ทะลุมิติมาเป็นยอดคุณแม่ยุค 80

บทที่ 1 ราชินีแห่งตลาดทุนบนชั้น 88 ของอาคาร 'หลิน กรุ๊ป' แลนด์มาร์คที่สูงที่สุดในใจกลางกรุงเซี่ยงไฮ้ แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์นับสิบเครื่องสะท้อนอยู่ในดวงตาคมกริบของ หลินชิงเหอ หญิงสาวในชุดสูทสีขาวสั่งตัดราคาสูงลิบประทับรอยนิ้วมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊คสายพันธุ์หายาก เธอไม่ได้เพียงแค่นั่งมองตัวเลขที่วิ่งสลับไปมาเหมือนนักพนันทั่วไป แต่เธอกำลัง 'อ่าน' จังหวะหัวใจของเศรษฐกิจโลก"ท่านประธานครับ หุ้นของบริษัทเทคโนโลยีในเครือหูหนานร่วงลง 5% ตามที่เราคาดการณ์ไว้แล้วครับ" เซี่ยปิน เลขาหนุ่มคนสนิทรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นหลินชิงเหอจิบกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล สายตาไม่ละจากกราฟ "แค่นั้นยังไม่พอ... สั่งเทขายเพิ่มอีกสามแสนหุ้น ทำให้มันดูเหมือนว่าเรากำลังตื่นตระหนก""แต่ถ้าทำแบบนั้น ราคามันจะดิ่งลงเหวเลยนะครับ?""นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ" เธอแสยะยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "เมื่อพวกปลากระดี่ตื่นน้ำเริ่มทิ้งหุ้นเพราะความกลัว เราจะกวาดซื้อกลับมาทั้งหมดในราคาที่ถูกกว่าครึ่งหนึ่ง ภายในเย็นนี้ ฉันต้องการให้บริษัทนั้นเปลี่ยนเจ้าของมาเป็นชื่อของ 'หลิน กรุ๊ป'"นี่คือความเย็นชาและเฉียบคมที่ทำให้หลินชิงเหอ ในวัยเพียง 28 ปี ถูกข

เธอเดินตรงไปยังโอ่งดินเผาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างมุมบ้าน น้ำในโอ่งนิ่งสนิทและสะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามที่ดูสดใสขัดกับอารมณ์ของเธอ หลินชิงเหอค่อยๆ โน้มตัวลงไป ชะโงกหน้ามองเงาที่สะท้อนอยู่ในน้ำ"เฮือก!"เธอผงะถอยหลังจนเกือบเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนกำลังจะขาดใจ เงาที่สะท้อนอยู่ในน้ำนั้น...นั่นไม่ใช่หลินชิงเหอที่มีใบหน้าสวยเฉี่ยว แต่งหน้าประณีต และผมทรงบ๊อบเท่ๆ ที่เธอภาคภูมิใจมันคือใบหน้าของหญิงสาวที่ซูบผอมจนเห็นโหนกแก้มชัดเจน ผิวพรรณสีเหลืองคล้ำจากการขาดสารอาหารและกรำแดด ดวงตาดูอิดโรยและเศร้าสร้อย ผมยาวที่ยุ่งเหยิงถูกรวบไว้อย่างลวกๆ ด้วยเชือกฟาง สภาพเหมือนซากศพที่เดินได้มากกว่าคนเธอก้มลงมองมือของตัวเอง... มือที่เคยเรียวสวยและได้รับการทำเล็บอย่างดี บัดนี้กลับหยาบกร้าน มีรอยแตกเขียวช้ำ และเล็บสั้นกุดที่มีเศษดินติดอยู่ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มไหลบ่าเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก... หลินชิงเหอ หญิงหม้ายยากจนแห่งหมู่บ้านสกุลหลิน ปี 1983 สามีหายสาบสูญไปในสงครามทิ้งให้เธอเลี้ยงลูกชายสองคนตามลำพังท่ามกลางการโขกสับของแม่สามีใจร้ายจากนักธุรกิจพันล้าน... สู่หญิงม่ายที่ไม่มีแม้แต่แป้

"ดีแล้วๆ... นี่ ฉันเอาผักกาดขาวกับหัวไชเท้าที่เหลือจากแปลงมาฝาก เห็นว่าช่วงนี้บ้านเธอคง... ลำบาก" เหม่ยหลินลดเสียงลงพลางถอนหายใจยาว "แล้วนี่ ยายแก่ตระกูลหลินนั่นไม่ได้มาหาเรื่องเธออีกใช่ไหม? เมื่อเช้าฉันเห็นนางเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปจากบ้านเธอ พร้อมกับหิ้วถุงแป้งขาวออกไปหน้าตาเฉย! ใจคอทำด้วยอะไรกันนะ ปล้นได้กระทั่งลูกสะใภ้และหลานแท้ๆ ของตัวเอง!"คำพูดของเหม่ยหลินยืนยันสิ่งที่ต้าเป่าบอกชิงเหอไว้ก่อนหน้านี้ ความโกรธขึ้งสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจของชิงเหอ แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยความสุขุม"นางเอาแป้งขาวไปหมดเลยค่ะพี่เหม่ยหลิน ทิ้งไว้แค่ขี้รำกำมือเดียว"เหม่ยหลินตบเข่าฉาด "นั่นไง! ฉันว่าแล้ว! ยายแก่นั่นน่ะร้ายนัก รักแต่ลูกชายคนรองกับลูกชายคนเล็ก ส่วนสามีเธอน่ะ... ถึงเขาจะหายสาบสูญไป แต่นั่นก็ลูกชายคนโตของนางนะ แถมต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลินแท้ๆ ทำไมถึงได้รังเกียจรังงอนกันขนาดนี้ ของกินดีๆ ขนไปให้หลานทางบ้านโน้นกินจนอ้วนพี แต่หลานทางนี้ผอมจนซี่โครงบาน!"ชิงเหอนิ่งฟัง เธอพยายามรวบรวมข้อมูล 'ยายแก่ตระกูลหลิน' หรือแม่สามีของร่างนี้ คือศัตรูหมายเลขหนึ่งที่เธอต้องจัดการ"นา

