ทะลุมิติมาเป็นภริยานายพลแสนร้าย

บทที่ 1 อัจฉริยะผู้โดดเดี่ยวภายในห้องแล็บวิจัยสารเคมีขั้นสูงที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงที่ทันสมัย แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนกับพื้นกระเบื้องสะอาดกริบ เสียงหึ่งๆ ของเครื่องเหวี่ยงสารปนเปไปกับเสียงเคาะคีย์บอร์ดที่สม่ำเสมอโรซี่ ลี นักวิทยาศาสตร์สาววัย 25 ปี ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าตู้ดูดควัน ใบหน้าเรียบเฉยของเธอถูกปิดทับด้วยแว่นตานิรภัยและหน้ากากอนามัย มือที่สวมถุงมือยางสีฟ้าเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำประดุจเครื่องจักร เธอคือกำลังสำคัญของสถาบันวิจัยแห่งนี้ ผู้ที่เพิ่งจะจดสิทธิบัตรสารประกอบชนิดใหม่ที่โลกต้องการได้สำเร็จแต่ความสำเร็จที่ส่องประกายนั้น กลับตามมาด้วยเงาทึบที่กัดกินชีวิตทางสังคมของเธอ“เรียบร้อย” โรซี่พึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อเห็นผลลัพธ์ในหลอดทดลองเปลี่ยนเป็นสีที่เธอต้องการเธอยืดตัวขึ้นและถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่สวยงามหมดจดราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ แต่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับเรียบเฉยและเย็นชาจนคนรอบข้างเข้าไม่ถึง“โรซี่... ผลการทดลองส่วนที่สามเสร็จหรือยัง? ทีมเราต้องรีบส่งรายงานนะ” ลินดา เพื่อนร่วมงานวัยเดียวกันเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเกรงใจกึ่งรำคาญโรซี่หันไปมองโดยไม่เป

“แม่... แม่อย่าดุแม่จ๋าเลยค่ะ เป่าเป้ยกลัวแล้ว ฮึก...” เสียงเล็กๆ ที่สั่นเครือดังขึ้นข้างกาย แรงสะกิดเบาๆ ที่ต้นแขนทำให้โรซี่ฝืนลืมตาขึ้นมองสิ่งที่เห็นคือเด็กหญิงตัวน้อยอายุประมาณ 4 ขวบ สวมชุดผ้าฝ้ายปะชุนจนแทบไม่เหลือเนื้อผ้าเดิม ใบหน้าที่มอมแมมไปด้วยคราบน้ำตาดูหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด และถัดไปคือหญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง สวมชุดสีเทาเข้มแบบโบราณที่ดูละม้ายคล้ายยุค 70 หรือ 80 ในหนังสือประวัติศาสตร์จีน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความโกรธแค้น“เป่าเป้ย ไปให้พ้น! อย่าไปยุ่งกับแม่ที่ไม่ได้ความของแก!” อันฉี แม่สามีตวาดใส่หลานสาว ก่อนจะหันมาใช้เท้าเขี่ยที่ขาของโรซี่ “เยว่ชิง! ฉันบอกให้ลุกขึ้นมาหุงข้าวไง! วันนี้หลิวเหว่ยจะกลับมาจากการฝึก ถ้าเขามาเห็นบ้านช่องสกปรกแบบนี้ แล้วยังเห็นเมียไร้ค่าอย่างแกนอนสำออยอยู่ล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”โรซี่พยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความมึนงง แขนขาของเธอไม่มีแรงเอาเสียเลย เมื่อเธอมองลงไปที่มือของตัวเอง... เธอก็ต้องชะงักนี่ไม่ใช่ความฝัน... มือที่เคยเรียวยาวและขาวผ่องจากการถนอมในห้องแล็บ บัดนี้กลับหยาบกร้าน มีรอยแตกตามข้อนิ้ว และดูซูบซีดกว่าที่ควรจะเป็

โรซี่พยักหน้าช้าๆ อา... พล็อตน้ำเน่าเรื่องพันธสัญญาในสนามรบนี่เอง“แต่คุณนายใหญ่ไม่เห็นด้วยมาตลอด แกอยากให้คุณหลิวเหว่ยแต่งงานกับลูกสาวบ้านนายพลคนอื่นที่มีอำนาจเกื้อกูลกันได้มากกว่า พอเห็นคุณหนูที่ดูหัวอ่อนและ... เอ่อ... ไม่ค่อยทันคน คุณนายใหญ่จึงยิ่งได้ใจ กดขี่ข่มเหงคุณหนูทุกวิถีทาง” ป้าหลิวลดเสียงลง “แม้แต่คุณหลิวเหว่ยเอง... เขาก็ดูเหมือนจะเย็นชากับคุณหนูเหลือเกิน”“เขาเกลียดฉันเหรอคะ?” โรซี่ถามตรงๆ จนป้าหลิวสะดุ้ง“ไม่ใช่เกลียดหรอกค่ะ... แต่อาจจะเป็นความไม่เข้าใจมากกว่า” ป้าหลิวตอบอย่างอ้อมค้อม “คุณหลิวเหว่ยเป็นคนบ้างาน เขาเป็นทหารที่เคร่งครัดและฉลาดหลักแหลม เขาอาจจะมองว่าคุณหนูดู... เรียบง่ายเกินไปสำหรับเขา เขาไม่เคยเห็นความดีในใจที่คุณหนูมีเลย”โรซี่แค่นยิ้มบางๆ ในใจคิดว่า ‘เรียบง่าย’ ของป้าหลิว คงหมายถึง ‘ซื่อบื้อ’ ในสายตาของหลิวเหว่ยสินะ“อาภัพจริงๆ นะคะคุณหนู พ่อแม่ก็เสียไปหมดแล้ว ญาติพี่น้องก็ไม่มีที่ไหนให้พึ่งพา ต้องมาทนมือทนเท้าคุณนายใหญ่ที่นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะเป่าเป้ย ป้าก็ไม่รู้ว่าคุณหนูจะทนมาได้นานขนาดนี้ได้ยังไง” ป้าหลิวเช็ดหางตาเบาๆโรซี่มองไปที่เป่าเป้ยที่เริ่มสัปหงกอยู

