جميع فصول : الفصل -الفصل 60

 นางตื่นนอนในตอนเช้า พบว่าตนเองนั้นนอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมกอดของเหยียนเหวินจิ้ง เมื่อตระหนักถึงเหตุการณ์เมื่อคืน คนตัวเล็กก็หน้าเห่อร้อนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ร่างเล็กพยายามยกแขนแข็งแกร่งของเหยียนเหวินจิ้งที่กอดเอวนางเอาไว้ออก แต่แค่เพียงนางขยับยกขึ้นนิดหน่อย ก็คล้ายกับรู้สึกได้ถึงแรงต้านอันมหาศาล นางจึงได้รู้ว่าที่แท้เขาตื่นแล้ว แต่เขากลับฉวยโอกาสในช่วงที่นางยังไม่ตื่นกอดรัดนางเอาไว้ความทรงจำอันร้อนแรงคืนกลับมา นางและเขา แม้จะเคยมีสัมพันธ์กันมาแล้วในคืนหนึ่ง และเป็นว่าที่สามีภรรยากัน แต่การกระทำเมื่อคืนที่ผ่านมา ทำเอานางรู้สึกอับอายมิได้ การแต่งงานยังไม่เกิดขึ้น แต่นางและเขาลักลอบมีสัมพันธ์กันก่อนวันแต่งงาน หากผู้อื่นรู้เข้าแล้วนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนทุกมุมของเตียงนอน ในอ่างน้ำ นางจำเรื่องราวได้เกือบทั้งหมด ความรู้สึกวาบหวามยังคงหลงเหลือค้างเติ่ง ตอนที่นางกำลังพยายามดิ้นรนลุกจากเตียง มือของเหยียนเหวินจิ้งก็คว้าเอวนางเอาไว้ แล้วสอดล้วงเข้าไปในช่องทางรักอันคับแคบ“อาห์... อัครเสนาบดีเหยียน... นี่เช้าแล้วนะเจ้าคะ” มือหนึ่งก็วุ่นวายส่วน

  มีอีกหลายเรื่องที่พานเยี่ยนซินจะต้องรับมือ อีกไม่กี่วันนางก็จะต้องแต่งงานเข้าจวนอัครเสนาบดีแล้ว ได้ยินว่าเขายังไม่ได้ขับไล่เหล่าอนุภรรยาออกไปทั้งหมด นางคาดการณ์ว่าเขาไม่กล้าไล่ ไม่ใช่สิ คนอย่างเหยียนเหวินจิ้งน่ะหรือจะไม่กล้าไล่สตรีพวกนั้น เขาไม่ใช่คนใจดีเสียหน่อย น่าจะเป็น... เพราะเขาต้องการให้นางแต่งเข้าไป จากนั้นก็ให้นางที่เป็นฮูหยินเอ่ยปากขับไล่ แล้วนางก็จะกลายเป็นฮูหยินใจร้าย ที่ขับไล่เหล่าอนุภรรยาออกไปจากจวนอย่างไร้เหตุผล โดยที่เขาไม่ต้องออกหน้าเลยสักนิด โยนนางเข้าไปในฝูงอสรพิษ ให้นางต่อสู้จนสุดท้ายกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุด แน่นอนว่าพานเยี่ยนซินจะไม่ยอมเป็นผู้ถูกรังแกนางรู้ว่าคนเช่นเหยียนเหวินจิ้งไว้ใจไม่ได้จริง ๆหญิงสาวนำกระดาษและพู่กันออกมาเขียนตัวอักษรอย่างบรรจงและงดงาม พานเยี่ยนซินไม่ต้องการให้มีผู้อื่นล่วงรู้เรื่องข้อตกลงนี้ จึงสั่งให้สาวใช้ออกไปจากห้อง แล้วนั่งเขียนเงียบ ๆ ตามลำพัง ข้อแรก นางยังคงยืนกรานในปณิธานของตนเอง นั่นก็คือนางต้องการเป็นภรรยาเพียงผู้เดียวของเขา