"ในโลกของธุรกิจ เงินที่อยู่นิ่งๆ คือเงินที่ตายแล้ว แหวนวงนี้ถ้าเก็บไว้ในรูผนัง มันก็แค่โลหะชิ้นหนึ่งที่ช่วยอะไรใครไม่ได้ แต่ถ้ามันถูกเปลี่ยนเป็นแป้งขาว เป็นน้ำมัน เป็นเนื้อ และเป็นแม่ไก่... มันจะสร้างมูลค่าเพิ่มได้อีกมหาศาล"เธอกำแหวนไว้แน่น แผนการในสมองเริ่มร่างออกมาเป็นฉากๆ พรุ่งนี้เป็นวันตลาดนัดที่ตัวอำเภอ เธอต้องเดินทางไปที่นั่นเพื่อเปลี่ยนทองคำวงนี้เป็นทรัพยากรที่จำเป็น เธอต้องซื้อมันเทศ แป้งหมี่ เมล็ดพันธุ์ผัก และถ้าเป็นไปได้ เธอต้องหาสินค้าบางอย่างมาเริ่ม 'เก็งกำไร'"พรุ่งนี้เราจะเริ่มเกมกันอย่างจริงจัง หลินชิงเหอ" เธอพูดกับตัวเองในกระจกเงาที่มีรอยร้าวคืนนั้น หลินชิงเหอนอนลงข้างลูกชายทั้งสอง แม้ที่นอนจะแข็งและอากาศจะหนาว แต่ในใจของเธอกลับร้อนรุ่มด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยาน เธอรู้ดีว่ายุค 80 คือยุคแห่งโอกาสทอง ผู้คนที่กล้าคิดกล้าทำจะกลายเป็นมหาเศรษฐีในเวลาไม่กี่ปี และด้วยความรู้เรื่องหุ้น การตลาด และการบริหารจากอนาคต... หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของอาณาจักรที่เธอกำลังจะสร้างขึ้นเธอนอนฟังเสียงลมพัดผ่านหลังคา และสาบานกับตัวเองว่านี่จะเป็นคืนสุดท้ายที่ลูกๆ ของเธอต้อง

บรรยากาศภายในกระท่อมดินที่เคยเงียบเหงา บัดนี้ถูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวลของข้าวสวยหอมมะลิที่เพิ่งสุกใหม่ๆ กลิ่นน้ำมันหมูที่ใช้เจียวไข่ไก่จนฟูฟ่อง และกลิ่นหอมกรุ่นของผัดผักกาดขาวใส่กากหมูกรอบๆ สำหรับเด็กน้อยทั้งสองที่โตมากับซุปขี้รำข้าวและเปลือกข้าวโพด กลิ่นเหล่านี้ไม่ต่างจากกลิ่นของสรวงสวรรค์หลินชิงเหอนั่งมองลูกชายทั้งสองที่กำลังก้มหน้าก้มตาคีบอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ต้าเป่าพยายามเคี้ยวให้ช้าลงเพื่อซึมซับรสชาติ ส่วนเสี่ยวเป่าตัวน้อยนั้นมีคราบไข่ติดอยู่ที่มุมปากและเคี้ยวจนแก้มตุ่ยขณะที่เธอมองภาพนั้น ความรู้สึกสะท้อนใจสายหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามาในอก 'ถ้าฉันไม่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้เด็กสองคนนี้จะเป็นอย่างไรต่อไปนะ?'ในความทรงจำเดิม หลินชิงเหอคนก่อนเป็นคนอ่อนแอและยอมคน เธอคงจะกอดแหวนทองวงนั้นไว้จนวันตายโดยไม่กล้าเอามาใช้ และปล่อยให้ลูกๆ ผอมโซจนล้มป่วย หรือไม่ก็คงถูกแม่สามีหลอกล่อจนแย่งชิงทรัพยากรชิ้นสุดท้ายไปได้ในที่สุด จิตวิญญาณของนักธุรกิจสาวรู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่เหวี่ยงเธอมาที่นี่ อย่างน้อยเธอก็มี 'สมอง' และ 'ความเหี้ยมเกรียม' พอที่จะไม่ให้ใครหน้าไหนมาพรากความสุขไปจากเด็กบริสุทธิ์