Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นยอดคุณแม่ยุค 80: Kabanata 31 - Kabanata 40

มุ่งสู่เมืองหลวงและเสียงเพรียกจากหัวใจตัวตนที่แตกสลาย...ทว่าท่ามกลางความสำเร็จที่ดูสมบูรณ์แบบ ในทุกค่ำคืนที่ความเงียบเข้าปกคลุม หลินชิงเหอต้องเผชิญกับสงครามภายในใจที่สลัดไม่หลุด คำพูดของแม่สามีเรื่อง "นายพลใหญ่" และ "คุณนายคนใหม่" ยังคงวนเวียนเป็นพิษร้ายที่คอยกัดกร่อนความมั่นใจของเธอในส่วนลึกของจิตสำนึก 'หลินชิงเหอ' นักธุรกิจสาวจากอนาคตผู้เย็นชาพยายามตะโกนบอกตัวเองในกระจกอยู่เสมอ"ลืมเขาไปซะชิงเหอ! เธอมีเงิน มีอำนาจ มีลูกๆ ที่น่ารัก ผู้ชายคนนั้นทิ้งเธอไปห้าปี ต่อให้เขากลับมาตอนนี้ เขาก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่มีเลือดเนื้อของเขาอยู่ในตัวลูกเธอเท่านั้น อย่าปล่อยให้ค่านิยมน้ำเน่าของยุคนี้มาดึงรั้งความสำเร็จของเธอ!"แต่ทว่า... ร่างกายนี้กลับมีความทรงจำที่ทรยศ ทุกครั้งที่เธอเห็นเครื่องแบบทหารสีเขียวผ่านตา หัวใจของเธอจะกระตุกวูบ ความรู้สึกห่วงหาอาลัยที่ฝังอยู่ในกระดูกของเจ้าของร่างเดิมยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ มันโหยหาอ้อมกอดที่เคยอบอุ่น โหยหาคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ก่อนไปรบ"มันสายไปแล้ว..." ชิงเหอพึมพำกับตัวเองขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในบ้านหลังใหม่ "ต่อให้พบกันตอนนี้ ฉันก็ไม่ใช่หลินชิ

คำพูดนั้นเหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจของชิงเหอ เธอเกือบจะทรุดลงตรงนั้น แต่สัญชาตญาณของราชินีแห่งการค้าทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว"ชิงป๋อคะ... รู้จักเด็กสกปรกพวกนี้ด้วยเหรอ?" หญิงสาวชนชั้นสูงข้างกายเขาถามพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าปัดฝุ่นที่อาจจะติดเสื้อผ้าของชายหนุ่ม "ดูท่าทางคงจะเป็นลูกแม่ค้าแถวนี้ อย่าไปใส่ใจเลยค่ะ พวกเราไปนั่งที่โต๊ะดีกว่า""แม่ครับ... ทำไมพ่อพูดแบบนั้น?" เสี่ยวเป่าเงยหน้ามองโจวชิงป๋อด้วยความเสียใจ "ผมเสี่ยวเป่าไงครับ พ่อจำไม่ได้เหรอ?"ชิงเหอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอเดินก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางที่สงบและเยือกเย็นที่สุดในชีวิต เธอโน้มตัวลงกอดไหล่ลูกชายทั้งสองแล้วดึงพวกเขาเข้ามาหาตัว"ต้าเป่า เสี่ยวเป่า... ปล่อยท่านนายพลเถอะลูก" เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ลึกสุดหยั่ง "พวกลูกจำคนผิดแล้วล่ะ ท่านคือพลเอกโจวชิงป๋อ นายทหารระดับสูงของกองทัพ ท่านไม่ใช่พ่อคนเดิมที่พวกเราเคยรู้จัก"ชิงป๋อมองสบตาชิงเหอ วินาทีนั้นเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดบางอย่างที่แปลกประหลาดแล่นพล่านในอก แต่มันกลับถูกบดบังด้วยความทรงจำที่ว่างเปล่าของเขา"ท่านนายพลคะ ขออภัยที่เด็กๆ

