็นสีน้ำตาล ดูอ่อนโยนน่าทะนุถนอมราวกับลูกกวางตัวน้อย ๆ กลิ่นกายแทนที่จะเป็นกลิ่นเครื่องหอมอย่างที่สตรีในเมืองหลวงนิยมใช้กัน แต่กลับเป็นกลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพร ริมฝีปากอวบอิ่มเป็นสีแดงระเร
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status