Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นยอดคุณแม่ยุค 80: Kabanata 51 - Kabanata 60

"ซูหลันเธออาการไม่ดีจริงๆ ชิงเหอ..." ชิงป๋อพยายามอธิบาย เขาเดินเข้ามาใกล้เมียสาว "หมอบอกว่าปอดของเธอที่เคยได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้นเริ่มมีปัญหาเพราะอากาศที่ปักกิ่งมันแห้งเกินไป เธอไม่มีใคร... ตลอดทางไปโรงพยาบาลเธอก็เอาแต่เพ้อถึงพ่อของเธอที่เสียชีวิตไปในกองเพลิงที่ช่วยผมไว้"ชิงเหอวางปากกาลง เสียงกระทบโต๊ะดัง กึก "แล้วคุณเป็นหมอหรือไง? หรือคุณเป็นพยาบาล? การที่คุณไปอยู่ที่นั่นทั้งวันทั้งคืนมันช่วยให้อาการทาง 'ปอด' ของเธอดีขึ้น หรือช่วยให้อาการทาง 'ใจ' ของเธอสมหวังกันแน่?""ชิงเหอ! ทำไมคุณถึงพูดจาใจดำแบบนี้?" ชิงป๋อขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ "เธอคือผู้มีพระคุณของผมนะ ถ้าไม่มีเธอ ผมคงไม่มีชีวิตกลับมานั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ได้กลับมาเจอคุณและลูกๆ"ชิงเหอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินเข้าหาเขาช้าๆ สายตาของนักธุรกิจสาวจากโลกอนาคตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสามี "ฉันไม่เคยบอกให้คุณลืมบุญคุณ แต่ฉันบอกให้คุณวาง 'ขอบเขต' ความกตัญญูที่ไม่มีที่สิ้นสุดของคุณ กำลังกลายเป็นอาวุธที่ซูหลันใช้แทงหัวใจฉันและลูกๆ คุณมองเห็นแต่น้ำตาของเธอ แต่มองไม่เห็นสายตาที่ผิดหวังของต้าเป่าเลยหรือไง?"

ซ่งเจี้ยนก้าวเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดี เขาสำรวจชุดผ้าฝ้ายจืดชืดของซูหลันแล้วยกยิ้มที่มุมปาก "คุณซูหลันใช่ไหมครับ? ผมซ่งเจี้ยน เพื่อนบ้าน... และเพื่อนในวงการของพลเอกโจว"ซูหลันขยับตัวลุกขึ้นอย่างประหม่า "คะ... คุณต้องการอะไร? พี่ชิงป๋อไม่อยู่ที่นี่นะคะ""ผมไม่ได้มาหาท่านนายพลหรอกครับ ผมมาหา 'ผู้ที่เสียสละที่สุด' ในเรื่องนี้ต่างหาก" ซ่งเจี้ยนทรุดตัวลงนั่งโดยไม่รอคำเชิญ "ผมได้ยินเรื่องราวที่น่าประทับใจของคุณมามาก น่าเสียดายนะครับที่ผู้หญิงที่ช่วยชีวิตวีรบุรุษของชาติ กลับต้องมาหลบซ่อนอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ แบบนี้ ในขณะที่ผู้หญิงอีกคนเสวยสุขบนกองเงินกองทองและยศถาบรรดาศักดิ์ของคุณ"คำว่า 'ยศถาบรรดาศักดิ์ของคุณ' กระแทกเข้ากลางใจของซูหลัน "คุณหมายความว่ายังไง?""คุณซูหลันครับ คุณเป็นคนซื่อ" ซ่งเจี้ยนเริ่มใช้จิตวิทยากล่อม "ตำแหน่ง 'คุณนายพล' และตำแหน่งประธานหลินกรุ๊ปนั่น ความจริงมันควรจะเป็นของคนที่อยู่เคียงข้างท่านนายพลในยามที่เขาลำบากที่สุดไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่มีคุณ ท่านนายพลคงตายไปนานแล้ว และหลินชิงเหอก็คงเป็นแค่หม้ายที่ไม่มีอนาคต เธอร่ำรวยได้เพราะบารมีของสามีที่คุณรักษาชีวิตไว้ให้