'หลินชิงเหอ' เจียวเมิ่งพึมพำชื่อนั้นด้วยความแค้น 'นังผู้หญิงม่ายคนนั้น ฉันจะไม่ยอมให้แกมาพรากความสำเร็จและชายที่ฉันหมายตาไว้ไปได้เด็ดขาด!'ความลับที่ซ่อนอยู่ในเงามืดเมื่อกลับเข้าสู่ห้องนอนที่กว้างขวางและเงียบเหงา โจวชิงป๋อนอนมองเพดาน ความทรงจำที่ขาดหายไปห้าปีก่อนที่เขาจะถูกพบในสภาพบาดเจ็บสาหัสและถูกส่งตัวไปรักษาในโรงพยาบาลทหารส่วนกลางยังคงเป็นปริศนา เขาได้รับการบอกเล่าว่าเขาเป็นกำพรอที่ไม่มีครอบครัว แต่ทำไม... เมื่อเขาเห็นหน้าเสี่ยวเป่าที่ร้องไห้จ้า เขาถึงรู้สึกเหมือนอยากจะคุกเข่าลงไปกอดเด็กคนนั้นไว้ให้แน่นที่สุด?ทำไมกลิ่นเนื้อตุ๋นน้ำแดงที่ร้านนั่น ถึงทำให้เขานึกถึงกระท่อมดินเก่าๆ และหน้าหนาวที่แสนทารุณ?"เราต้องกลับไปที่นั่น..." เขาตัดสินใจในความมืด "ไม่ใช่ในฐานะนายพลที่ไปกินอาหาร แต่ในฐานะผู้ชายที่ต้องการค้นหาความจริง"ภาพใบหน้าที่สง่างามแต่เจ็บปวดของหลินชิงเหอยังคงฉายชัดอยู่ในมโนภาพ... ผู้หญิงที่มีกลิ่นอายของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่แต่กลับมีดวงตาที่แบกรับความทุกข์ระทมของคนทั้งโลก"ถ้าเราคือพ่อของเด็กพวกนั้นจริงๆ... แล้วห้าปีที่ผ่านมา เราทิ้งให้พวกเขาต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง?"คำถามนั้น

ความจริงจากปากเด็กน้อยและคำข่มขู่ของบุตรีผู้ทรงอำนาจวินาทีที่เช็คเงินสด 5,000 หยวนถูกยัดใส่ในมือของจางชุ่ยหัว ความโกลาหลที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุดกลับเงียบลงชั่วขณะ แม่เฒ่าหลินตาลุกวาว นางรีบคว้าแขนลูกสะใภ้เล็กแล้วพากันเดินออกไปจากร้านอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าชิงเหอจะเปลี่ยนใจ ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่แสนอึดอัดและพลเอกโจวชิงป๋อที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นเขามองตามหลัง "ครอบครัว" ที่เดินจากไปพร้อมกับเงินด้วยสายตาที่เจ็บปวดลึกๆ เขาไม่ใช่คนโง่ ความโลภที่แสดงออกมาอย่างไม่ปิดบังนั้นขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของแม่ผู้เปี่ยมเมตตาที่นางพยายามสร้างขึ้นเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง"คุณจ่ายเงินให้พวกเขาทำไม?" ชิงป๋อหันกลับมาถามชิงเหอ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแต่ยังคงมีความสับสน "ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจ คุณไม่จำเป็นต้องเสียเงินจำนวนนั้น"ชิงเหอขยับยิ้มเย็นชา เธอเดินไปประคองลูกชายทั้งสองที่เริ่มคลายความหวาดกลัว "นั่นไม่ใช่การจ่ายเพื่อความผิดค่ะท่านนายพล แต่นั่นคือการซื้อ 'อิสรภาพ' ฉันไม่อยากให้คนพวกนั้นมาเฉียดใกล้ลูกของฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว... และตอนนี้ ในเมื่อท่านได้เห็น 'ครอบครัว' ของท่านแล้ว ท่านก็ควรจะออกไปจากร้านข

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางภาพความอบอุ่นนั้น กลับมีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากรถยนต์หรูที่จอดอยู่ไกลออกไป เจียวเมิ่ง กำพวงมาลัยรถแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความริษยาแผดเผาอยู่ในอกจนเธอแทบคลั่ง เธอเฝ้ามองชายที่เธอคิดว่าเป็นของเธอ ชายที่ควรจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดเคียงคู่กับเธอ กลับยอมลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับแม่ค้าและเด็กกำพร้าพวกนั้น"โจวชิงป๋อ... คุณเลือกที่จะเหยียบย่ำหัวใจของฉันเพื่อผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอ?" เจียวเมิ่งพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ในเมื่อฉันไม่ได้ครอบครองคุณ ยัยหลินชิงเหอก็ต้องไม่เหลืออะไรเลยเหมือนกัน!"เจียวเมิ่งหยิบซองเอกสารบางอย่างขึ้นมา ในนั้นมีแผนการที่เธอเตรียมไว้ร่วมกับพ่อของเธอ แผนการที่จะทำลายรากฐานธุรกิจของ "ครัวหลินชิงเหอ" และเปิดโปงความลับบางอย่างที่จะทำให้ชื่อเสียงของนายพลชิงป๋อพังพินาศหากเขายังดื้อดึงจะกลับไปหาเมียเก่าภายในร้าน ชิงเหอเดินเข้ามาหาชิงป๋อและลูกๆ เธอวางถ้วยน้ำขิงอุ่นๆ ลงตรงหน้าเขา "ท่านนายพลคะ... เย็นมากแล้ว ลูกๆ ต้องไปทำการบ้าน ท่านควรกลับไปพักผ่อนได้แล้วค่ะ"ชิงป๋อลุกขึ้นยืน เขามองดูชิงเหอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำขอโทษ "ชิงเหอ... ผมขอบคุณที่คุณยอมให้ผม