Todos los capítulos de เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง: Capítulo 81 - Capítulo 90

“ท่าน... ท่านมันเจ้าเล่ห์ที่สุด” นางพึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าแดงก่ำ ไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆนั่นคือสัญญาณของการยอมจำนนที่เหยียนเหวินจิ้งรอคอย ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ ช้อนร่างของนางขึ้นอุ้มอย่างระมัดระวังที่สุด เขาไม่ได้มุ่งตรงไปเพื่อจะเริ่มบทรักในทันที แต่เขาวางนางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลจากนั้น เขาก็เดินไปหยิบหมอนอิงใบใหญ่มาสองใบ เขาค่อย ๆ ช่วยนางจัดท่านอนตะแคงอย่างสบายที่สุด สอดหมอนใบหนึ่งไว้ใต้ท้องกลมมนของนางเพื่อช่วยพยุงน้ำหนัก และสอดอีกใบไว้ระหว่างหัวเข่าของนางเพื่อลดแรงกดทับที่สะโพก การกระทำที่ใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นใจอย่างประหลาด“ไปเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน” พานเยี่ยนซินอดรู้สึกตกใจไม่ได้เหยียนเหวินจิ้งยิ้ม ๆ เรื่องนี้ฝ่าบาทเฉาเสวียนอวี้เป็นคนแนะนำมาอีกทีหนึ่งเมื่อเห็นว่านางอยู่ในท่าที่สบายดีแล้ว เขาจึงทอดกายนอนลงซ้อนอยู่ด้านหลัง โอบกอดร่างของนางไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ลำตัวของเขาแนบชิดไปกับแผ่นหลังของนาง มอบความอบอุ่นให้ทั่วทั้งร่าง“แบบนี้สบายหรือไม่?&

 เรื่องโอสถฝันพันลี้ยังคงติดค้างอยู่ในใจของเหยียนเหวินจิ้ง  เขาไม่เชื่อว่าราชบัณฑิตไป๋จะเป็นผู้ลงมือกระทำเช่นนั้น แต่ไหนแต่ไรมา อาจารย์เป็นคนจิตใจดี การใช้ฝันพันลี้มอมเมาผู้คน นับเป็นการกระทำที่น่ารังเกียจ แล้วถ้าหากไม่ใช่อาจารย์ใครจะเป็นผู้ลงมือกระทำกันเล่า ยิ่งคิดเรื่องนี้ก็ยิ่งกลุ้ม เหยียนเหวินจิ้งตัดสินใจไปที่จวนอ๋อง และขอเข้าพบพานเจียหยาง ที่กำลังอยู่ในช่วงพักรักษาตัวซูตานอิงพอได้ยินว่าเหยียนเหวินจิ้งปรากฏตัวที่จวนของนาง ก็ถือไม้กระบองอันใหญ่ ออกมาเผชิญหน้ากับเขา“ท่านมาที่นี่ทำไม” ซูตานอิงใช้ไม้กระบองอันนั้นชี้หน้าอัครเสนาบดีเหยียน เพราะเรื่องที่นางได้ยินที่เกี่ยวข้องกับเขาไม่ค่อยดีเท่าไรนัก นางจึงไม่ค่อยจะไว้ใจ และไม่ชอบขี้หน้าอีกฝ่าย        เหยียนเหวินจิ้งไม่ได้แสดงท่าทีเช่นไร นางก็แค่เด็กที่ถูกซูหยวนเทาตามใจมากไปสักหน่อย นิสัยของนางในเมื่อก่อนกับวันนี้ ไม่แตกต่างกันเลยสักนิด ภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กใช้ไม้ไล่ตีญาติผู้พี่หลายคนยังคงอยู่ในความทรงจำ“ท่านหญิง... ข้าน้อยมาพบกับ

  เมื่อหมอหลวงมาถึงก็ตรวจอาการราชบัณฑิตไป๋ในทันที เหยียนเหวินจิ้งให้ไป๋ซูเอ๋อที่เป็นญาติของคนป่วยออกไปรอข้างนอก คราแรกไป๋ซูเอ๋ออิดออด แต่ก็ยินยอมทำตามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ไป๋ชางที่แกล้งหมดสติ ก็ลืมตาขึ้นมาในทันที หมอหลวงที่กำลังตรวจรักษาอาการถึงกับตกใจไป เหยียนเหวินจิ้งรีบเข้าไปห้ามไม่ให้เขาส่งเสียงดัง“ชู่ว์ ท่านหมออย่าส่งเสียงดังไป”“...” หมอหลวงงุนงง แต่ก็ทำตามแต่โดยดี“เกิดอะไรขึ้นขอรับ” เหยียนเหวินจิ้งรู้อยู่แล้วว่าอาจารย์ไม่ได้สลบไป แต่เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้เพราะอีกฝ่ายบีบมือเขาตอนเข้าไปช่วย“ซูเอ๋อ... ซูเอ๋อ... นางเป็นคนทำทั้งหมด” ไป๋ชางพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เหวินจิ้ง... ข้าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว...” ไป๋ชางกล่าวแล้วหยิบจดหมายออกมาจากใต้หมอน “ข้าเขียนทุกอย่างเอาไว้แล้ว” ไป๋ชางบอก เขาเขียนจดหมายสารภาพความผิดของตนเองเอาไว้หมดแล้ว“อาจารย์...”“แต่ก็มีเร

