جميع فصول : الفصل -الفصل 98

  ไม่รอให้พานกั๋วกงเป็นคนลงมือ เหยียนเหวินจิ้งชิงลงมือก่อน คนเดียวที่พอจะช่วยได้ในเวลานี้ คนเดียวที่เขาพอจะคิดออก นั่นก็คือ... เสด็จย่า กลางดึกก่อนฟ้าจะสางไม่กี่ชั่วยาม เหยียนเหวินจิ้งนำตราประทับของอดีตฮ่องเต้ไปเข้าเฝ้าเสด็จย่าเป็นการด่วนเมื่อพระพันปีทอดพระเนตรตราทองคำชิ้นนั้น อัสสุชลก็ไหลรินอย่างมิอาจควบคุมได้“มาแล้ว... ในที่สุด... จางกงกงให้เขาเข้ามา ให้เขาเข้ามา”แต่แทนที่จะเป็นบุตรชายคนโตของพระนาง ผู้เป็นเจ้าของตราทองคำชิ้นนี้กลับเป็นชายหนุ่มผู้หนึ่งที่พระนางนั้นรู้จักดีเหยียนเหวินจิ้งถูกพาเข้าวังเป็นกรณีพิเศษ พระพันปีเห็นแล้วก็ประหลาดใจที่ไม่ใช่บุตรชายของพระนาง“ถวายพระพร.... เสด็จย่า...”  เหยียนเหวินจิ้งคุกเข่าถวายพระพร“อัครเสนาบดีเหยียน... นี่มันเรื่องใดงั้นหรือ” พระพันปีงุนงงไปหมดแล้ว“เสด็จย่า... กระหม่อมเอง จื่อเยียน...”ทันทีที่นามนั้นหลุดออกมาจากปากของเหยียนเหวินจิ้ง พระพันปีก็พลันหลั่งน้ำต

  พานเยี่ยนซินนอนไม่หลับทั้งคืน เพราะเดาไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เหยียนเหวินจิ้งกระทำลงไปนั้น จะมีผลลัพธ์ออกมาเป็นเช่นไร นางจุดตะเกียงนั่งเย็บผ้าตลอดทั้งคืน เพื่อเฝ้ารอเขากลับมาที่บ้าน จนกระทั่งแสงทิวาแรกของวันสาดส่องเข้ามาภายในห้อง พานเยี่ยนซินจึงดับตะเกียง แล้วเปิดประตูออกไปนอกห้องแต่ในเวลาเดียวกันเขาก็ก้าวเข้ามาในเรือน ด้วยสภาพอิดโรย ใบหน้าของเหยียนเหวินจิ้งในเวลานี้ชัดเจนว่าเหนื่อยล้าเพียงไร นี่ไม่ใช่เวลาที่พานเยี่ยนซินจะถามความคืบหน้า นางจึงทำแค่เพียงยืนรอให้เขาเดินเข้ามาเท่านั้น“เพิ่งตื่นหรือยังมิได้นอน” ผู้เป็นสามีถาม  “ยังไม่ได้นอน”“เป็นห่วงข้างั้นหรือ” เหยียนเหวินจิ้งนำมือของภรรยาขึ้นมาประคองใบหน้าของตนเอง“เปล่าเสียหน่อย ท่านก็รู้ว่าข้าไม่เคยเป็นห่วงท่าน” พานเยี่ยนซินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะช่วยสามีถอดหมวกและปลดชุดขุนนางเต็มยศของเขาออกอย่างเชื่องช้า“เดี๋ยวข้าทำเอง”“อยู่เฉย ๆ เถอะน

  “พี่เหวินจิ้งช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ... เรื่องโอสถฝันพันลี้ ข้าถูกท่านพ่อบังคับเจ้าค่ะ ข้า... ข้าไม่รู้เรื่องทั้งนั้น ท่านพ่อเป็นคนลงมือทำทั้งหมดนะเจ้าคะ ท่านพ่อ... ท่านพ่อเป็นคนละโมบโลภมาก อยากได้อยากมี พอสบช่องเข้าหน่อยก็ติดต่อกับสุ่ยเฉิงเล่อ นำโอสถฝันพันลี้ไปปล่อยในบ่อนให้กับนักพนัน พี่เหวินจิ้งเจ้าขา... ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับข้านะเจ้าคะ”“....”เขาต้องการได้ยินคำว่ารักจากปากของนาง หากนางพูดคำนั้นออกมา เขาจะเชื่อและช่วยเหลือนางไหม“พี่เหวินจิ้งข้ารักท่านนะเจ้าคะ เรารู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ที่ข้า...ต้องเข้าหารัชทายาท... ข้าไม่ได้รักเขาเลยเจ้าค่ะ นั่นเป็นเพราะ... เป็นเพราะท่านพ่อบีบบังคับให้ข้าทำเช่นนั้น ท่านพ่อเป็นคนวางแผนและบงการเรื่องทั้งหมด ข้านั้นน่าสงสารเจ้าค่ะ พี่เหวินจิ้งข้ารักท่านเพียงคนเดียวนะเจ้าคะ ข้ารักท่าน”  พานเยี่ยนซินนั่งดื่มชาอยู่ที่ห้องติดกัน เพราะนางรู้ว่าห้องส่วนตัวในร้านอาหารแห่งนี้ไม่เก็บเสียง นางจึงคิดอ

พานเยี่ยนซินได้ยินข่าวว่าหลังจากไป๋ซูเอ๋อถูกนำตัวออกมาตัดสินโทษที่คุกของกรมอาญา นางก็ตรอมใจตายไปเสียก่อน ในเวลาเดียวกันนั้นก็มีข่าวว่าหานอิงมารดาเลี้ยงของนาง มีอาการลงแดงอยากยาอย่างหนัก อาเจียนออกมาเป็นเลือดและจากไปในที่สุด    ส่วนพานวั่งฉายนางไปพบเขาที่เรือนจำและบอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่จางจิ้งทำ นางเองก็เพิ่งรู้ว่าเขาไม่เคยรู้ว่านางและพี่ชายไม่ใช่ลูกของเขา พานเยี่ยนซินเห็นความเสียใจของพานวั่งฉาย แต่เสียใจตอนนี้ทันหรืออย่างไร จะมาสำนึกผิดอะไรกัน ทั้งที่เขาคิดว่านางและพี่ชายเป็นลูกของเขา แต่เขาก็ยังสั่งให้นางและพี่ชายไปทำเรื่องเลวทรามต่ำช้า นั่นไม่แย่ยิ่งกว่าหานอิงอีกงั้นหรือ นางไม่ช่วยอุทธรณ์ให้พานวั่งฉาย นางปล่อยให้เขาถูกขังลืมเอาไว้เช่นนั้น จะหาว่านางอกตัญญูก็ได้นางยอมรับ!!เรื่องนี้พานเยี่ยนซินทำสิ่งใดไม่ได้แล้ว นี่เป็นผลจากการกระทำของพวกเขาทั้งสิ้น หลังจากวันนั้นพี่น้องจอมปลอมของนางในสกุลพาน ที่ไม่ได้ถูกจับและไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับการกระทำของพานวั่งฉาย ต่างก็ดาหน้ากันมาขอความช่วยเหลือจากนางแต่เป็นเพราะในอดีตก็ไ