ความรู้ที่ซ่อนอยู่และการปฏิเสธมื้อค่ำผ่านไปท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด แม้แต่อันฉีที่เตรียมจะด่าทอก็ต้องเงียบปากลงเมื่อพบว่าอาหารที่เยว่ชิงทำนั้นมีรสชาติกลมกล่อมอย่างประหลาด เนื้อหมูสามชั้นที่ควรจะเหนียวกลับนุ่มละลายในปากด้วยเทคนิคการปรับค่าความเป็นกรดด่างจากน้ำหมักผักกาดที่โรซี่คำนวณมาอย่างดี หลิวเหว่ยทานมากกว่าปกติเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่วายรักษากิริยาเย็นชาหลังจากมื้ออาหาร โรซี่กำลังจะเดินกลับห้องนอนแต่เธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเงาเล็กๆ เดินออกมาจากห้องของอันฉี เป่าเป้ยเดินก้มหน้า ร่างกายเล็กๆ ดูอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเด็กน้อยบวมช้ำเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา“เป่าเป้ย...” โรซี่รีบเข้าไปโอบไหล่เด็กน้อยไว้ “ไปทำอะไรในห้องคุณย่ามาลูก?”ยังไม่ทันที่เด็กน้อยจะตอบ แม่บ้านหลิวที่เดินตามมาก็ถอนหายใจยาวพลางกระซิบ “คุณนายใหญ่ให้คุณหนูเป่าเป้ยเข้าไปท่องหนังสือคำสอนกุลสตรีค่ะ ท่องไม่ได้ก็ไม่ให้ทานขนม แถมยัง... พูดเรื่องไม่ดีของคุณหนูให้เป่าเป้ยฟังอีก”โรซี่ขมวดคิ้วแน่น “พูดอะไรคะ?”“ก็บอกว่า... คุณหนูเยว่ชิงเป็นคนโง่ จิตใจไม่ปกติ ถ้าเป่าเป้ยไม่ตั้งใจเรียนก็จะโง่เหมือนแม่ แล้วคุณพ่อก็จะไ

คำพูดสั้นๆ นั้นทำให้ดวงตาของป้าหวังมีประกายความหวัง “จริงหรือคะคุณหนู? ขอบพระคุณมากค่ะ! ปกติไม่มีใครในตระกูลหลิวสนใจเรื่องของพวกเราเลย...”โรซี่พยักหน้าจางๆ เธอเรียนรู้ว่า ‘ความจริงใจ’ ผสมกับ ‘ประโยชน์ที่มอบให้’ คือสูตรสำเร็จของการสร้างพันธมิตรจากนั้นเธอเดินออกไปที่ลานสวนหลังบ้าน พบกับ ลุงเจ้า คนสวนวัยชราที่กำลังพยายามกำจัดศัตรูพืชบนแปลงผักกาดขาวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ลุงเจ้าคะ อย่าใช้สารเคมีที่มีฤทธิ์กัดกร่อนสูงขนาดนั้นเลยค่ะ มันจะซึมลงไปในดินและทำลายระบบราก” โรซี่ทักขึ้นลุงเจ้าเงยหน้ามองด้วยแววตาฉงน “แต่ถ้าไม่ใช้ หนอนพวกนี้ก็จะกินผักจนหมดครับคุณหนู คุณนายใหญ่กำชับว่าต้องได้ผักที่สวยที่สุดไปเลี้ยงแขกสัปดาห์หน้า”“ลุงลองใช้น้ำส้มสายชูผสมกับกระเทียมบดและน้ำเปล่าในอัตราส่วนที่ฉันจะบอกดูนะคะ สารอัลลิซินในกระเทียมและกรดอะซิติกจะช่วยขับไล่แมลงโดยไม่ทำลายโครงสร้างของพืช” โรซี่อธิบายพลางลงมือช่วยลุงเจ้าผสมสูตรไล่แมลงอย่างคล่องแคล่วลุงเจ้ามองดูสะใภ้รองที่เคยถูกตราหน้าว่าโง่เขลาด้วยความเลื่อมใส “คุณหนู... คุณหนูเปลี่ยนไปมากจริงๆ ครับ ราวกับเป็นคนละคน”“ฉันแค่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าความรู้มีค่าม