เขาไม่เข้าใจ และความไม่เข้าใจก็ทำให้อารมณ์ของเหยียนเหวินจิ้งเดือดดาลเหยียนเหวินจิ้งไม่พูดอะไรอีกต่อไป แต่กลับลุกขึ้นยืน คว้าข้อมือเล็กของนางไว้แล้วกระชากให้เดินตามเขาไปที่ประตูห้อง “ปัง!” เสียงปิดประตูพร้อมกับเสียงลงกลอนที่หนักแน่น ตัดขาดคนสองคนจากโลกภายนอก“เจ้าไปรู้อะไรมา” เขาถามเสียงต่ำ กดร่างบางของนางติดกับบานประตู แววตาคมกริบจ้องมองนางราวกับจะค้นหาคำตอบจากส่วนลึกในวิญญาณพานเยี่ยนซินเห็นปฏิกิริยาของเขาก็รู้ในทันทีว่าตนเองเดามาถูกทางแล้ว นางไม่ตอบคำถาม แต่กลับยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย “ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คนรักเก่าเสียแล้วกระมัง อีกทั้งมิใช่ความรักแค่เพียงผิวเผินแต่เป็นรักที่รักกันมาก ๆ”คำยืนยันของนางคือฟางเส้นสุดท้าย เขาต้องการจะปิดปากนาง ต้องการจะลบเลือนรอยยิ้มที่เหนือกว่านั้นให้หายไป ต้องการจะตอกย้ำให้นางรู้ว่าใครคือผู้คุมเกมที่แท้จริง!เหยียนเหวินจิ้งบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรง เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความโกรธาและการคาดคั้น แต่นางกลับไม่ต่อต้านอย่างที่เขาคาดหวัง นางรับจุมพิตของเขาอย่างเต็มใจ เปลี่ยนการลงทัณ

  หลังจากผ่านพิธีการอันแสนน่าเบื่อ พานเยี่ยนซินซึ่งเป็นเจ้าสาวถูกนำทางไปยังเรือนหอ เสียงรอบข้างเงียบสงบ มีเพียงฝีเท้าของมารดา แม่สื่อและอาเสว่เท่านั้น หานอิงมอบเงินจำนวนหนึ่งให้กับแม่สื่อ นางจึงถอยหลังออกไปยืนรอแต่โดยดี จากนั้นจึงโน้มตัวกระซิบกระซาบกับบุตรสาว“เอาใจเขาให้มาก ๆ ทำยังไงก็ได้ให้เขารักและหลงเจ้าจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วก็อย่าลืมบุญคุณจวนสกุลพาน รำลึกเอาไว้อยู่เสมอว่าเจ้าได้ดีในวันนี้เป็นเพราะข้าที่สั่งสอนอบรมเจ้ามา”จนถึงเวลานี้แล้วมารดาก็ไม่คิดจะปล่อยนางเป็นอิสระ ยิ่งตอกย้ำความตั้งใจหนึ่งปีของนางอย่างที่สุด นางจะวางแผนช่วยเหลือพี่ชายให้อยู่รอดปลอดภัย สามารถขึ้นครองตำแหน่งผู้สืบทอดได้อย่างไร้มลทิน ก่อนจะจากไปก็ต้องมั่นใจว่าเหยียนเหวินจิ้งทำลายหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับพี่ชายของนางไปจนหมดสิ้น จากนั้นก็จากไปใช้ชีวิตที่เงียบสงบที่เป็นของตนเอง“เจ้าค่ะ เยี่ยนเอ๋อเข้าใจแล้ว” นางตอบรับอย่างไม่เต็มใจเมื่อเห็นบุตรสาวเชื่อฟังดีแล้ว หานอิงก็โล่งใจ จากนั้นก็เรียกให้แม่สื่อกลับมาแล้วแ

  พานเยี่ยนซินตื่นนอนในวันรุ่งขึ้น เรียกว่าตื่นเช้าไม่น่าจะได้ เรียกว่าตื่นยามบ่ายเสียดีกว่า อาหารก็ไม่ได้กิน น้ำก็ดื่มไปเพียงเล็กน้อย เขากำลังตั้งใจให้นางทรมานจนตายหรืออย่างไร จนสุดท้ายนางก็ตวาดใส่เขาเสียงดังให้เขาหยุดการกระทำราวกับสัตว์ป่านี้เสียที นางรู้ว่าเขาเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เป็นสัตว์ป่าที่หื่นกระหาย แต่สัตว์ป่าไม่ต้องกินต้องดื่มหรืออย่างไรคนตัวเล็กนั่งคนข้าวต้มในถ้วยไปมา ด้วยท่าทางอิดโรยอ่อนแรง นี่นับว่าเป็นอาหารมื้อแรกที่นางและเขารับประทานพร้อมกัน นางไม่ใช่คนเลือกกิน นอกจากอาหารที่นางแพ้ นางก็กินหมดทุกอย่าง แต่วันนี้นางไม่อยากกินจริง ๆเหยียนเหวินจิ้งเห็นแล้ว นางเอาแต่คนข้าวต้มไปมาจนควันร้อน ๆ หายไปมีเพียงความเย็นเข้าแทนที่“ไม่หิวหรือ” เหยียนเหวินจิ้งถาม  “หิว แต่แค่มองก็รู้สึกไม่อยากกิน” นางบอกแต่ก็พยายามตักเนื้อหมูในชามขึ้นมากิน“แล้วเจ้าอยากกินอะไร?”พานเยี่ยนซินเงียบไปสักพัก “อยากกินลูกท้อ”&ldq