جميع فصول : الفصل -الفصل 50

  ในเวลาเดียวกันนั้นพานเยี่ยนซินก็คิดอะไรบางอย่างออกในเวลาอันรวดเร็ว มันจะเป็นสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ต่อตัวนางในวันข้างหน้าอย่างแน่นอน“อะไรนะ?”“หม่อมฉันบอกว่า อัครเสนาบดีเหยียนบอกกับหม่อมฉันเองว่า หลังจากที่หม่อมฉันแต่งเข้าเป็นฮูหยินของเขาแล้ว เขาบอกว่าจะ... ขับไล่อนุภรรยาทั้งหมดออกไปจากจวนอัครเสนาบดีโดยเร็วที่สุด” พานเยี่ยนซินจงใจเน้นประโยคสุดท้าย“งั้นเหรอ... เป็นข้อเสนอที่ดีนี่” ซูลิ่งอี้ประชดประชัน“เพคะ เป็นข้อเสนอที่ค่อนข้างดีเลยทีเดียว รัชทายาท... หม่อมฉันมิอาจตอบรับน้ำใจที่พระองค์มีให้หม่อมฉันได้ แต่ว่า... หากหม่อมฉันจะขอร้องให้พระองค์....”นางพูดยังไม่ทันจบประโยค ซูลิ่งอี้ก็โถมตัวเข้าโอบกอดร่างเล็กบอบบางเอาไว้แน่น“เยี่ยนเอ๋อ... แต่งงานกับข้าหรือไม่ก็หนีไปเถิด”“ปล่อยเพคะ” นางใช้แขนทั้งสองข้างทั้งผลักทั้งดันเขาให้ถอยออกไป “พระองค์ก็ไม่ได้รักหม่อมฉันนี่เพคะ หม่อมฉันรู้ว่าหากแต่งง

  เรื่องราวที่ไป๋ซูเอ๋อก่อเรื่อง หาใช่จะไม่มีคนพบเห็น ขันทีอาวุโสจากตำหนักพระพันปีตั้งใจมาตามให้องค์รัชทายาทไปเข้าเฝ้าเพื่อปรึกษา เรื่องที่อัครเสนาบดีเหยียนคิดจะสู่ขอแต่งงานกับคุณหนูห้าพานเยี่ยนซิน แต่กลับมาทันเห็นเหตุการณ์ที่ไม่น่าเชื่อเสียก่อน เขายืนแอบอยู่นาน เห็นทุกการกระทำของไป๋ซูเอ๋อ ตั้งแต่หาเรื่องคุณหนูสุ่ย ทำร้ายสาวใช้ ทำลายขนมและข้าวของของนางที่นางตั้งใจนำมาถวายให้องค์รัชทายาท อีกทั้งยังได้ยินคำพูดข่มขู่ตอนได้ฟังเรื่องราวยังคิดอยู่เลยว่าตนเองนั้นหูฝาดไปใช่หรือไม่ พยายามเพ่งพิจารณาให้ดีเผื่อว่าตนเองนั้นจะมองผิด แต่สุดท้ายไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังเห็นว่าเป็นคุณหนูไป๋ โดยปกติแล้วภาพลักษณ์เช่นนี้จะเห็นจากคุณหนูพานห้าเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่กระนั้นก็แค่พูดจาร้ายกาจไม่เคยถึงขั้นลงมือทำร้ายคนหรือทำลายข้าวของอย่างเช่นที่คุณหนูไป๋ทำ เหตุการณ์เช่นนี้จึงทำให้จางกงกงอดรู้สึกขนลุกไม่ได้นี่ขนาดเป็นแค่เพียงคนรักขององค์รัชทายาทเท่านั้น ยังแสดงอำนาจบาตรใหญ่ได้ถึงเพียงนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในวันข้างหน้าที่นางจะได้มีอำนาจในวังห

