บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นภริยานายพลแสนร้าย: บทที่ 51 - บทที่ 60

"ท่านนายพลคะ" เสี่ยวเม่ยเอ่ยทักทายพร้อมก้มศีรษะเล็กน้อยในองศาเดียวกับที่เยว่ชิงชอบทำ "วันนี้การเตรียมตัวของกองทัพดูจะเรียบร้อยดีนะคะ ฉันเห็นรถทหารผ่านหน้าบ้านด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ บ่งบอกถึงระเบียบวินัยที่เป็นเลิศ ค่ะ"หลิวเหว่ยหยุดกะทันหัน เขาขมวดคิ้วมองเสี่ยวเม่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาคมปลาบของนายพลผู้เจนศึกไม่ได้มีความชื่นชม มีเพียงความเคลือบแคลงที่เข้มข้นขึ้น "คุณพูดเหมือนเมียผมไม่มีผิด... แม้แต่จังหวะการเว้นวรรคคำพูด""ฉันแค่อยากปรับจูนตัวเองให้เข้ากับมาตรฐานของบ้านนี้ค่ะท่านนายพล" เสี่ยวเม่ยตอบด้วยเสียงหวานที่พยายามทำให้นิ่งหลิวเหว่ยไม่ได้ตอบอะไร เขาหันไปหาเยว่ชิงและกุมมือเธอไว้แน่น "เยว่ชิง... ผมไปทำงานก่อนนะ ระวังตัวด้วย อย่าลืมว่า 'ของเลียนแบบ' ต่อให้เหมือนแค่ไหน มันก็ไม่มีวันมีคุณค่าเท่า 'ของจริง' หรอก"หลิวเหว่ยทิ้งคำพูดที่มีความหมายนัยลึกซึ้งไว้ก่อนจะเดินจากไป เสี่ยวเม่ยกำหมัดแน่นอยู่ในแขนเสื้อจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอโกรธที่หลิวเหว่ยมองเธอออก แต่เธอก็ยิ่งแค้นที่เยว่ชิงมีผู้ชายที่รักและปกป้องขนาดนี้"แกคอยดูเถอะเยว่ชิง... ถ้

พายุเคมีและรอยยิ้มอาบยาพิษแสงแดดยามเช้าที่โรงงานผลิตสบู่และเครื่องสำอาง "กุหลาบเหมันต์" ดูสดใสกว่าทุกวัน คนงานนับสิบชีวิตกำลังขะมักเขม้นกับการเตรียมวัตถุดิบ เยว่ชิงยืนอยู่บนแท่นยกสูง คอยตรวจตรากระบวนการผลิตด้วยสายตาที่เฉียบคม ราวกับคอมพิวเตอร์ที่กำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล"วันนี้ความชื้นในอากาศ อัตราการระเหยจะช้าลงเล็กน้อย ป้าหวัง... รบกวนเพิ่มเวลาในการกวนเนื้อสบู่อีก 10 นาทีนะ" เยว่ชิงสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง"ได้เลยค่ะคุณนายน้อย" ป้าหวังรับคำอย่างกระตือรือร้นที่มุมหนึ่งของสายพานผลิต หลินเสี่ยวเม่ย ในชุดพนักงานสีสะอาดตาที่เยว่ชิงสั่งตัดให้เป็นพิเศษ กำลังเดินตรวจตราตะกร้าบรรจุสารเคมี เธอไม่ได้เพียงแค่ตรวจดู แต่เธอกำลังรอคอย "โอกาส"สายตาของเสี่ยวเม่ยเหลือบไปเห็น อาหมาง พนักงานชายที่เพิ่งเข้ามาใหม่และมีท่าทางเซ่อซ่า เขากำลังยกถัง กรดซิตริก ที่ใช้ปรับค่า pH ไปวางไว้ใกล้กับหม้อต้มเบสสบู่ขนาดใหญ่"โอกาสมาแล้ว" เสี่ยวเม่ยคิดในใจเธออาศัยจังหวะที่เยว่ชิงถูกคนสวนเรียกไปคุยเรื่องปุ๋ยสูตรใหม่ด้านนอกโรงงาน และป้า