ซูหลันได้ใจ เธอเริ่มใช้ไม้ตายดอกบัวขาวทันที "ใช่ค่ะ... ตอนนั้นในกระท่อมที่หมู่บ้าน ฉันต้องคอยเฝ้าพี่ชิงป๋อทั้งคืน พยาบาลส่วนตัวก็ไม่มี ยาที่ดีที่สุดก็คือสมุนไพรที่ฉันไปขุดมาเองกับมือ จนหลังของฉันมีรอยแผลเป็นเต็มไปหมด พี่ชิงป๋อเคยบอกว่าชีวิตของเขาคือชีวิตของฉัน... แต่ตอนนี้พอเขาได้ดิบได้ดี ฉันก็ไม่อยากเป็นภาระหรอกค่ะ"เธอแสร้งสะอื้นเบาๆ พลางมองไปทางโจวชิงป๋อที่ยืนคุยกับนายทหารคนอื่นอยู่ไม่ไกล หวังจะให้เขาเดินเข้ามาโอบกอดและปกป้องเธอต่อหน้าสาธารณชนทว่า ชิงเหอไม่เปิดโอกาสนั้น เธอหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ดูนุ่มนวลแต่บาดลึก"คุณซูหลันคะ ความกตัญญูน่ะเป็นเรื่องดีค่ะ" ชิงเหอกล่าวเสียงเรียบพลางใช้ปลายนิ้วเรียวสวยปัดปอยผมที่ใบหน้าของซูหลันออกอย่างแผ่วเบา "แต่การลำเลิกบุญคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าในงานเลี้ยงระดับชาติแบบนี้ มันดูเหมือนจะเป็นการ 'ข่มขู่' มากกว่าการ 'เสียสละ' นะคะ"ซูหลันชะงัก "ฉัน... ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะคุณนายหลิน""ทราบค่ะ" ชิงเหอหันไปทางกลุ่มคุณหญิง "คุณหญิงคะ คุณซูเธอเป็นคนซื่อค่ะ เธออาจจะไม่ทราบว่า ในโลกของการบริหารจัดการน่ะ 'หนี้ชีวิต' เราไม่ได้คืนทุนกันด้วยน้ำตา แต่เ

"ใช่... หัวใจฉันมันแข็งเป็นหิน" ชิงเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยว "ถ้าหัวใจฉันไม่แข็งเป็นหิน ฉันคงนอนตายอยู่ในกระท่อมผุๆ นั่นตั้งแต่วันที่คุณหายหัวไปรบแล้ว! ถ้าหัวใจฉันไม่แข็งเป็นหิน ฉันจะหาเงินส่งลูกเรียนและสร้างบ้านหลังนี้มาเพื่อรอคุณได้ยังไง! และถ้าหัวใจฉันไม่แข็งเป็นหิน... ฉันคงยอมให้ผู้หญิงราคาถูกคนนั้นเข้ามานั่งในบ้านนี้ไปนานแล้ว!"หยาดน้ำตาเม็ดหนึ่งหยดลงบนแก้มของราชินีอาหาร แต่นางรีบปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว"ในเมื่อคุณมองว่าความกตัญญูที่ตาบอดของคุณมีค่ามากกว่าความสัตย์จริงที่มีต่อเมียและลูก... ก็เชิญค่ะ" ชิงเหอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า คว้าหมอนและผ้าห่มออกมาโยนลงบนพื้น "เชิญคุณกลับไปนอนห้องทำงาน หรือจะกลับไปนอนเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาลก็ได้ ฉันไม่สน""ชิงเหอ... ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..." ชิงป๋อเริ่มรู้สึกตัว เขาพยายามจะคว้าแขนเธอไว้"อย่าแตะต้องตัวฉัน!" ชิงเหอสะบัดออก สายตาของเธอในตอนนี้เย็นเยียบยิ่งกว่าตอนที่เธอสั่งปลดพนักงานทุจริต "นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป โจวชิงป๋อ... คุณไม่ได้เป็น 'หุ้นส่วนชีวิต' ของฉันอีกต่อไป คุณเป็นแค่ 'พ่อของลูก' และ 'คู่สัญญาทางสังคม' เท่านั้น"

ในขณะที่พายุทางธุรกิจกำลังจะก่อตัวขึ้น หลินชิงเหอที่นั่งอยู่ในรถกลับยิ้มออกมาด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า ความเจ็บปวดจากการหักหลังของสามีถูกชดเชยด้วยความรักที่มั่นคงของลูกๆ'ต้าเป่า... ขอบใจนะลูกที่ปกป้องแม่' เธอคิด 'ในโลกที่บริหารจัดการยากนี้... อย่างน้อยแม่ก็ลงทุนไม่ผิดคนจริงๆ'สงครามครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของความรักสามเส้าอีกต่อไป แต่มันคือการต่อสู้เพื่อปกป้องรากฐานของครอบครัวและอาณาจักรที่มหาแม่ม่ายยุค 80 สร้างมาด้วยชีวิต!ตอนที่ 38: เดิมพันด้วยความจริงใจบ่ายวันอาทิตย์ที่ท้องฟ้าเหนือปักกิ่งดูมืดครึ้มคล้ายฝนจะตก บรรยากาศภายในทาวน์เฮาส์ที่พักของซูหลันเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ถูกจัดฉากอย่างประณีต กระเป๋าเดินทางใบเก่าที่มีรอยปะชุนถูกนำออกมาวางกลางห้อง พร้อมกับเสื้อผ้าไม่กี่ตัวที่ดูซมซ่อซ้อนทับอยู่ข้างบนซูหลันนั่งก้มหน้าสะอื้นอยู่บนโซฟา เมื่อได้ยินเสียงรถจี๊ปทหารคุ้นเคยมาจอดที่หน้าบ้าน เธอรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับดวงตาที่จงใจขยี้ให้แดงก่ำโจวชิงป๋อก้าวเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางรีบร้อน หลังจากได้รับ "จดหมายลา" สั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือสั่นเทาว่า 'ฉันคงอยู่เป็นภาระให้พี่กับครอบครัวไม่ได้อีกแล้