Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นยอดคุณแม่ยุค 80: Kabanata 41 - Kabanata 50

เมื่อความทรงจำหวนคืนและเงาแห่งความมั่งคั่งปรากฎชิงเหอรับจดหมายจากกระทรวงพลาธิการมาอ่าน นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกาย "พวกเขาต้องการแป้งหมี่และอาหารแปรรูปที่เก็บได้นานสำหรับกองทัพในชายแดน และเสบียงสำรองสำหรับโรงพยาบาลในปักกิ่ง... ต้าเป่า สั่งการไปที่ทุกแผนก เราจะเปิดคลังสินค้าสำรองทั้งหมด และปรับไลน์การผลิตให้เป็นเสบียงฉุกเฉินทันที!""แต่แม่ครับ... ถ้าเราขายตอนนี้ในตลาดมืด เราจะฟันกำไรได้มหาศาลเลยนะครับ" ต้าเป่าลองเชิงชิงเหอยกยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของประธานพันล้าน "กำไรเป็นเรื่องสำคัญสำหรับพ่อค้า แต่ เกียรติยศและรากฐานสำคัญกว่าสำหรับนักธุรกิจมหาเศรษฐีจ้ะลูก การช่วยรัฐในยามวิกฤตคือการซื้อความมั่นคงที่เงินหมื่นล้านก็ซื้อไม่ได้ในอนาคต เราจะขายให้ทางการในราคาทุน และบริจาคส่วนหนึ่งเพื่อการกุศลด้วย!"ภายในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ ขบวนรถบรรทุกของ "หลินฟู้ดส์" ก็ลำเลียงอาหารแปรรูปนับแสนโหลออกสู่สายตาประชาชน กู้สถานการณ์ขาดแคลนในปักกิ่งและชายแดนได้อย่างอัศจรรย์ ความเฉลียวฉลาดและการบริหารจัดการที่รวดเร็วของหลินชิงเหอกลายเป็นที่เลื่องลือไปถึงหูของผู้นำระดับประเทศ จนเธอได้รับเชิญให้เข้ารับ "เหรียญเกียรติย

งานเลี้ยงที่ถูกขัดจังหวะแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสาดส่องไปทั่วโถงจัดเลี้ยงของโรงแรมปักกิ่งอินเตอร์คอนติเนนตัล กลิ่นหอมของดอกกุหลาบนำเข้าและเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงอย่างแผ่วเบาสร้างบรรยากาศที่หรูหราสมกับเป็นงานฉลองความสำเร็จของ "หลิน กรุ๊ป" ที่มียอดขายถล่มทลายและขยายสาขาไปทั่วประเทศภายในเวลาเพียงไม่กี่ปีหลินชิงเหอ ในชุดราตรีผ้าไหมสีแดงเพลิงที่ขับเน้นผิวขาวนวลและทรวดทรงที่สง่างาม ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางวงล้อมของเหล่านักธุรกิจและภรรยาทูต เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นเล็กน้อย ท่วงท่าการขยับกายทุกอย่างถูกขัดเกลามาอย่างดีจากประสบการณ์ในโลกอนาคต ทำให้เธอกลายเป็น "ดวงดารา" ที่สว่างที่สุดในคืนนี้"คุณหลินครับ ผมต้องขอยอมรับจริงๆ ว่าวิสัยทัศน์การวางแผนโลจิสติกส์ของคุณในช่วงวิกฤตที่ผ่านมา มันเหนือชั้นกว่าที่พวกเราคาดคิดไว้มาก" นักลงทุนรายใหญ่คนหนึ่งเอ่ยชมอย่างจริงใจ"ขอบคุณค่ะท่านประธานหวัง แต่อย่างที่ทราบ... ความสำเร็จไม่ได้มาจากคนเดียว แต่มาจากความเชื่อมั่นที่ทุกคนมีต่อหลิน กรุ๊ป" ชิงเหอตอบด้วยรอยยิ้มมาดมั่นข้างกายเธอมี โจวชิงป๋อ ในเครื่องแบบทหารเต็มยศที่ดูหล่อเหลาและทรงพลัง แขนข้างที่เคยบา

คำสารภาพของสามีบรรยากาศภายในรถยนต์คันหรูที่แล่นผ่านถนนสายหลักของกรุงปักกิ่งเงียบสนิทจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางแผ่วเบาและแสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่สาดกระทบใบหน้าของคนทั้งคู่เป็นจังหวะ โจวชิงป๋อนั่งกุมพวงมาลัยแน่น ข้อนิ้วของเขาขาวซีดขณะที่ดวงตายังคงจดจ้องไปยังถนนเบื้องหน้า แต่ดูเหมือนใจของเขาจะล่องลอยไปไกลกว่านั้นหลินชิงเหอนั่งกอดอกพิงเบาะหนังนุ่ม สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราด แต่รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบราวน้ำแข็งเมื่อรถจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลโจว ชิงเหอไม่ได้ลงจากรถทันที เธอหันมามองสามีด้วยสายตาที่คมกริบ "ลูกๆ หลับไปแล้ว... ตอนนี้คงเป็นเวลาที่เราควรจะคุยกันจริงๆ เสียทีนะคะชิงป๋อ"โจวชิงป๋อถอนหายใจยาว เขาดับเครื่องยนต์แล้วหันมาเผชิญหน้ากับภรรยา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและร่องรอยของอดีตที่พรั่งพรูคืนมา "ชิงเหอ... ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ผมจำอะไรไม่ได้จริงๆ และผม... ผมพยายามจะลืมมันไปเพราะคิดว่ามันเป็นเพียงความฝันที่ไม่มีวันกลับมาทำร้ายเราได้""ความฝันที่เดินเข้ามากลางงาน

