All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นยอดคุณแม่ยุค 80: Chapter 111 - Chapter 116

บทสนทนาท่ามกลางเทือกเขาแอลป์ที่สวิตเซอร์แลนด์ ทั้งคู่นั่งรถไฟสายพาโนรามาผ่านทุ่งหญ้าสีเขียวขจีและยอดเขาที่มีหิมะปกคลุม ชิงเหอเอนหัวพิงไหล่สามี ความเหนื่อยล้าจากการสร้างอาณาจักรนับสิบปีดูจะได้รับการเยียวยาด้วยความเงียบสงบของธรรมชาติ"ชิงป๋อคะ... คุณเคยเสียใจไหมที่ชีวิตทหารที่รุ่งโรจน์ของคุณต้องมาลงเอยด้วยการเดินตามหลังผู้หญิงอย่างฉัน?"ชิงป๋อวางหนังสือพิมพ์ลง เขาหันมามองใบหน้าภรรยาที่เขารักสุดหัวใจ "ชิงเหอ... ตลอดห้าปีที่ผมหายไป ผมมีตำแหน่ง มีเกียรติยศ แต่ผมไม่มี 'ความทรงจำ' ผมเหมือนคนตายที่ยังหายใจได้ จนกระทั่งผมกลับมาเจอคุณ คุณไม่ได้แค่ให้กำเนิดลูกๆ ของผม แต่คุณให้กำเนิด 'จิตวิญญาณ' ของผมใหม่ การได้เดินตามหลังคุณ คือเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ผู้ชายคนหนึ่งจะได้รับครับ"เขาจูบหน้าผากเธอเบาๆ "คุณทำให้ม่ายสาวที่คนทั้งหมู่บ้านดูถูก กลายเป็นราชินีที่คนทั้งโลกยอมรับ ผมต่างหากที่ต้องถามว่า... คุณอายไหมที่มีพลเอกเกษียณอายุอย่างผมเป็นคนถือกระเป๋าให้?"ชิงเหอหัวเราะจนตาหยี "มหาเศรษฐีอย่างฉัน จะหาบอดี้การ์ดยศพลเอกได้ที่ไหนอีกคะ? จ้างด้วยเงินหมื่นล้านเขาก็คงไม่มา ถ้าไม่ใช่เพราะ 'สัญญาใจ' ที่เ

คำตอบของนายพลผู้ภักดีรุ่งอรุณที่หมู่บ้านหลงซานในปี 2005 เริ่มต้นด้วยสายหมอกบางๆ ที่โอบกอดทุ่งนาสีเขียวขจี เสียงไก่ป่าขันขานรับแสงแรกของดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ โผล่พ้นทิวเขา ภายในกระท่อมดินที่ได้รับการปฏิสังขรณ์ บรรยากาศของคำสารภาพเมื่อคืนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันไม่ใช่ความอึดอัดใจ ทว่ากลับเป็นความโล่งใจที่แสนบริสุทธิ์หลินชิงเหอตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองยังคงกุมมือโจวชิงป๋อไว้แน่น เธอเงยหน้ามองสามีที่นั่งพิงผนังกระท่อมจ้องมองเธอด้วยแววตาที่สงบนิ่งและเปี่ยมด้วยความเมตตาเหมือนเมื่อสามสิบปีก่อน"หลับสบายไหมครับ... ยอดนักธุรกิจจากอนาคตของผม?" ชิงป๋อเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเอ็นดูชิงเหอขยับยิ้มบางๆ พลางลุกขึ้นนั่ง "ฉันนึกว่าพอตื่นมา คุณจะมองฉันเป็นปีศาจที่มาสิงร่างเมียคุณเสียอีก"ชิงป๋อหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาประคองมือภรรยาขึ้นมาจูบที่หลังมืออย่างทะนุถนอม "ปีศาจที่ไหนจะยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อลูกชายที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง? ปีศาจที่ไหนจะยอมสู้กับคำนินทาคนทั้งหมู่บ้านเพื่อกู้ศักดิ์ศรีให้ทหารที่หายสาบสูญอย่างผม? ถ้าคุณคือปีศาจ... โลกนี้ก็คงไม่ต้องการเทวดาที่ไหนแล้วครับชิงเ

บทสนทนากับเด็กหญิงผู้ยากไร้ในระหว่างการเดินชมอาคารโรงเรียน ชิงเหอสังเกตเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่นั่งคุดคู้หลบมุมอยู่หลังเสา ใบหน้ามอมแมมและแววตานั้นทำให้ชิงเหอชะงัก... มันคือแววตาของหลินชิงเหอในอดีต แววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงและหวาดกลัวต่อโชคชะตาชิงเหอเดินเข้าไปหา ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเด็กหญิงโดยไม่สนว่าชุดผ้าไหมราคาแพงจะเปื้อนดิน"หนูชื่ออะไรจ๊ะ?" ชิงเหอถามเสียงนุ่ม"ชื่อ... อาฟางค่ะ" เด็กหญิงตอบเสียงสั่น "หนูอยากเรียนหนังสือ แต่หนูไม่มีรองเท้า..."ชิงเหอจับมือน้อยๆ ที่หยาบกร้านขึ้นมา "ตั้งแต่วันนี้ไป หนูจะมีรองเท้า มีหนังสือ และมีอาหารที่อิ่มท้องทุกมื้อนะจ๊ะอาฟาง... หนูเห็นโรงเรียนหลังนั้นไหม? นั่นคือบ้านหลังที่สองของหนู จงใช้มันเพื่อสร้างปีกให้ตัวเอง แล้ววันหนึ่งหนูจะบินไปได้ไกลกว่าหุบเขาแห่งนี้"เธอดึงเข็มกลัดรูปหงส์ทองคำชิ้นเล็กๆ จากหน้าอกส่งให้เด็กหญิง "เก็บไว้เป็นเครื่องรางนะ เมื่อไหร่ที่หนูรู้สึกท้อถอย ให้มองหงส์ตัวนี้ แล้วบอกตัวเองว่า 'ฉันคือผู้กำหนดโชคชะตาของตัวเอง' เหมือนที่ฉันเคยบอกตัวเองมาตลอดสามสิบปี"ชิงป๋อที่ยืนมองอยู่ข้างหลังรู้สึกสะท้อนใจ เขาเห็นเมียของ