  ในค่ำคืนวันนั้นเหลียงถิงซินเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยตาของตนเอง นางเห็นเหยาเสวียไปที่จวนพานกั๋วกง นางยืนรอเหยาเสวียเพื่อหวังว่าจะชวนกันออกไปจากเมืองหลวงด้วยกันที่ประตูหลัง นางไม่มีญาติสนิท มีแค่ตัวคนเดียวเท่านั้น ถึงจะเกลียดเหยาเสวีย แต่ก็ใช่ว่าจะเกลียดจนไม่อยากพบหน้าหรือไม่เผาผีกันนางยืนรออยู่นานเหยาเสวียก็ไม่ออกมาเสียที นางกำลังคิดอยู่ว่าหรือว่าพานกั๋วกงรับเหยาเสวียเป็นอนุภรรยาไปแล้ว หรือว่านางควรจะเข้าไปในนั้นด้วย แล้วก็ยอมเป็นอนุภรรยาอีกคน ตอนที่กำลังคิดใคร่ครวญอยู่นั้น ก็เห็นคนสองคนช่วยกันหอบหิ้วอะไรสักอย่างออกมาจากจวนในเวลาค่ำมืดดึกดื่น แล้วนำห่อผ้านั้นขึ้นรถเข็นผักเคลื่อนออกไปเหลียงถิงซินที่อยู่เงียบ ๆ พยายามเพ่งมองว่าในห่อผ้านั้นคืออะไร แล้วในห่อผ้านั้นมือข้างหนึ่งของใครสักคนก็หล่นออกมา นางใช้สองมือปิดปากตนเองให้สนิทที่สุดเพราะไม่อยากส่งเสียงออกไป ที่ข้อมือนั้นมีกำไลหยกสวมใส่อยู่ เห็นแล้วก็จำได้ในทันที นั่นคือเหยาเสวียอย่างแน่นอน นางรออยู่นานจนกระทั่งคนพวกนั้นออกไปไกลแล้ว จึงรีบหาที่ซ่อนให้ตนเองโชคดี

 เฮ่อหยวนฮวาได้ยินว่าบิดาของไป๋ซูเอ๋อจากไปอย่างกะทันหัน นางมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นฝีมือของไป๋ซูเอ๋อ อีกไม่นานนางก็จะกลับต้าชุนแล้ว เพราะในที่สุดก็จับชุนเหลียนได้แล้ว ตอนนี้นางฝากชุนเหลียนให้ขังเอาไว้ในคุกภายในจวนอัครเสนาบดี ตอนนี้นางคิดถึงเจ้าพวกเด็ก ๆ ของนาง อยากหอมแก้มอยากกอดลูก ๆ แล้ว “เสวียนอวี้” นางเดินไปหาพระสวามีของตน“มีอะไร?” นางเดินมาเรียกเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนั้นจะต้องมีเรื่องอะไรอีกแน่ ๆ “จะทำอะไรอีกล่ะ”ผู้เป็นภรรยายิ้มจนตาหยี มือเล็กวางทาบทับไว้ที่อกแกร่งของสามี“ข้าอยากไปงานศพของราชบัณฑิตไป๋ ข้าไปได้หรือไม่”“เจ้าจะไปหาไป๋ซูเอ๋อก็พูดมา” เฉาเสวียนอวี้ส่ายศีรษะ“รู้ได้ทันทีเลยเหรอ” เฮ่อหยวนฮวาทำตาปริบ ๆ“แค่เจ้าอ้าปากข้าก็รู้แล้ว” เมื่อคืนนางมาเล่าทฤษฎีแปลก ๆ ให้เขาฟัง แล้วเอ่ยถึงไป๋ซูเอ๋อ พานเยี่ยนซิน นางร้าย นางเอกอะไรสักอย่าง ดูเหมือนว่าจะอ่านนิยายมากเกินไปสักหน่อย “จะไปก็ไป ข้าจะพาไป” เฉาเสวียนอวี