  นอกจากคำขอร้องที่นางร้องขอกับซูลิ่งอี้ไปเมื่อวาน ยังมีเงื่อนไขข้อกำหนดเพิ่มเติมที่มอบอำนาจให้พานเยี่ยนซิน โดยที่นางไม่ได้ร้องขอ เหยียนเหวินจิ้งเดาว่านอกจากคำขอร้องจากองค์รัชทายาทแล้ว พระพันปีจะต้องมีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้อย่างแน่นอน คาดไม่ถึงเลยว่าพระนางจะทรงเอ็นดูพานเยี่ยนซินถึงเพียงนี้น่าเสียดายที่สุดท้ายแล้วหลานรักของพระนางก็ไม่ได้สตรีที่พระนางมุ่งหมายให้แต่งงานด้วยไปครอบครอง อยากรู้เหลือเกินว่าหากความจริงปรากฏชัดเจนแล้วว่า หลานนอกคอกอย่างเขาได้พานเยี่ยนซินไปครอบครองจะทรงมีสีพระพักตร์เป็นเช่นไร “เสด็จย่ารักกระหม่อมไหมพ่ะย่ะค่ะ”“รักสิ มีย่าที่ไหนไม่รักหลานของตนเองบ้าง”“แล้วถ้าเสด็จอาคลอดหลานชายมาให้เสด็จย่าอีกคน เสด็จย่าจะยังรักกระหม่อมอยู่ไหม”“ย่อมรักอย่างแน่นอน” เหยียนเหวินจิ้งมองย้อนกลับไป ย่าที่รักเขาอย่างนั้นเหรอ น่าหัวเราะยิ่งนัก 

  กงหยุนยืนรออยู่สักพัก พานเยี่ยนซินจึงให้เขาเข้าพบ แต่แล้วก็ได้พบสาเหตุว่าทำไมนางจึงมาช้านัก ใบหน้างดงามของนางในเวลานี้ผัดแป้งหนาเป็นชั้น องครักษ์หนุ่มสำรวจใบหน้าของนางพอเป็นพิธีแล้วจึงเริ่มบอกเหตุผลของการมาที่นี่ของตนเอง“คารวะคุณหนูห้า”“คารวะองครักษ์กงเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านมาที่นี่มีธุระอะไรงั้นหรือ”กงหยุนไม่คิดอ้อมค้อมจึงเข้าเรื่องในทันที “ท่านอัครเสนาบดี ให้ข้าน้อยนำสิ่งนี้มามอบให้กับท่าน” เขาหยิบกล่องไม้ที่แกะสลักลวดลายงดงามออกมา อาเสว่เป็นผู้เดินเข้ามารับพานเยี่ยนซินมองอย่างรู้สึกระแวง“คุณหนูไม่ต้องห่วง ข้างในไม่ใช่ของอันตราย” กงหยุนบอกเพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องกังวลเจ้าของดวงตาสีน้ำตาล จึงเปิดมันดูได้อย่างสบายใจ ภายในกล่องไม้ใบนี้มีห่วงที่คล้องพวงกุญแจสำริดอยู่ด้านใน พานเยี่ยนซินแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเข้าใจในความนัยแฝงที่เหยียนเหวินจิ้งต้องการจะสื่อ“กุญแจอะไรเจ้าคะ?”  “กุ

  เพราะห้องพักในโรงเตี๊ยมเหลืออยู่เพียงห้องเดียว นางและเหยียนเหวินจิ้งจึงจำใจเลือกห้องนั้นและใช้มันร่วมกันในคืนวันนี้ เสี่ยวเอ้อโรงเตี๊ยม นำเตาไฟเข้ามาเพิ่มในห้อง พานเยี่ยนซินจึงถอดเสื้อคลุมขนแกะชั้นแรกออก เหลือเพียงเสื้อคลุมที่เพิ่งได้รับจากองค์รัชทายาทก่อนออกจากวังหลวงคนตัวเล็กนั่งลงแล้วใช้มืออังไปที่เตาไฟเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับตนเอง แต่ในขณะที่นางกำลังคิดอะไรอยู่เงียบ ๆ นั้น เหยียนเหวินจิ้งก็เข้ามาแกะปมเชือกแล้วดึงเสื้อคลุมขององค์รัชทายาทออก“ท่านจะทำอะไร” พานเยี่ยนซินร้องเสียงดัง“เจ้าสวมผ้าขี้ริ้วเช่นนี้ด้วยหรือ” เหยียนเหวินจิ้งแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน“เห็น ๆ อยู่ ว่ามันเป็นของใคร จะพูดว่ามันเป็นผ้าขี้ริ้วได้อย่างไร” นางยื้อแย่งเสื้อคลุมขององค์รัชทายาทกลับคืนมาได้ แต่เหยียนเหวินจิ้งกลับยื้อเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“เจ้ายังมีเยื่อใยกับเขาอยู่งั้นหรือ” เหยียนเหวินจิ้งโต้กลับ“ไม่ใช่เช่นนั้น ท่านอย่ามาหาเรื่องกัน” อย่า