ดอกบัวขาวในห้องรับรองหนึ่งชั่วโมงต่อมา ที่ห้องรับรองระดับวีไอพีบนตึกหลินกรุ๊ป ซูหลันนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่ราคาแพง เธอสวมชุดสีจืดชืดที่เลขาของชิงเหอจัดหามาให้ ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดของเธอยิ่งดูน่าเวทนาเมื่ออยู่ท่ามกลางความหรูหราของสำนักงานสมัยใหม่เมื่อชิงเหอเดินเข้ามาพร้อมกับชิงป๋อ ซูหลันรีบลุกขึ้นยืน แต่แล้วก็แสร้งเซเล็กน้อยจนชิงป๋อต้องปราดเข้าไปประคอง"อาป๋อ... อ้อ ไม่ใช่สิ ท่านนายพล... ฉันขอโทษค่ะ ฉันเวียนหัวนิดหน่อย" ซูหลันพึมพำเสียงแผ่ว พลางลอบมองชิงเหอด้วยสายตาที่ซ่อนความพึงพอใจ"นั่งลงเถอะคุณซู" ชิงเหอกล่าวเสียงเรียบ เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ วางตัวเป็นนางพญาที่เหนือกว่าในทุกมิติ "ฉันคุยกับชิงป๋อแล้ว เรายินดีที่จะรับคุณเข้าทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยแผนกจัดซื้อที่สาขาชานเมือง ปรับเงินเดือนให้เท่ากับพนักงานระดับอาวุโส และมีอพาร์ตเมนต์ส่วนตัวให้คุณอยู่ฟรีตลอดระยะเวลาการทำงาน"ซูหลันนิ่งไปครู่หนึ่ง หยาดน้ำตาเริ่มคลอเบ้า "คุณนายหลินคะ... ขอบคุณในความเมตตามากค่ะ แต่ว่า... ฉันคงรับไว้ไม่ได้"ชิงป๋อขมวดคิ้ว "ทำไมล่ะซูหลัน? นี่คือโอกาสดีที่คุณจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่นะ""ฉันมันคนโ

สงครามบนโต๊ะอาหารเมื่อต้าเป่าและเสี่ยวเป่าเดินเข้ามาในห้องอาหาร เด็กชายทั้งสองก็ต้องขมวดคิ้ว เสี่ยวเป่ามองไปที่ถ้วยซุปหน้าตาประหลาดบนโต๊ะสลับกับติ่มซำสีสวยของแม่"น้าซูหลันทำอะไรเหรอครับ?" เสี่ยวเป่าถามอย่างซื่อๆ"ซุปมันเทศจ้ะเสี่ยวเป่า พ่อของหนูชอบทานมากตอนอยู่ที่หมู่บ้านกับน้า" ซูหลันรีบนำเสนอพลางตักแบ่งใส่ถ้วยเล็กยื่นให้เด็กๆ "ลองชิมดูนะจ๊ะ รสชาติแห่งความกตัญญูที่น้าตั้งใจทำ"ต้าเป่ามองซุปถ้วยนั้นด้วยสายตาเย็นชา เขาผลักถ้วยออกเบาๆ "ผมชอบทานอาหารที่แม่ทำครับ อาหารแม่สะอาดและมีสารอาหารครบ น้าเก็บไว้ให้พ่อทานคนเดียวเถอะครับ พ่อคง 'คิดถึง' รสชาติแบบนี้มาก"ชิงป๋อหน้าเสียไปเล็กน้อยที่ลูกชายคนโตพูดจาจิกกัด "ต้าเป่า... อย่าเสียมารยาท""ผมพูดความจริงครับพ่อ" ต้าเป่าหันไปสบตาสามี "แม่สอนเสมอว่าเราต้องก้าวไปข้างหน้า ไม่ใช่จมอยู่กับของเก่าๆ ที่ไม่มีวันกลับมา"บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ซูหลันเริ่มหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหัวตา "ฉันขอโทษค่ะ... ฉันมันคนบ้านนอก ไม่รู้ว่าเด็กๆ ในเมืองเขาไม่ทานของแบบนี้กัน ฉันคงเป็นภาระจริงๆ"ชิงป๋อเห็นน้ำตาซูหลันก็สะท้อนใจ เขาหันไปมองชิงเหอเหมือนจะขอใ