"ซูหลันเธออาการไม่ดีจริงๆ ชิงเหอ..." ชิงป๋อพยายามอธิบาย เขาเดินเข้ามาใกล้เมียสาว "หมอบอกว่าปอดของเธอที่เคยได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้นเริ่มมีปัญหาเพราะอากาศที่ปักกิ่งมันแห้งเกินไป เธอไม่มีใคร... ตลอดทางไปโรงพยาบาลเธอก็เอาแต่เพ้อถึงพ่อของเธอที่เสียชีวิตไปในกองเพลิงที่ช่วยผมไว้"ชิงเหอวางปากกาลง เสียงกระทบโต๊ะดัง กึก "แล้วคุณเป็นหมอหรือไง? หรือคุณเป็นพยาบาล? การที่คุณไปอยู่ที่นั่นทั้งวันทั้งคืนมันช่วยให้อาการทาง 'ปอด' ของเธอดีขึ้น หรือช่วยให้อาการทาง 'ใจ' ของเธอสมหวังกันแน่?""ชิงเหอ! ทำไมคุณถึงพูดจาใจดำแบบนี้?" ชิงป๋อขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ "เธอคือผู้มีพระคุณของผมนะ ถ้าไม่มีเธอ ผมคงไม่มีชีวิตกลับมานั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ได้กลับมาเจอคุณและลูกๆ"ชิงเหอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินเข้าหาเขาช้าๆ สายตาของนักธุรกิจสาวจากโลกอนาคตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสามี "ฉันไม่เคยบอกให้คุณลืมบุญคุณ แต่ฉันบอกให้คุณวาง 'ขอบเขต' ความกตัญญูที่ไม่มีที่สิ้นสุดของคุณ กำลังกลายเป็นอาวุธที่ซูหลันใช้แทงหัวใจฉันและลูกๆ คุณมองเห็นแต่น้ำตาของเธอ แต่มองไม่เห็นสายตาที่ผิดหวังของต้าเป่าเลยหรือไง?"
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