ในขณะเดียวกัน ที่เรือนหลักของตระกูลหลิว บรรยากาศกลับดูอบอุ่นอย่างประหลาด หลิวเหว่ย ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่กองทัพ ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าจากการวางแผนยุทธศาสตร์ที่ตึงเครียดมาทั้งวันเขาคาดหวังจะเห็นภรรยาออกมารับพร้อมกับคำพูดเรื่อง "ตรรกะ" หรือ "ประสิทธิภาพ" อย่างที่เธอชอบทำ แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นร่างบางในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนที่กำลังนั่งพับผ้าอ้อมและเห่กล่อม หลิวเทียน ลูกชายตัวน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขน"อ้าว... ท่านนายพลกลับมาแล้วหรือคะ?" หลินเสี่ยวเม่ย เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานที่ดูละมุนละไมหลิวเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง "คุณเสี่ยวเม่ย... แล้วเยว่ชิงล่ะ?""เยว่ชิงยังอยู่ในห้องแล็บค่ะ เห็นว่ากำลังถึงจุดวิกฤตของการทดลอง เธอฝากบอกว่าไม่ต้องรอทานข้าวค่ะ" เสี่ยวเม่ยตอบพลางลุกขึ้นช้าๆ อย่างนอบน้อม โดยที่มือยังคงประคองเด็กทารกไว้อย่างชำนาญ "ฉันเห็นคุณนายน้อยยุ่งมาก เลยถือวิสาสะมาช่วยดูแลคุณหนูเป่าเป้ยกับน้องเทียนให้ค่ะ แกทั้งสองน่ารักมากเลยนะคะ จนฉันเผลอคิดไปว่า... ถ้าเด็กๆ มีคนคอยดูแลใกล้ชิดแบบนี้ทุกวัน พวกแกคงจะมีความสุขมาก"คำพูด

เวลา 14:00 น. ณ ศาลาไม้เก่าแก่ที่โอบล้อมด้วยพุ่มดอกเหมยหลิวเหว่ยยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ห่างจากศาลาไปไม่ไกลนัก ลมหายใจของเขาหนักหน่วงเมื่อเห็นเยว่ชิงเดินออกมาจริงๆ เธอสวมชุดกี่เพ้าสีเข้มที่ดูทะมัดทะแมง และที่นั่งรอเธออยู่คือชายหนุ่มในชุดนอกราชการที่ดูมีฐานะจริงๆ ตามที่เสี่ยวเม่ยบอกชายคนนั้นคือ อาเฉิน คนส่งข่าวและประสานงานตลาดมืดรายใหญ่ที่เยว่ชิงจ้างมาเพื่อหาข้อมูลคู่แข่ง"ข้อมูลที่ฉันต้องการ ได้ครบหรือยัง?" เยว่ชิงถามเสียงเรียบ"ได้ครับคุณนายน้อย นี่คือบัญชีรายชื่อร้านค้าที่เมืองใต้ที่พร้อมจะรับสบู่ลอตใหม่ของเรา" อาเฉินยื่นซองจดหมายให้ "แต่ช่วงนี้ต้องระวังหน่อยนะครับ มีคนคอยตามสืบเรื่องของคุณอยู่"เยว่ชิงรับซองมาเปิดดู "ดีมาก... ส่วนนี่คือค่าตอบแทนของคุณ" เธอส่งปึกเงินจำนวนหนึ่งให้ในจังหวะนั้นเอง ลมแรงพัดเอาฝุ่นเข้าตาเยว่ชิง เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดอย่างลำบาก อาเฉินเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือเข้าไปหมายจะช่วยปัดฝุ่นออกจากใบหน้าของนายจ้างด้วยความหวังดีแต่จากมุมที่หลิวเหว่ยยืนอยู่ ภาพที่เขาเห็นคือชายหนุ่มแปลกหน้ากำลังลูบไล้ใบหน้าภรรยาขอ

น้ำตาหนึ่งหยดที่เยว่ชิงพยายามปฏิเสธมาตลอดไหลหยดลงบนสมุดบันทึก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตรรกะที่เคยช่วยชีวิตเธอมาตลอด ถึงใช้ไม่ได้ผลเลยกับสิ่งที่เรียกว่า "ความรัก"ขณะเดียวกัน ที่เรือนพักรับรอง เสี่ยวเม่ยกำลังนั่งจิบชามะลิด้วยความสบายใจ เธอหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่เธอขโมยมาจากโต๊ะทำงานของเยว่ชิงขึ้นมาดู รอยยิ้มมาดร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้า"ปัญญาของแกจะช่วยอะไรได้เยว่ชิง... ในเมื่อตอนนี้ในใจของหลิวเหว่ย แกมันก็แค่ผู้หญิงเย็นชาที่แอบคบชู้เท่านั้น" สารพิษในรอยยิ้มและการล่มสลายของตรรกะแสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างห้องแล็บส่วนตัวของเยว่ชิง บรรยากาศภายในห้องยังคงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสารเคมีอ่อนๆ แต่มันกลับดูเงียบเหงาอย่างประหลาด เยว่ชิงนั่งนิ่งอยู่หน้ากล้องจุลทรรศน์ ขอบตาของเธอรื้นแดงเล็กน้อยจากการไม่ได้นอนทั้งคืนหลังจากการทะเลาะอย่างรุนแรงกับหลิวเหว่ยที่เรือนพักรับรอง หลินเสี่ยวเม่ยกำลังยืนมองขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุของเหลวสีใสไร้กลิ่น เธอแอบสกัดมันขึ้นมาจากการผสมสารกระตุ้นประสาทเข้มข้นที่เธอแอบจดสูตรมาจากสมุดบันทึกของเยว่ชิง ผสมกับสมุนไ